Testament - Brotherhood of the Snake (2016)

Na de eerste paar vrijgegeven nummers was ik razend enthousiast! Na de album release via Spotify beluisterd en ik was wederom enthousiast. Halverwege nummer 5 was er iets mis en flipte het programma. Het bleek aan het album te liggen. Wachten tot ze dat gefixt hebben. En inmiddels wil ik niet meer verder dan nummer 4. Want de eerste vier nummers hakken erin met een furieuze bom rauwe energie en een snerpende Chuck Billy die over de razende drums van Gene Hoglan snauwt. De moddervette riffs van Eric Peterson die de weg vrijmaakt voor energieke solo's van zowel hemzelf als de grote Alex Skolnick. Testament op zijn best. Maar ja, er staan nog meer nummers op de plaat. Het syndroom van The Formation of Damnation herhaalt zich hier. Een handjevol goede nummers, aangevuld met middelmatige, standaard thrash. Ik vind het zo jammer. Na Dark Roots of the Earth kreeg ik hoop dat old school thrash nog niet dood was. Maar ja... deze is in ieder geval een pak beter dan die van Metallica.

Metallica is ook meer een verneukte hard rock band geworden, deze is vele malen beter als je praat over echt jaren 80 thrash metal...

Hahaha...fans van Metallica die het nieuwe album Hardwired goed vinden, zouden de berichten over dit album en de vergelijkingen met Testament in het algemeen eens moeten lezen.
Kijken wat ze erop te zeggen hebben...

Nee...de cover van de nieuwe Metallica; die is pas lelijk.

Ja, dat kan je wel zeggen. Het is allebei niks.

Ik vind dit symmetrische hoesje misschien wel van nóg minder inspiratie getuigen. Wellicht mocht het vooral niet veel kosten.

Seven Seals skip ik altijd. (iets met "kraaaist" en "setun the devil") Verder vind ik het wel een hele vette plaat.

Goede plaat. Toch knal hoe het prehistorische geluid van Testament op zo een moderne manier toch flink overeind blijft. Het knalt bij vlagen, pit zit er ook genoeg in....maar inderdaad net niet overal.
Als ouderwetse fan ben ik overall behoorlijk verrast over deze antieke pioniers van de thrash.

Testament sprak me nooit zo aan, tenminste afgaande op de paar nummers die ik wel eens hoorde. Van dit nieuwe album las ik de lovende recensie in de Aardschok een paar maanden geleden. Toch maar eens luisteren op Spotify. In eerste instantie dacht ik "wat een negatieve herrie weer" (ik luister meestal naar wat meer luchtigere "herrie" als Motorhead, Peter Pan Speedrock, Zeke e.d.), maar na meerdere keren luisteren moet ik zeggen dat het toch echt lekker in het gehoor ligt! Zeer goede muzikanten, de rauwe maar toch enigzins melodieuze stem van Chuck bevalt me ook en ondanks dat het allemaal agressief en snel is, zijn nummers toch heel pakkend en muzikaal. Zodoende heb ik nu ook de cd gekocht, dat hebben ze wel verdiend;-) Mijn favoriet is The Pale King, echt een geniaal nummer!

Dat vind ik ook! Eigenlijk stelt Testament me nooit teleur, maar dit album springt er net wat meer boven uit. Gewoon een heel vette thrash plaat. Kunnen een aantal tijdgenoten nog iets van leren...

Fantastische thrash metal.

Het aantal stemmers bij dit album blijft een beetje achter bij de voorgangers. Ligt misschien ook wel aan de vele herfstreleases van 2016. Je kunt ook denken: "weer een Testamentalbum en volgend jaar weer één". Ja, dat kan. Ze komen dan hun slangenalliantie maar brengen en dit doen ze samen met Death Angel én Annihilator (nieuw album op komst). The Little Three komt a.s. november in Antwerpen en december in Haarlem.

Symmetrisch? Volgens mij heb jij niet goed gekeken...

Ik kom niet verder dan het predikaat 'aardig'. Veel saai en groovend spul en weinig echte rampestampers. Met de terugkeer van Alex Skolnick zijn et nog geen echte klappers gemoeid geweest. Van The Gathering was ik goed onder de indruk maar vanaf The Formation Of Damnation dringt zich een 'meh'-gevoel bij mij op.

Ach, soms zijn Ruud en ik het ook echt niet met elkaar eens, al is het bij Brotherhood Of The Snake wel echt een flink verschil. Ik hoor een heerlijk energieke plaat met zeer gemotiveerd soleerwerk en een Chuck Billy die in opperbeste doen is met toptracks als Stronghold, Seven Seals, Neptune's Spear en Cana-Business en daarmee ook het beste album sinds The Gathering en kan daarmee de marathon in ieder geval nog in majeur afsluiten. Testament is verre van de beste thrashmetalband ooit, maar voor het gros hebben ze mijn goedkeuring zeker gekregen. Toch maar eens een keertje een volledige live-set van aanschouwen, want die 20 minuten van vorig jaar waren toch wel schandalig weinig.

Einstand:
1. The New Order 4.5*
2. Low 4.5*
3. The Gathering 4*
4. The Legacy 4*
5. Brotherhood Of The Snake 4*
6. Souls Of Black 4*
7. The Ritual 3.5*
8. Practice What You Preach 3.5*
9. The Formation Of Damnation 3.5*
10. Dark Roots Of Earth 3*
11. Demonic 2*
Gemiddelde: 3,68*

Het voorlopig laatste album mag van mij het definitief laatste album worden. Mijn vertrouwen werd enigszins teruggewonnen met goede albums als Low en The Gathering, maar sinds de reünie is het toch bedroevend gesteld met Testament. ALs je dan al interviews leest dat Eric Peterson er doodleuk voor uitkomt dat deze plaat nog snel gemaakt moest worden voor de komende toer en dat Chuck Billy zegt dat het tekstueel gaat over de connectie tussen religie en aliens, weet ik wel genoeg. Zeker wanneer je duidelijk kan horen dat de plaat niet tot stand gekomen is door een passie voor muziek en/of je vak, maar gewoon omdat er geld in het laatje moet komen. Brotherhood is routineus. Het stampt omdat de heren decennia aan ervaring hebben. Skolnick stelt echt teleur hier met solo's die luiheid en gemak uitstralen. Pingel maar wat en de fanboys smullen toch wel. Roffel maar wat Gene. Meer is er niet nodig om al die gastjes vooraan bij optredens te laten klaarkomen. Het album is niet meer dan een tiental stampers die we van een onbekende band niet zouden accepteren, maar omdat het Testament is, wordt deze doorsnee troep met gejuich onthaald.

Eindstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. The Gathering
4. Low
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. The Formation Of Damnation
8. Practice What You Preach
9. Brotherhood Of The Snake
10. Dark Roots Of Earth
11. Demonic

[quote]RuudC schreef:
Het voorlopig laatste album mag van mij het definitief laatste album worden. Mijn vertrouwen werd enigszins teruggewonnen met goede albums als Low en The Gathering, maar sinds de reünie is het toch bedroevend gesteld met Testament. ALs je dan al interviews leest dat Eric Peterson er doodleuk voor uitkomt dat deze plaat nog snel gemaakt moest worden voor de komende toer en dat Chuck Billy zegt dat het tekstueel gaat over de connectie tussen religie en aliens, weet ik wel genoeg. Zeker wanneer je duidelijk kan horen dat de plaat niet tot stand gekomen is door een passie voor muziek en/of je vak, maar gewoon omdat er geld in het laatje moet komen. Brotherhood is routineus. Het stampt omdat de heren decennia aan ervaring hebben. Skolnick stelt echt teleur hier met solo's die luiheid en gemak uitstralen. Pingel maar wat en de fanboys smullen toch wel. Roffel maar wat Gene. Meer is er niet nodig om al die gastjes vooraan bij optredens te laten klaarkomen. Het album is niet meer dan een tiental stampers die we van een onbekende band niet zouden accepteren, maar omdat het Testament is, wordt deze doorsnee troep met gejuich onthaald.
]
Grappig...ik vind precies het tegenovergestelde! Ik vind de laatste twee Testament albums erg goed (vooral Brotherhood...!) terwijl ik het oudere werk niet altijd zo lekker in het gehoor vind liggen en/of ik vind het wat wisselend van kwaliteit. Ik ben ook pas bij Brotherhood... mij gaan verdiepen in de band zonder dat ik bepaalde verwachtingen had. Ik heb bij dit album geen moment het idee dat Alex of Gene zich er makkelijk vanaf maken...allesbehalve, de solo's en drumpartijen zijn echt vakwerk!
Uit een interview met Aardschok heb ik begrepen dat het album inderdaad onder hoge (tijds)druk in elkaar gezet maar wat mij betreft heeft dat juist goed uitgepakt.;)

Alex Skonicks terugkeer heeft in mijn beleving nu niet direct het beste in Testament naar boven gebracht. Brotherhood Of The Snake is alweer het derde album op rij dat vol staat met van dat bij vlagen oervervelende midtempothrashgeneuzel. Af en toe een aardige passage daargelaten. Al worden die schaarser en schaarser. Enkel het enthousiasme van Chuck Billy verdient een compliment. De rest is ogenschijnlijk iets aan het doen waar ze geen zin in lijkt te hebben. In vergelijking met de nog redelijke voorganger, is dit een bijna tergende zit.

Brotherhood of the Snake is misschien geen klassieker, maar wel een lekkere Testament-schijf, die in tegenstelling tot voorganger Dark Roots of Earth, een stuk aggresiever klinkt. Niet per se beter, omdat er hier en daar toch wat vullers op staan.

Dat is altijd een beetje het probleem met deze band. Elk album kent regelrechte klassiekers, maar ook wat niemendalletjes (m.u.v. het weergaloze debuut) die het niveau omlaag trekken. Het blijft natuurlijk wel lekker knallen geblazen, maar een heel Testament-album uitzitten kan wel eens een uitdaging blijken.

Maar als je al die klassiekers dan op een grote hoop gooit en live voorgeschoteld krijgt, zoals tijdens hun optreden in de Patronaat begin december 2017, dan wordt je toch een partij omver geblazen zeg!! Althans, dat was mijn indruk toentertijd! Want Testament is live een allesverpletterende trash-machine wat mij betreft.

Anyway, gelukkig is Brotherhood of the Snake geen lange plaat en dat werpt zijn vruchten af. De eerste vier nummers zijn echter wel zo'n beetje de beste van de plaat. Vooral "Seven Seals" is geweldig. Daarna kakt het wat in, met als dieptepunt "Born in a Rut". Tegen het einde krijgen we nog wel een opleving middels "Neptune's Spear" en "The Number Game".

En zo kan ik concluderen dat dit album niets bevat wat we al niet kenden en wisten van Testament. Echter biedt het een ouderwetse pot stevige trash met een paar behoorlijk robuuste uitspattingen, maar ook helaas een handje vullers die, naast dat ze niets om het lijf hebben, ook niet blijven hangen.

Een ruime 3,5.

Het titelnummer kan mij een gaap niet onderdrukken, wat een sof. The Pale King al niet veel beter. Ik houd mij hart vast want voorganger Dark Roots was ook geen topper maar kende wel wat afwisseling, wat sfeervolle schetsen etc. en dat kwam de plaat ten goede. Brotherhood is weer een uitermate zwakke schijf, er gebeurt maar bitter weinig memorabels.
Seven Seals is de enige song die mij nog kan boeien maar daar is dan ook alles mee gezegd. Zelfs het saaie Practice kan ik nog wat beter appreciëren. Een uitermate magere uitgave.

Tussenstand:

1. Low
2. The New Order
3. Souls of Black
4. The Legacy
5. The Gathering
6. The Ritual
7. Dark Roots of Earth
8. Practice What You Preach
9. Brotherhood of the Snake
10. The Formation of Damnation
11. Demonic

7 x 2- 2.5, 54 x 3.5 en hoger ( en geen enkele 3), daarmee lijkt het een love it or hate it album te zijn geworden.