Barry Gibb - In the Now (2016)

Barry Gibb krijgt eindelijk zijn wens vervuld: een album release via het Columbia label dat tegenwoordig onderdeel is van Sony. Waarschijnlijk zaten zijn oude favorieten acts ooit bij dit label.

Het één van de redenen zijn om nog eens de studio in te duiken, dit keer voor een solo-album met zijn zoons want zijn drie broers zijn er niet meer. Maar de Bee Gees bestaan al heel lang niet meer, in 2001 werd hun laatste album uitgebracht This Is Where I Came In. Niet dat ik die ken of de 3 albums daarvoor want ONE (1989) is het laatste wat ik in z'n geheel geluisterd heb van de gebroeders Gibb.

Het is dan ook moeilijk vergelijken wat ook eigenlijk niet kan, zelfs niet met het voorlaatste solo album van Barry uit 1984 Now Voyager toen hij nog voor diverse artiesten (hit)nummers mocht schrijven. Die periode is lang vervlogen net als alle roem van Saturday Night Fever.

Dit album kan het best beschreven worden als een album van een bijna gedoofde ster, met meer neigingen naar singer-songwriter dan naar Funk of Rock of Pop, laat staan de Disco die de Bee Gees groot maakten. Barry is ondertussen 70 net als Paul Simon en Aaron Neville die beiden ook al een album uitbrachten dit jaar. Die heren klinken nog verdraaid levendig en energierijk voor hun leeftijd, Barry is helaas niet meer zo fris en fruitig. Gelukkig kan Barry nog wel redelijk meekomen en met de hulp van zijn zoons komen er nog een paar redelijk geslaagde nummers uit, waarbij uithalen op de gitaar niet worden geschuwd. Dat maakt het album wel iets levendiger maar de trage nummers domineren te veel om hier heel vrolijk van te worden.

De eerste single In The Now is nog heel herkenbaar en zou nog een overblijfsel van de Bee Gees kunnen zijn geweest. Het album is zeker niet slecht en een nummer als Star Crossed Lovers zou een prima kersthitje kunnen zijn/worden. Blowin' a Fuse is het meest energieke en inventieve nummer van een Gibb in 20 jaar. In Shadows klinkt Barry nog redelijk natuurlijk zoals in de 'oude' Bee Gees, maar op een album met 12 nummers hadden er nog wat levendigere nummers gemogen of kleed de nummers uit tot echte akoestische singer-songwriter nummers. Hier blijft het een beetje zweven tussen de twee.

Maar de stem van Barry heeft ingeboet aan kracht en soeplese, dat krijg je als je zo vele jaren nauwelijks iets daarmee doet. Nummers schrijven kan hij nog altijd en het album klinkt redelijk als een geheel en de composities zijn aardig maar het ontbreekt aan levendigheid in de tweede helft van het album. Barry's karakteristieke vibrato stem ontbreekt aan kracht, en zijn falsetto komt nog regelmatig voorbij in Grand Illusion en het zijn ook de nummers in de eerste helft die het beste zijn en meest herkenbaar. Daar waar Paul Simon en Aaron Neville nog geweldige albums afleveren op hoge leeftijd, zal Barry beter zijn best moeten doen op een volgend album (als dat er komt) en de teugels aan zijn zoons overlaten. Dan komt er waarschijnlijk een rockalbum uit die in niets lijkt op het werk van de Bee Gees maar dat boek is al jaren gesloten.

Geen idee of Barry ook weer live gaat optreden maar vraag me af of het dan net zo als Meat Loaf gaat klinken? Dat zou dan af te raden zijn.

In 2001 verscheen het laatste Bee Gees album, waarna Maurice Gibb op 12 januari 2003 en zijn tweelingbroer Robin op 20 mei 2012 kwamen te overlijden en de Bee Gees definitief een gesloten boek werd. Barry Gibb heeft jaren nodig gehad om het gemis van zijn broers en mede bandleden te kunnen verwerken en vond op 70 jarige leeftijd de inspiratie en kracht om weer een album te maken. “IN THE NOW” is het tweede solo album van Gibb, na “NOW VOYAGER” in 1984. In 1988 maakte hij ook op eigen naam een soundtrack voor de film “HAWKS”, maar een groot succes werd dat niet. Kreeg hij bij zijn songwriting altijd steun van zijn broers, op “IN THE NOW” krijgt hij die van Stephen en Ashley Gibb, zijn zoons. De plaat ademt Bee Gees, swingt op zijn tijd en ook de ballads zijn natuurlijk aanwezig. Allemaal gezongen door een bejaarde zanger, wiens stem iets aan slijtage onderhevig is, maar nog altijd een genot om naar te luisteren. Fans kunnen hun hart ophalen aan dit niet verwachte album, waarbij je bij de deluxe editie een 3-tal extra nummers krijgt. Gibb kan trots zijn op deze plaat, die al diverse rondjes in mijn cd-speler heeft gedraaid.