Yello - Toy (2016)

Toy is the new Yello is the new Toy!

Heel veel nieuw(s) is er niet, niet vernieuwend, wel vermakelijk en ook nog met de droge humor die ik van ze ken. De jongens worden officieel begeleid door een tweetal dames in een viertal nummers maar op andere nummers is er ook vrouwelijke inbreng te vinden, gelukkig maar. Vroeger plakte men nog wel eens een sticker met de tekst "PLAY LOUD" op de hoes dat moet je hier ook doen want als het volume omlaag gaat dan klinkt het te koel en berekenend.

Limbo heeft iets dat leent van Shakatak zo met die zangeres. 30.000 Days is Jazzy. Electrified II geïnspireerd door Kraftwerk, de meeste nummers eindigen koud/abrupt, einde van drumpatroontje en hop, stop. Cold Flame met medewerking van Sade-achtige zangeres. Veel nummers hebben ook funky invloeden. Starlight Scene beste nummer, voor mij.

De Latin invloeden lijken wel verdwenen, blijkbaar is Jazz de dominante inspiratie geworden en ook wel wat 80s synthpop zoals in Dialectical Kid. Vanaf track 11, gaat het dan weer richting Ambient, late-night-sensual-pop zoals in Dark Side. Het wordt enigszins filmisch in de instrumentaal Pacific AM. Blue Biscuit, is dit nog Yello? nauwelijks onderscheidend, niet slecht ofzo maar kan ook van een ander zijn. Gelukig is Lost in Motion dan weer wel op en top Yello. Magma, ook al weer Ambient en Kraftwerk geïnspireerd en verzand in vaagheid op het eind. Toy Square, is gelukkig levendiger maar instrumentaal en zo ook Frautonium.

Het album is voor mij gewoon 20-30 minuten te lang, hoef die ambient nummers niet te vaak te horen. Er staan een aantal leuke nummers op maar als ik ze nooit meer hoor dan mis ik ze ook niet.

Dat die twee blijven doorgaan op hun toch al gezegende leeftijd vind ik ronduit fantastisch, Boris Blank wordt deze maand 65 en Dieter Meier in maart liefst 72. Vermoedelijk blijven ze zo jong van geest door schitterende muziek te blijven maken. Want weer eens is dit een fraai album waar ik vrolijk en blij gezind van word, althans toch van het meerendeel van de nummers. Goed hun vorig album vond ik net wat sterker en ik ben het eens met Broem dat er geen topper als Takla Makan op staat, al komt Pacific AM in mijn ogen of beter oren toch wel aardig in de buurt. Een nummer als Limbo pakt me dan weer niet helemaal maar met 30'000 Days zijn mijn speakers en zijn eigenaar weer helemaal in de wolken. Over de opnamekwaliteit enkel maar lof wat die is echt top en veel beters ga je niet vinden, maar dat zijn we inmiddels al wel gewend van dit tweetal.
Al bij al een net niet grote onderscheiding voor die oude rakkers en een verdiende 8/10 en dat ze maar rustig nog wat verder doen zo blijf ik ook jong van geest .