Sadie Dupies, de zangeres van Speedy Ortiz, heeft haar eerste solo album gemaakt. De hoes kan zowel als kitsch als kinderlijk naïef als amateuristisch doorgaan, weet nog niet welke betiteling het meest bevalt.
Speedy Ortiz was mijn ontdekking van bijna 2 jaar geleden, voortgekomen uit de Oostkust underground van de Verenigde Staten. Het optreden een jaar geleden viel iets tegen, gebrek aan publiek, klein zaaltje in Nijmegen en gedoe met treinen waren daar debet aan. Desondanks keek ik zowel geïnteresseerd als verwondert op van deze stap. Na de eerste beluistering ontstond een situatie vergelijkbaar met die ik eerder had dit jaar met het nieuwe
album van La Femme, het is mooi maar verder kan ik er weinig meer over zeggen. Deze albums geven niet al hun schoonheid meteen prijs bij de eerste beluistering, zoals Foil Deer van haar band dat ook niet deed.
Bij de tweede beluistering is duidelijk dat het album alle kanten op stuitert op een basis van Indie Rock, soms Synthpop invloeden opzuigt en dan weer afdrijft naar Garage Rock. Een wat tegendraads album, maar om het Eclectisch te noemen gaat me dan weer net te ver. Wonderwel past het allemaal prima bij elkaar. Verder is daar die stem van Sadie Dupuis met aparte teksten die ik al kende van Speedy Ortiz en die waarschijnlijk hun echte schoonheid pas prijsgeven naar herhaaldelijk luisteren.
De 11 nummers zijn kort en dus na iets meer dan een half uur verder met de derde beluistering. Fijn gitaarwerk op het album, soms donker grommend zonder echt Grunge te worden en doet denken aan de Pixies. Soms heel iel verfijnd gitaarspel dat vaag doet denken aan The Smiths.
Get A Yes herinnert aan het oude werk van zowel St. Vincent als
Metric waar de drums en bas domineren over de Synths en gitaren.
Devil in U klinkt nog het meest als een nummer van haar band Speedy Ortiz maar met meer synths.
Line Up neigt naar Garage Rock, beetje smerig.