Johnny & The Hurricanes - Stormsville (1960)

Dit album komt op 27 november 1960 binnen in de Britse albumchart.op een 18e plek maar houdt het daar maar één weekje vol.
Instrumentale rock (& roll) die (ook) bij mij niet echt veel los maakt..2,5* Geen hurricane dus. Zelfs geen storm in een glas water.

En toch dat dit album in de lijst van 100 greatest albums of 1960 (DigitalDreamDoor) een 54e plaats bezet.
Over smaak valt niet te twisten.

Johnny & The Hurricanes! Eén van de favorieten van mijn vader. Ergens rond de eeuwwisseling was ik van plan om in mijn woonplaats naar een CD- en platenbeurs te gaan. Onderweg stopte ik nog even bij mijn ouders voor een kop koffie en toen ik vertelde waar ik heen ging vroeg mijn vader of hij mee mocht. Ja, natuurlijk zei ik, enigszins verbaast. Sterker nog, ik zou de entree in dit geval voor mijn rekening nemen. Het kwam haast niet voor dat we iets samen deden. We hebben rondgelopen en met stijgende verbazing zag ik hoe hij tussen de CD's scharrelde.
Toen we na afloop terugliepen naar de auto vroeg ik wat voor CD's hij had gekocht. Fats Domino, Marty Robbins en Johnny & The Hurricanes. De eerste twee kende ik wel, de derde naam kwam me bekend voor. Nieuwsgierig deed ik de CD in de speler terwijl we op weg gingen naar huis. Roffelende drums, een scheurende saxofoon en een doordringend hard spelende orgel. Een Farfisa misschien? Ik kon me voorstellen dat hij dit leuk vond. Instrumentale rock 'n roll, meestal up tempo. De CD duurde krap 30 minuten. Lang genoeg, want na een zeker aantal nummers gaat het wel erg op elkaar lijken. Mijn vader is alweer 19 jaar geleden overleden, maar als ik de naam Johnny & The Hurricanes zie moet ik denken aan die zaterdag op de CD- en platenbeurs.

Tja, eigenlijk is dit een novelty-act die het na welgeteld één Amerikaanse hit (Red River rock, #5 in 1959) niet voor gezien hield maar nog veel en veel te lang doorging: toen oprichter en saxofonist Johnny Paris in 2006 overleed hadden er volgens hem in de loop der jaren ongeveer 300 verschillende mensen in de band gespeeld. Nou ja, als ze er plezier in hadden... In 1962 speelden ze in ieder geval nog in de Star-Club in Hamburg met in het voorprogramma een onbekend bandje uit Liverpool waar we later nog wel eens iets van hebben vernomen.
        Eigenlijk zijn alle nummers van deze band praktisch inwisselbaar: een mix van ouderwetse rock & roll, twanggitaar met een vleugje surf, en traditionele folk- of bluesy melodieën, met afwisselend een solo van een Hammond Chord- of Farfisa-orgeltje, een rock&roll-gitaar en een Bill Haley-sax. De verfijning van grote instrumentale bands als de Ventures en de Shadows is hier ver te zoeken, en de energie en het lekker ouderwetse orgelgeluid van Paul Tesluk maken wel íéts goed, maar niet veel. Zelf ken ik dit bandje omdat Red River rock een verplicht item was in bijna elke uitzending van de Arbeidsvitaminen in mijn jeugd; later heb ik ze opgepikt via een extreem goedkope verzamel-CD op een nog veel goedkoper label waar Reveille rock opeens Revellie rock heet, maar er staan 32 nummers op, dus over de kwantiteit zul je mij niet horen klagen (of dan hoogstens dat bijna 73 minuten Johnny & the Hurricanes wel wat èrg veel van het goede is, ook al duren hun nummers gemiddeld maar zo'n 2¼ minuut).
        Als bonus vinden we hier nog de a-kant van een single uit 1963 (het James Bond theme waaruit een doorzeurende sax vakkundig alle spanning wegtoetert) gevolgd door de a- en b-kantjes van twee singles uit 1962. Zoals de Engelsen zo mooi zeggen, "the tracks didn't bother the charts."
        Zeg, hoor ik nou in The rockin' T na 14 seconden "Ogen, oren, puntje van je neus" ?