Gov't Mule - High and Mighty (2006)

Gov't Mule lapt het 'm weer....High & Mighty is een echte jaren 70 plaat waaruit de voorliefde voor The Free, Led Zeppelin, en ja zelfs de Stones volop spreekt En dat anno 2006. Hoezo vernieuwen ?
Warren Haynes strooit weer kwistig met zijn vette rockriffs...geweldig ! Het Hammond orgel van Danny Louis gooit alleen maar nog meer olie op het vuur en
dat alles onder het soepele geroffel van Matt Abts en de pompende Andy Hess.
Verplicht voer voor alle rockfans die hun hart aan de jaren 70 hebben verloren.....

Ik ben blij dat de nummers op deze wat meer "tempo' en variatie hebben. Het voortkabbelende gehalte van de nummers (midtempo) op zijn vorige cd's was soms wat vervelend.
Gov't mule is een prima rockband maar de spanning in de nummers is soms wat ver te zoeken. 7,5/10

Lekkere cd, niet vernieuwend van Mule, maar ondanks erg goed.
****

Ze volgen hier het patroon van Deja Voodoo.
Het avontuurlijke uit de periode met Woody is er niet meer.

Toch wordt er wel geexperimenteerd met oa reggae -wat ze trouwens goed bevalt, gezien de volgende ceedee-.

Sterke, gevoelige ballads worden afgewisseld met lekkere rockers.
Een echte 'gitaar'plaat.

Endless Parade is gewoon weg een top-song.

Gov't Mule laat een stevig rockgeluid horen op "High & Mighty". Dit geluid is doorspekt met invloeden uit het Zuiden van de Verenigde Staten en leunt met name op het gevarieerde gitaarspel van Warren Haynes en de ronkende hammond, die als een rode draad door het album loopt. Haynes zingt met een grofkorrelige strot en strooit met gemak met de ene na de andere riff en solo. Het geluid is af en toe behoorlijk vol en dan is een rustpuntje zo op zijn tijd meer dan welkom. Het afsluitende "Endless Parade" is wat mij betreft dan ook direct een van de hoogtepunten. "High & Mighty" is een plaat voor de liefhebber van het wat stevige gitaarwerk, zonder dat het overigens een monotone geluidsmuur wordt. Gewoon lekker dus!

Hetgeen wat Ronald hierboven aanhaalt maakt dat ik dit de beste Mule plaat vindt. Meer rock dan gebruikelijk, meer variatie tussen de nummers en minder zwaar/log. Het titelnummer is favoriet voor mij met het bloedmooie Endless Parade een goede tweede. Unring the bell is op zich wel een grappige afwisseling, maar duurt me toch een minuutje of 3 te lang.