Iris Hond - Dear World (2016)

Iris Hond is een Nederlands gedecoreerde talent op de piano heb ik gelezen die klassiek en pop gemakkelijk met elkaar kan vermengen. Ik zou het niet weten, kende haar niet maar ik vermoed dat dit nu iets is wat men NeoKlassiek (of NeoClassical) noemt. Wellicht het aanhoren waard.

In 1997 hadden de gebroeders Ron en Russell Mael van Sparks een geniale vondst: Plagiarism. Ze haalde producer Tony Visconti erbij en maakt klassieke herbewerkingen van hun eigen werk. Iets wat zover ik weet niet eerder was gedaan door een band. Misschien zou je Eleanor Rigby aanhalen als het eerst Pop nummer vermengd met klassieke muziek, maar het is zo geschreven. Het is niet een klassieke herbewerking zoals Sparks dat deden. Nu is het al bijna een standaard om dit soort albums te maken als je even niet meer weet wat je al band als volgende wilt uitbrengen. Bijvoorbeeld de nieuwe van VNV Nation. Ik heb weinig met klassiek en dus was dat album destijds wel een soort deur opener. Niet dat ik klassiek ging luisteren maar wel om het hoger te waarderen dan ik tot dan toe deed.

Dit is mijn eerste(?) poging om een Pop/NeoKlassiek album aan te voelen. Zou dit iets kunnen zijn dat óók in mijn straatje past? Ik zeg het maar meteen, nee niet echt. Net iets te veel klassiek en te weinig Pop voor mij, verder erg rustig/ingetogen. Bovendien te weinig op gezongen, 2 nummers en dat is mijn grootste probleem van Klassieke muziek, er wordt te weinig gezongen, op een manier dat ik mooi vind, in elk geval.

De meeste klassieke muziek die ik ken is eigenlijk score/soundtrack muziek die ik af en toe luister omdat een act die ik zie zitten daar iets mee gedaan heeft. Het album heeft gewoon prima ingetogen muziek die zo door kunnen gaan voor een score/soundtrack en misschien zal Iris Hond daar in de toekomst meer terug te vinden zijn, wie weet. Dit kan ik prima luisteren zo laat op de avond terwijl ik aan het internetten ben of wellicht bij het lezen van een boek. Maar dat is meestal niet de reden waarom ik een bepaald album opzet. Ik zal een paar nummers toevoegen aan mijn playlist van 2016 dit album een paar keer luisteren en dan waarschijnlijk zal het mijn aandacht en geheugen ontglippen.

benieuwd wat andere hiervan vinden die veel meer NeoKlassiek / Klassiek luisteren of Philip Glass fans of zo.

Favorieten: gezongen nummers Dream of Everything + Dear World en verder instrumentale The Fall

Het blad van Klassiek Zaken besteedde veel aandacht aan deze cd; en dat maakte mij benieuwd, maar tegelijkertijd huiverig. Klassieke Zaken staat imho er nou eenmaal niet om bekend een verfijnde weloverwogen en gefundeerde keuze te maken waar het gaat om zich te scharen achter een non-klassiek artiest.

Zozo, zult u denken. Welaan: inmiddels is Vara-coryfee Paul Witteman Ambassadeur voor Klassieke Zaken. Laatselijk werd die functie waargenomen door Tijl Beckand, die leuke, Trossige vent die zich zo neerbuigend over bepaalde electonic muziek uitliet dat ik hoop dat ooit op een ADE-party dansend in de kramp schiet en moet worden afgevoerd.

Ook werd in KZ onlangs de nieuwe Johann Johannsen, het eerste album op DGG, uitgebreid besproken, zonder dat ook maar enige aandacht werd besteed aan zijn vorige werk (o.m. op 4AD). Zo van: nou zit die man eenmaal op DGG en nu telt ie.

Dit neoklassiek noemen is een ernstige mispeer. Ik zou die typering gaarne gereserveerd zien voor - idd - musici/componisten als Johannsen, Frahm et al die - hoe verschillend ook - in hun werk, maar ook onderling een sterke cohesie vertonen.

Dit klinkt op momenten erg aardig, maar zwabbert vervolgens van Nora Jones-achtige vocale jazz (neoklassiek?) naar orkestrale postrock om vervolgens hopeloos met kitscherige shoppingmuziek uit de bocht te vliegen. De dame kan absoluut piano spelen, maar een aantal deunen van verschillende statuur op één cd maakt nog geen album met eenheid.

Ik denk dat ik zo maar van die spotifiets afstap. Voor mij is het te veel überkitsch.