John Lee Hooker - Endless Boogie (1971)

Dabkzij de band Endless Boogie, die ook een fantastisch album gemaakt hebben, ben ik bij dit album terecht gekomen. En dan besef je meteen dat ze die naam uitstekend hebben gekozen. Wat een album!

Boogie is een stroming binnen de blues waar John Lee Hooker de ongekroonde koning van is. Zijn boogie zorgt voor hypnotiserende en repeterende ritmes en melodieen. Voor sommige misschien saai, maar voor mij verslavend en meeslepend. Zo ook op "Endless Boogie". De titel van de plaat spreekt voor zich. Het is een voortslepende trip van bezwerende grooves. De plaat doet jam-achtig aan. Het klinkt losjes, nergens gemaakt of tot in de puntjes uitgedacht, gewoon "go with the flow" zal ik maar zeggen. De nummers worden in een aantal gevallen lekker lang opgerekt, wat bijdraagt aan die jam-achtige sfeer. Dit is blues om jezelf in te verliezen. Het doet een beetje voodoo-achtig aan met die donkere, diepe en warme stem van Hooker, aangevuld met die indringende geluiden van zijn band. Gevaarlijk en dreigend zijn ook associaties die bij me opkomen. Typisch muziek voor in een louche juke joint ergens achter in de moerassen van Louisiana. Geniet, maar pas op zou ik willen zeggen. Als je eenmaal de boogie hebt van John Lee Hooker, dan laat het je niet meer los.

Ik schreef vorige week al een stukje over dit fenomenale album, maar heb het weer weggehaald toen ik naar bovenstaande Tracklist keek. Ik heb namelijk een hele andere versie. Dat wil zeggen dat op mijn versie de nummers 2,4,7 en 8 ontbreken. Ik schreef namelijk over meer dan een uur luisterplezier en fronsde mijn wenkbrauwen toen ik dat schreef. Ik dacht: "Zo lang duurt hij toch niet?" Ook al geraak je van deze muziek in een diepe trans, zo erg is het ook weer niet. Toen zag ik dus de Tracklist en begreep waar het hem in zat. Voor ik op onderzoek uit ga Ronald: Ben ik in het bezit van de originele versie en is bovenstaande versie later uitgebracht? Weet jij hoe dat zit?

Beste Hendrik,

Ik heb alleen de digitale versie van dit album. Maar wel conform de tracklist zoals die hierboven staat. Ik ben dus niet bekend met andere uitvoeringen. Wel staat deze plaat nu op mijn verlanglijstje, maar ik vrees dat je met mijn antwoord niet heel veel verder komt. Zet hem nog eens op zou ik zeggen

Dat zal ik zeker nog heel vaak doen. Ik struin zelf te zijner tijd internet wel even af op zoek naar info. Mijn versie is voor mij helemaal top in ieder geval. Mijn 5 sterren baseer ik dan ook op mijn versie uiteraard. Ik ben over het algemeen niet al te snel met 5 sterren, maar Hooker en Guy hebben wel een streepje voor.

Een favoriet John Lee Hooker album voor mij, dat op Allmusic slechts 2 sterren krijgt!
De oorspronkelijke versie (11 nummers) wordt door Bol.com aangeboden voor 11,99 Euro, zag ik zojuist. Zelf bezit ik de heruitgave op cd door Beat Goes On uit 2002, die nog regelmatig in de speler belandt...

Hendrik68: Mocht je er nog niet achter zijn (maar dat zal wel inmiddels), Discogs is in de meeste gevallen je beste vriend. Ook al is dit de LP versie, ik gok dat de cd rond dezelfde tijd uitkwam. Het betreft een reissue, waarbij ze dus zo lomp zijn geweest om 4 tracks compleet van het album te verijderen. Het is ook de enige versie waarop dit gebeurd is, dus je hebt nog een bijzondere versie ook,, maar daar zou ik in dit geval maar niet te hard om juichen.

Hier staat hij net op, de langere versie dan. Fijn spul. Later meer.

Jep, dit is heerlijk. Lekker bij een whiskytje 'savonds, maar t kan ook goed overdag, want soms, heel soms zit er ook nog wel wat tempo in. Fijn gitaarspel, leuk pianootje en die luie praatstem van Hooker past er goed bij. Tof

Ondanks de 5 gast gitaristen, kun je toch op één track genieten van Hooker's gitaar. Op de ode aan Hendrix & Joplin is John Lee de enigste gitarist.

Een tijdje terug kreeg ik de 1LP versie te pakken, maar daar ontbreken maar liefst 5 nummers op. En van dit fantastische album is geen nummer te missen. Maar de 2LP is duur in Europa, omdat deze alleen in the USA is uitgegeven. Toch vond ik 'm vanochtend in Amsterdam voor een mooie prijs. Ook een mooie gatefold hoes trouwens.

Wat een plaat is dit zeg, de donkere diepe stem van John lee Hooker, lange meeslepende jams, die piano contstant op de achtergrond, een van mijn favoriete bluesalbums.

Uitstekende plaat inderdaad, af en toe raak je bijna in trance. Heb dit lang links laten liggen omdat Allmusic er vernietigend over is. Maar hun kritiek (dat de sessiemuzikantie zich verliezen en JLH hierdoor ondersneeuwt) deel ik niet. Juist mooi dat iedereen de ruimte krijgt.

Een paar van de sessiemuzikanten zijn gestorven aan een overmatig drugsgebruik (Carl Radle en de geweldige Jesse Ed Davis) dus het nummer Kick Hit 4 Hit Kix U heeft ze niet op andere gedachten kunnen brengen pijnlijk genoeg.