Lowlife - Gush (1995)

Deze CD is toch wat minder, dit ligt niet zozeer aan de nummers zelf maar meer aan de productie van de plaat. Ik denk dat een groter budget en een goede producer hier wonderen hadden verricht. Maar ik ben er toch bijzonder blij mee, nog steeds jammer dat dit de laatste plaat van Lowlife was. Is en blijft een speciale band!

Tja bij mij kan Lowlife weinig fout doen!! Zo ook dit album niet. Na twee luisterbeurten voorlopig een 4. En inderdaad zo jammer dat dit de laatste plaat van deze geweldige band was.

Dit is de enige die ik nog nooit heb gehoord, is helaas ook niet verschenen in de recente serie van reissues. Derhalve moeilijk verkrijgbaar volgens mij.

Het schijnt dat je 'm onlangs toch in je bezit gekregen hebt.

Ik ben wel heel benieuwd wat je bevindingen zijn, eigenlijk

Ja, ik vond dit plaatje zomaar ineens onder mijn kerstboom en ik moet zeggen hij valt me 100% mee. Ik dacht altijd dat dit een nakomertje was waar eigenlijk niemand meer op zat te wachten, maar ik hoor een verrassend nieuw geluid dat heerlijk wegluistert. De vrij zware, galmende wave sound van de voorgangers is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor meer subtiel gitaar- en drumwerk. De nummers klinken lichtvoetig, sereen en sfeervol en wat ook nieuw is, in de meeste nummers hoor ik een combinatie van 2 stemmen, zanger Craig Lorentson (wat een uniek stemgeluid heeft die man toch) en een mij onbekende zangeres. Ik had zoiets nooit van Lowlife verwacht, maar het pakt wonderwel goed uit. Echte uitschieters kan ik niet aanwijzen, maar de 9 nummers vormen een zeldzaam consistent geheel met voldoende meerwaarde om dit plaatje met een dikke 4* te belonen. De muziekwereld is er armer op worden met het verscheiden van deze band

"Verscheiden van deze band?" Wat betekent dat? Dat de band niet meer bestaat?

Maar je hebt wel gelijk dit is ook boven mijn verwachting best een aardig album van Lowlife. Zeker een stuk luchtiger dan hun voorgangers! Craig Lorentson heeft inderdaad een geweldige unieke stem! Prachtig

Het betekent letterlijk dat de band is overleden, maar ik bedoel het natuurlijk figuurlijk . Gelukkig leeft hun muziek voor altijd voort

Oef zeg, heeft me dit tijd gekost om tot een finale beoordeling te komen. Constant was ik aan het te twijfelen tussen een 3,5* en een 4*. Het is uiteindelijk toch nipt dat eerste geworden (afronding van 3,69*), wat niet wil zeggen dat ik in de toekomst mijn mening niet weer ga moeten bijstellen

Even elk nummer apart een onder de loupe nemen:

1. Bleach: -8/10-: Hier maken we al onmiddelijk kennis met de vrouwenstem waarvan al sprake in bovenstaande berichten. Jennifer Bachen is haar naam . Het was in ieder geval ook ook meteen een nummer waaraan ik zeer moeten wennen heb. Een groeiertje noemen ze dat dan, want had 'm hele tijd op 6/10 staan en had vertoonde skipneigingen. Maar ik moest gewoon wat langer mijn aandacht vasthouden en kijk! toen viel het kwartje wél. Wat kan ik meer zeggen? Vooral vanaf 2'23" wordt het nummer heel interressant.

2. Kiss Me Kick: -5,5/10-: Kan er maar niet aan wennen en wat mij betreft het minste nummer van de plaat. Muzikaal ligt deze song heel lekker in het gehoor. Lekker funky gitaartje en die piano is ook redelijk fantastisch. Maar de lyrics zijn eentonig en verpesten het nummer volledig. Eerste keer dat ik moet zeggen: jammer!!

3. Former Compadre: -6/10-: Had dit nummer nu maar 3'15" minuten geduurd i.p.v. 5'55", dan had ik het makkelijk een 8 of zelfs een 9 gegeven. Schitterende gitaarpartijen, gecombineerd met de mooie warme zang van Craig Lorentson. Vanaf 2'10'' komt die speciale funky gitaar (die je eerder al lichtjes hoorde doorschemeren) op de voorgrond. Dan herhaalt de vrouwenstem een aantal keren "Thinking about you. Thinking about you sometimes" en zo rond de 2'40 komt er nog een mooi strijkersintermezzo en rond 3'15" denk je dan: "dit zou een perfect einde zijn". Maar neen, vanaf 3'20" beginnen ze beiden weer "Thinking about you. Thinking about you sometimes" te zingen. Rond de 3'48" vraag je je af wanneer er nu zal worden uitgefade en vanaf 4'45" wordt het dan helemaal vervelend tot op het einde. Tweede keer dat ik moet zeggen: jammer!!

4. Thruth in Needles: -7,5/10-: Een nummer dat gerust op Dimminuendo had kunnen staan qua sfeer, vind ik. Rustig voortkabbelend en het gaat ook op geen enkel moment vervelen. Ondanks dat het uitgekozen is op hun compilatie-album, vind ik het geen échte topper (want dat zijn ze pas vanaf 8/10 natuurlijk), maar toch lekker sfeervol en de vrouwenstem wordt hier ook optimaal benut.

5. Tocopherol: -9/10-: Dit is voor mij zonder aarzelen de beste track. Ook hier hebben weer te maken met een rustig, ingetogen nummer, maar met die typische Lowlife-sound van weleer (de galmende gitaren, weetjewel,..). En de lyrics grijpen mij als luisteraar alvast heel erg aan: "You would no more save me now than you did when I wanted you to. Finally free and heading for the sea. I reached deep within you and took a grip of your gut. And held it ever so lightly, till it burst. And now your head is empty and I feel cold. So all I do is take my medication and I feel good". Tussen haakjes, tocopherol is dus gewoon 'Vitamine E'. --> Prachtig nummer

Dan volgen twee nummers die ik wel goed vind, maar ga er deze keer niet over uitweiden. Later misschien wel, maar voor nu gewoon:
6. Loaded, Primed and Pulled: -6,5/10-
7. Wicked Papa Tantalus: -6,5/10-
(... jullie hadden wslk. aldoor dat ik snel door wou naar de volgende kleppers)

8. Patricide: -8,5/10-:
9. Swell: -9/10-:
Twee lekker stoere nummers om de plaat mee af te sluiten met het allerlaatste als absoluut orgelpunt. Wat mij betreft het tweede beste nummer hierop, na Tocopherol dus. Ze hebben het ook opgenomen op hun compilatie-album. En terecht! Wie geen schitterend nummer vind, moet deze band vooral links laten liggen. Jammer dat er niet meer van deze nummers op stonden, want nu wordt het wat mij betreft ook de minst goeie Lowlife-plaat, maar toch nog steeds een degelijke:

--> 3.5*

Mooie beschrijving en dit is inderdaad de mindere van Lowlife maar zeker geen slecht album. Ik kan me verder wel aansluiten bij deze recensie van freddze.

Zeer letterlijk zelfs; zanger Craig Lorentson is ons helaas op 4 juni 2010 ontvallen.