Poets of the Fall - Clearview (2016)

Ik heb een wat ambivalente houding ten opzichte van deze Finnen. Elke keer leveren ze heel degelijk werk af, ook bij deze laatste worp is dat het geval. De stem van Marko ligt als altijd lekker in het gehoor en ook muzikaal zitten de nummers weer goed in elkaar. Waar wringt hem dan de schoen; dat zit hem in het feit dat de mannen voor mijn gevoel elke keer weer dezelfde schijf uitpoepen. Daarnaast kent bijna elk nummer hetzelfde tempo en volgt de band een duidelijk recept. Daar is op zich niks mis mee maar het mag wat mij betreft nu allemaal wel wat avontuurlijker. De opener Drama for Life is wat mij betreft nog het beste nummer; een vlot tempo en een lekker refrein. Crystalline ligt ook nog wel lekker in het gehoor, maar ja dan zit je al tegen het einde van het album. De rest is voor mij vrij inwisselbaar. Desalniettemin scoort de band ook nergens zwaar onvoldoende, maar de voorganger (Jealous Gods) telde toch echt duidelijk betere nummers. Een krappe voldoende derhalve.

Altijd prettig, de dik aangezette pop-rock van deze finnen. Het songmateriaal op dit album behoort niet tot hun beste werk, maar door de sfeervolle uitvoering en het altijd aanwezige gevoel voor melodie scoort ook deze plaat een dikke voldoende. Fans van bands als HIM kunnen hier wel wat mee, verwacht ik zo.