Frank Zappa - Chicago '78 (2016)

Het verbaasde me zelf een beetje hoeveel livealbums ik heb van Mr. Frank Zappa, met deze erbij zit ik nu aan veertien stuks. Chicago '78 kwam vorige week in mijn bezit na een driftige zoektocht achter dit album voor een schappelijke prijs. Dodax verloste mij uit mijn kleine lijden.

Nadeel van Dodax is vaak dat ze mij die vermaledijde digipacks bezorgen maar ik heb er leren mee leven. Wat ik wel jammer vind, is dat het begeleidend boekje er los in zat, vind ik toch een slordigheidje maar gelukkig kan ik dit bij een cd schuiven in het kartonnetje. Of is de digipack de enige bestaande versie, met andere woorden: bestaat er geen “jewel case”? Zorgvuldig er mee omspringen is de boodschap.

Natuurlijk staan er vele van zijn “hits” op, hoewel die term tamelijk relatief is. Met een beetje geluk kan de modale muziekliefhebber Bobby Brown opnoemen maar voor de rest? Bobby Brown staat hier niet op en ik mis het niet, er staan wel zaken op die ik live nog niet ben tegen gekomen, zoals Twenty-One, Sy Borg en Yo Mama. Paroxsymal Splendor bevat stukken van I'm a Beautiful Guy en Crew Slut.

Voorlopig een hoge score en met “voorlopig” bedoel ik dat ik nog twijfel tussen de 4 en de 4,50, hoewel cijfers relatief zijn en toch niet zo belangrijk. Ik twijfel, enerzijds ben ik enorm blij dat het weer om een volledige registratie van een optreden gaat, anderzijds maakt dit document nog niet die indruk die ik er van verwacht had. Dat is een rare karaktertrek van mij, te veel vergelijken.

Vergelijken met wat? Een aantal volgens mijn beleving magistrale documenten: Zappa in New York, The Best Band You Never Heard in Your Life, Buffalo, op teennageldikte gevolgd door de serie You Can't Do That on Stage Anymore. En dan vraag ik mij af wat de Maestro zelf hiervan zou hebben gevonden want hij was geen gemakkelijke muzikant om mee te werken. Hij had wel een neus – pun not intended – voor begaafde muzikanten, alleen was het niet altijd evident om ze allemaal in het gareel te houden maar voor magische momenten kun je steeds bij hem terecht.

Genoeg staat er op om van te genieten, de opeenvolging van voornamelijk voor de Zappa fan gekende nummers met een draai hier en daar, het lekkere drumwerk van ene Vinnie Colaiuta die nog altijd mijn favoriete Zappa drummer blijft en het meer dan aardig geluid. The Yellow Shark uit 1993 was het laatste album van Frank Zappa bij leven, sindsdien zijn er vele albums uitgekomen die niet altijd even interessant zijn voor mij maar met livealbums (en dan liefst volledige optredens) kan de Grote Snor (RIP) mij nog steeds een plezier doen. Ik blijf benieuwd wat Vaultmeister Joe Travers nog allemaal zal vinden.