Curtis Mayfield - Heartbeat (1979)

wat een slechte plaat man. Nee niet kopen aub zoals ik gedaan heb. Deze soul legende heeft prachtige platen gemaakt(roots,superfly back to the world als absolute hoogte punten) maar deze is een grote misser. jammer. Vooral zijn begin(solo) periode is zijn sterke periode geweest. Met absolute klassiekers. Een van de vele sterke punten van hem is dat hij vaak ook nog iets daadwerkelijks te melden heeft. Gelukkig niet altijd i love ya babe enz. Maar problemen van de zwart amerkaanse bevolking als onderwerp bezingt!!! Prima artiest

Er zijn dan ook heel weinig artiesten die alleen maar albums op constant hoog niveau hebben gemaakt (voor zover die artiesten überhaupt al bestaan). Bovendien is het niet zo raar dat dit album heel anders is dan zijn werk uit de begin jaren ’70. Als artiest stond je grofweg toch voor een keuze: of met de trend (disco) meegaan of stoppen. Een album als ‘Curtis’ of ‘Roots’ was in 1979 simpelweg gedoemd om te mislukken. Soul had zijn hoogtijdagen immers beleefd.
‘Heartbeat’ werd echter geen succes voor Curtis, wellicht omdat er gewoon betere albums in dat genre waren uitgebracht op dat moment. Het album voelt ook een beetje verloren aan, Curtis is niet meer op zijn best en kennelijk had hij ook niet meer heel veel inspiratie, getuige het feit dat de helft van de nummers van de hand van Bunny Sigler zijn (terwijl ieder album van hem -dat dus voor deze werd uitgebracht m.u.v. ‘Do it all night’- allemaal eigen stukken betreft).
Naar mijn idee leek Curtis ook helemaal niet bezig te zijn met het maken van een (eventueel) meesterwerk. Dat is het dus ook niet geworden, maar om dit nou een 0,5* te geven vind ik wel overdreven. Curtis zou overigens later weer meer richting funk en soul gaan. Dit album bevat alleen maar -voor die tijd- eigentijdse soulballads (geen hoogstandjes overigens) en disconummers, dus je mist niet veel als je dit album aan je voorbij laat gaan. Vooralsnog is dit niet slecht te noemen.

Helaas moet ik zeggen dat dit soulalbum van de week mij bijzonder tegenvalt. En dan te bedenken dat het door één van mijn favoriete artiesten gemaakt is. Ik houd het maar bij zijn werk tot en met Sweet Exorcist. Mayfield in een jaren 80 vibe en niet eens zelf de nummers geschreven te hebben gaat er bij mij lastig in.

*Piew* We zijn letterlijk 1 seconde ver en mijn voorhoofd neemt al een lelijke frons aan. Jij toch niet, Curtis, slachtoffer van de mode? Eens een touwtrekker, nu een hopeloze volger. Disco is niet het probleem, dat het door anderen beter wordt gedaan, veel beter wordt gedaan, maakt het pijnlijk. Hip en groovy, best, maar waar is mighty mighty Curtis? Je elimineert de zang en je verliest gelijk alle vorm van identiteit. Ik haal graag even de fantastische soundtrack van Sparkle aan, gemaakt door Curtis Mayfield, maar volledig gezongen door Aretha Franklin. De man hoor je niet, maar het is onmiskenbaar hem, ten voeten uit! Op Heartbeat is het een kuddedier, #634 van de hoop.

Maar het zijn de tijden meneer, 1979, om te overleven, hij kan het niet helpen. En dan denk ik aan Journey Through the Secret Life of Plants. Stevie Wonder blijft z'n ding doen. Niet door iedereen gesmaakt, maar hij schopt wat schenen en hij bestaat. Of Here, My Dear een jaar eerder. Marvin Gaye deed het nog, 1978 hield hem niet tegen. Eigentijds en eigen! Heartbeat is gewoon eigentijds.

Ik denk dat mijn gevoel over dit album al verwoord is door mijn 3 voorgangers hier.
Ik heb alle albums van Curtis tot en met " There's No Place Like America Today" in de kast staan, als ook het door kemm aangehaalde "Sparkle". Deze albums variëren van goed tot in mijn ogen briljant ( Curtis, Superfly en Roots).

Dit is evenwel andere koek. Ik heb geprobeerd dit album te gaan beluisteren zonder eraan te denken dat het een album van Curtis is. Dat valt uiteraard niet mee en het album valt ook niet mee.

Ik ben niet vies van een beetje (goede) disco op zijn tijd, maar helaas valt dit niet in die categorie. Een 13 in een dozijn-plaatje, die alleen door de stem van Curtis nog een beetje overeind blijft.

Zo ongelooflijk jammer, dat deze grote artiest zich blijkbaar genoodzaakt zag om zo'n plaat te moeten maken. Curtis is hier niet meer speciaal, maar gaat op in de massa, zonde!

Het is al eerder gezegd: deze man heeft zoveel topmuziek gemaakt dat dit album ver onder zijn maat ligt. Toch vind ik het geen vervelend album om te horen. Het is een beetje vreemd, maar dit is uitstekende achtergrondmuziek. Curtis' stem is altijd prettig om aan te horen en ik vind zelfs dat hij niet eens zo erg "disco gaat". Ach, bijna geen enkele artiest lukt het om enkel topalbums af te leveren. Als dit het dieptepunt van Curtis is, kan ik daar wel mee leven. Ik heb geen idee hoe de rest van de albums hierna zijn. Ik bezit enkel New World Order uit de periode hierna.

Ik heb snel de 1e paar nummers geluisterd. En daar werd ik niet vrolijk van. En gezien de waarderingen hier, sla ik dit Soul album van de week maar over.

Lieve help, wat een gemiddelde. 'You're So Good To Me' vind ik nochtans erg aangenaam.