0
geplaatst: 1 november 2007, 07:30 uur
He waren de mannenvocalen maar weg hier, dan pakt deze plaat zeker veel beter uit, maar goed alsnog geweldige muziek wel bij vlagen.
0
geplaatst: 8 april 2010, 21:52 uur
Ik ben geen echte progressieve rockfan maar dit album kan ik toch wel waarderen.
Dit is zo'n band die heel veel stijlen in zijn muziek propt, en gelukkig voor mij ook vaak aan de (jaren 70) Kansas doet denken.
De openingstrack bevat elementen uit de wereldmuziek, jazz, af en toe speed-metal en Kansas-achtige stukjes.
Afgewisseld met felle zang en lieftallige zang van een zangeres is het een hoogst afwisselend en vermakelijk nummer maar met zoveel elementen erin is het natuurlijk moeilijk om er 1 geheel van te maken.
'Breathe' begint erg Zappa-achtig en gaat spoedig muzikaal weer alle kanten maar waar nu (vrijwel) alleen elementen van rockmuziek in te vinden zijn.
Ook een jazzy stuk erin en veel pratende zang erdoor met gelukkig ook de zangeres weer van de partij.
P.E.S.A.N. is zowaar een echt mooi gezongen song met een hoofdrol voor de zangeres en mooie achtergrondzang.
Akoustisch en gezongen in het Indonesisch wat ik erg geslaagd vind, een wonderschoon mooie song !
In "Verso Kartini -" zitten veel toegangkelijke stukken, mooi instrumentale stukken in het begin en zowaar geregeld dwarsfluit door het hele nummer.
Af en toe lijkt het allemaal te ontsporen maar steeds op tijd hervind men zich.
Dreigende sombere violen, harp-achtige geluiden en wat percussie, veel meer is "Music for 5 Players" niet en vormt een opmaat voor het bijna 20 minuten durende "Anne"
In "Anne" nemen ze wat meer tijd om het nummer op te bouwen en de eerste helft bestaat veelal uit instrumentale stukken.
Later weer verschillende zangstukken, heavy sfeervol jazzy etc het wordt allemaal weer over de luisteraar uitgestort.
Ook elementen van ELP hoor ik erin en heel soms wat Dream Theater.
Met iets meer structuur had ik dit een geweldig album gevonden, maar voor de echte prog liefhebbers is dit volgens mij toch wel een topalbum.
Dit Indonesische 8-tal heeft trouwens nog 1 album eerder uitgebracht in 1999 genaamd "1st", ben ik toch ook wel benieuwd naar.
Dit is zo'n band die heel veel stijlen in zijn muziek propt, en gelukkig voor mij ook vaak aan de (jaren 70) Kansas doet denken.
De openingstrack bevat elementen uit de wereldmuziek, jazz, af en toe speed-metal en Kansas-achtige stukjes.
Afgewisseld met felle zang en lieftallige zang van een zangeres is het een hoogst afwisselend en vermakelijk nummer maar met zoveel elementen erin is het natuurlijk moeilijk om er 1 geheel van te maken.
'Breathe' begint erg Zappa-achtig en gaat spoedig muzikaal weer alle kanten maar waar nu (vrijwel) alleen elementen van rockmuziek in te vinden zijn.
Ook een jazzy stuk erin en veel pratende zang erdoor met gelukkig ook de zangeres weer van de partij.
P.E.S.A.N. is zowaar een echt mooi gezongen song met een hoofdrol voor de zangeres en mooie achtergrondzang.
Akoustisch en gezongen in het Indonesisch wat ik erg geslaagd vind, een wonderschoon mooie song !
In "Verso Kartini -" zitten veel toegangkelijke stukken, mooi instrumentale stukken in het begin en zowaar geregeld dwarsfluit door het hele nummer.
Af en toe lijkt het allemaal te ontsporen maar steeds op tijd hervind men zich.
Dreigende sombere violen, harp-achtige geluiden en wat percussie, veel meer is "Music for 5 Players" niet en vormt een opmaat voor het bijna 20 minuten durende "Anne"
In "Anne" nemen ze wat meer tijd om het nummer op te bouwen en de eerste helft bestaat veelal uit instrumentale stukken.
Later weer verschillende zangstukken, heavy sfeervol jazzy etc het wordt allemaal weer over de luisteraar uitgestort.
Ook elementen van ELP hoor ik erin en heel soms wat Dream Theater.
Met iets meer structuur had ik dit een geweldig album gevonden, maar voor de echte prog liefhebbers is dit volgens mij toch wel een topalbum.
Dit Indonesische 8-tal heeft trouwens nog 1 album eerder uitgebracht in 1999 genaamd "1st", ben ik toch ook wel benieuwd naar.
* denotes required fields.
* denotes required fields.