Anouk - Fake It Till We Die (2016)

Net nieuw gekocht en nu al erg onder de indruk. een geweldige cd met Ballades, Funk en soul. een kanjer van een plaat.

Een wolf in schaapskleren, dat is wie ik ben.’ Anouk geeft een directe weergave van haar karakter in het dampende slotnummer Down Daddy Down. Haar carrière in ogenschouw nemend lijkt een van kleur verschietende kameleon een betere keuze. Moeiteloos schakelt ze over van stoute rockchick (Graduated Fool) naar commerciële songfestivalkoningin (Sad Singalong Songs) en alles wat daar tussen zit. Birds is exemplarisch voor de experimenteerdrift van Anouk. Op Fake It Till We Die echter geen melancholie, wel een bonte mix van funk, soul en ritmische blazerssecties.

Het beste voorbeeld daarvan is het funky Waste Your Water. ‘All my mistakes made me the woman who I am today,’ zingt ze in de bridge naar het refrein. Ondertussen word je meegenomen in de aanstekelijke melodie, waarin koperwerk de boventoon voert. Ze toont berouw over haar fouten in het verleden, maar is niet beroerd om deze direct weer te ontkrachten in de gelijknamige titelsong. ‘Blame it on tomorrow, blame it on the sun.’ Met andere woorden: het ligt aan alles behalve Anouk. Is dit de wolf in schaapskleren? Laten we het maar rustig aan doen, neem de tijd voor het uitgesponnen Take It Slow. Een uitstekende track met warme synths, haar karakteristieke stem, mooie blazers en een dampende groove.

Eigenlijk is er weinig dat hier mis gaat. Alle songs staan bol van het nodige blazerswerk en weten de voeten van de vloer te krijgen. Het korte Brothers & Sisters swingt in ieder geval de pan uit. Bij het einde aangekomen moet Anouk haar frustratie botvieren in een lied vol liefde. Waar ze eerder in I Just Met A Man twijfels heeft over de liefde, ‘can we get along, in the long-term,’ schreeuwt ze het in Down Daddy Down uit aangaande haar seksuele avontuurtjes. ‘You sure love my legs and what is in between. Spare me the eyes when you’re eating me alive.’ De wolf is los.

Nederland weet waar de wolf haar roedel vandaan haalt. Er zijn al zes nakomelingen geboren. Het optreden voor een groot (internationaal) publiek is daarbij slechts bijzaak. Onze kameleon hoeft niet zo nodig naar Amerika, ook al had ze leuk contact met de society-ster Perez Hilton. De fanschare weet ook dat ze niet zo gecharmeerd is van een uitgebreide tour door Nederland. Ze kiest zorgvuldig haar locaties en data, zo is het volgend jaar de beurt aan het Ziggo Dome. Buiten deze concerten om geeft ze in tv-programma’s een openhartige analyse van haar voorkeuren wat betreft het mannelijk geslachtsdeel. Groots en meeslepend, jawel.

Haar handelsmerk is een combinatie van brutale, soms venijnige uitspraken met een stevige dosis muzikaal talent. Op Fake It Till We Die lijkt het erop dat de Haagse voor een duidelijk concept kiest. De voorgaande twee platen grossierden in mainstream popmuziek met gladde kantjes. Ditmaal zijn de composities weer verzorgd aangekleed met stijlvol blaaswerk en minutieus ingezette orgeltjes. Kortom: een plaat met kleur. Hier gaat de zon zelfs op totaal verregende dagen van schijnen.

4*(Ook te lezen op Nieuweplaat)

Een nieuwe van Anouk, de derde sinds Sad Singalong Songs in 3,5 jaar tijd, ze houdt de vaart erin. Maar dat album uit 2013 was mooier dan de twee die erna volgende. Zelf vind ik New York Motel het beste en dan Urban Solitude en dan Sad Singalong Songs maar zo geldt dat ook bijna voor de rest van de stemmers op MuMe. Een paar van Anouk's albums heb ik nog niet geluisterd maar deze krijgt een kans vanwege een paar leuke singles.

Anouk pakt groots uit in de opener There He Goes. Een mix van late 60s / vroege 70s R&B /Soul/Funk en met percussie en blazers doet het bijna aan als een big band productie, afgerond met orgeltje en koortjes. En dan na 3 minuten een soort mellow fade-out. Erg mooi gedaan, vooral die laatste twist, in een nummer dat tekstueel niet veel om het lijf heeft. Het gaat vervolgens over in soort slow ska van I Just Met A Man. Een nummer over een man maar eigenlijk over tolerantie in een stijl zoals je inderdaad ook in de late 60s / vroege 70s meer hoorde maar dan uit de VS. Blue Motel heeft dat mooie refreintje / hook wat het even boven de vorige twee nummers doet uitsteken. Wederom blazers en accent op de percussie, een favoriet en misschien volgende single?

Dan de tweede single Burn heeft wat van een Mark Ronson nummer, overladen met ingrediënten, wel mooi dat als kerkorgel klinkende synth(?). Het heeft een ingehouden woede waardoor het enigszins stoer doet klinken, maar het is geen "nobody's wife". Men heeft zich bij de productie niet ingehouden en dat gaat maar net goed. Maar tussen de rest van de nummers valt die overdaad niet op. Waste Your Water moet dat over tranen/verdriet gaan, die zij een ander aangedaan heeft? Minste nummer tot nu toe voornamelijk tekstueel. Het einde met het orgel/synth maakt dan nog wat goed. Take It Slow klinkt bijna als een cover van een 80s nummer, hunkert richting Sade. Denk dat deze mijn favoriet wordt, ook omdat het weer gas terug neemt en ook iets opener en meer sober is, ook als sober hier relatief is. Zit toch behoorlijk wat productie in dit nummer, meer uitgewerkt om het met minder instrumentatie te kunnen doen.

Handyman een ingetogen nummer, bijna ballad, met een foute titel en een foute quasi duet met even zo foute teksten maar misschien ook wel weer een guilty pleasure, ook als dat zeggen in deze context ook fout is. De overgang naar Fake It Till I Die is dan mooi en eenvoudig. Ook met deze tekst kan ik niet veel. Schuld neerleggen bij objecten die nooit schuldig kunnen zijn, ach ja. Wel weer een mooie fade-out/fade-in overgang waar er meer van op het album staan een waarmee het dus ook als een geheel aanvoelt. Long Way lelijke handclap-uit-een-doosje gebruikt in een matig nummer, stoort me wel erg. Klinkt ook als het al laatste als lapmiddel is ingezet om het nummer op te krikken. Ook het happy family gevoel van Brothers & Sisters doet me weinig en weer die irritante handklap. Wellicht gemaakt voor haar koters. My Man en dit keer is Anouk "Nobody's Wife" zelf wel bezitterig geworden, maar wel door hem geïnspireerd, over welke van die mannen in haar leven zou ze het hebben? De eerste single Down Daddy Down schuift richting een trage Ska / Funk / Dub waar je Sly & Robbie zou kunnen voorstellen die haar wat toegefluisterd hebben. Blijft één van de leukste nummers op het album.

Fake It Till We Die, bevalt me beter dan de vorige twee albums en misschien dat deze ook kan uitgroeien tot de op 3 na favoriete album maar om eerlijk te zeggen zet ik nu nog liever de nieuw van Lady Gaga op, die op dezelfde dag uitkwam en die tekstueel interessanter klinkt. Anouk's teksten sinds Sad Singalong Songs zijn niet hoogstaand op een paar uitzonderingen na in die 3,5 jaar. Maar de productie en het andere geluid maakt veel goed op dit album.