Madness - Can't Touch Us Now (2016)

Na Mr. Apples nu de tweede single: Herbert, deze bevalt me meer ondanks het iets tragere tempo t.o.v. de eerste single.

Goede tekst en het klinkt alsof het nummer semi-live is opgenomen, a live studio recording noemde ze dat volgens mij vroeger.

Krijg wel zin voor dit album.

Wat een geweldige hoes! Jammer dat ze het uitbrengen in enkel jewel-case.
Ik vond de eerst single heel tof, de rest heb ik (nog) niet gehoord.

Eerder dit najaar was er een nieuwe van tijdgenoten The (English) Beat en dan nu ééntje van de baggy badboys of Ska. Hun dubbelcd verzamelaar heb ik regelmatig geluisterd een paar jaar terug, een heel regulier album Madness is meestal niet mijn ding alhoewel er enkele uitzonderingen zijn. Ook op dit album mogen ze de sticker plakken "Play Loud".

Daar is die dan, de nieuwe van Madness opent in elk geval wel anders dan je zou verwachten en pas na 1:20 komt wat van de oude gekte voorbij. Can't Touch Us Now Ska wordt met Psychedelica vermengd tot een prima nummer. Twintig jaar geleden zou het een juweeltje opgeleverd hebben nu slechte een prima album opener. Er zit helaas ook wat digitale bewerking op de stem van Suggs bovendien hoor je de beperkingen van zijn stem vooral in de laatste minuut, dat is jammer. .. Good Times is niet meer dan een prima full-up met wat 70s invloeden.

Singel Mr. Apples en Madness gaat de barricades op hun typische stijl, nooit bijtend maar observerend. I Believe wat invloeden van The Beatles, misschien hun meest vernieuwde nummer van het album (single nummer 3?). De tekst doet er volgens mij niet zo toe, is meer sfeer en muzikale aankleding. Grandslam spaghettiwestern en surf, in Mexico zouden ze dit Cumbia noemen want daar lijkt het verdacht veel op. Leuk gedaan maar ook hier tekstueel gaat het nergens over.

Blackbird lekker sfeertje wellicht voor een Jack The Ripper avondje met Ska. You Are Everything de gitaar domineert en dat is prima en het minste door Ska beïnvloede nummer, goed voor de afwisseling. Another Version of Me ook hier klinken de vroege The Beatles terug in een nummer. Mumbo Jumbo meest uptempo en Suggs mag even rusten om de vocalen aan een ander te laten. Goed nummer maar zonder Suggs is het eigenlijk al bijna niet meer Madness. Herbert is de tweede single en wat mij betreft tekstueel het best op het album met kop en schouders! Kan zo op de lijst van 25 fijnste nummers van 2016.

Don't Leave The Past Behind lekker nummer met pit. (Don't Let Them) Catch You Crying aardig nummer dat bijna achterover leunt maar genoeg heeft om niet Madness op de automatische piloot tegen te komen. Pam The Hawk een langzaam en droevig nummer, melancholie maar nooit voluit maar verhalend. Given The Opportunity orkestje erbij en nu dringen herinneringen aan Doe Maar op.

Soul Denying en nu begin ik langzaam te beseffen dat dit best wel een lang album is en ook al heeft dit nummer weer wat van Psychedelica effecten en tegendraadse twists and turns en komt zelfs vleugjes ELO naar boven drijven. Whistle In The Dark en meer violen en we walsen naar het einde.

Het lijkt of Madness besloten heeft om de muziek die hun vroeger beïnvloede apart van de Ska ook eens als invloed te gebruiken. Dat levert een afwisselend iets rommelig album op dat wel interessanter is dan wat ik ken van een gemiddeld Madness album. Op dit moment zou ik de nieuwe van The Beat eerder opzetten dan deze maar wellicht dat na het vaker luisteren van deze dat verandert. Als dit het laatste Madness album is, en ergens voelt het wel alsof dat het is, dan kunnen ze er trots op zijn. De band heeft in de loop der jaar genoeg krediet opgebouwd om hier heel andere zijstraten in te duiken dan recht-toe-recht-aan Ska. The baggy old men have done it again.

Deze plaat begint me ook steeds meer te bevallen. Natuurlijk is de echte energie van vroeger (jonge honden!) er niet meer en zoekt de band wat meer verdieping in de muziek. En dat doen ze goed. Suggs is natuurlijk nooit een echt goede zanger geweest dus dan veranderd nu ook niet en ik stoor me er niet aan.Nu een stuk of 6 keer voorbij laten komen en hij hangt ergens tussen een 3,5 en 4.

De vroegere madness was nog een feestje, maar een heel album ging me toch al snel vervelen. Als ik de nieuwe nummers hoor die beschikbaar zijn vind ik ze echt een stuk minder boeiend dan het oudere werk. Het is ingetogener dus wat saaier, en Suggs zingt echt bijna monotoon. Heb wat meerdere recentere clips opgezocht, maar daar klinkt hij net zo.

Nu heb ik ze al jaren niet meer gevolgd, maar zingt hij de oudere nummers live nu ook zo?

Sterk hoor. Verrassend? Vernieuwend? Neen, tuurlijk niet. Echter wel weer een feestje, vind ik, van begin tot eind.

Madness weet wat het doen moet, en doet het goed; sommige bands, neem nu ook Grandaddy bijvoorbeeld, mogen voor mij gerust tot aan het einde hetzelfde recept gebruiken. Inderdaad, bij vlagen een stuk minder upbeat dan het ouwere werk, en toch onmiskenbaar Madness. Verder bevat de plaat hierdoor wat de variatie die ik net miste bij de klassiekers van de band, die qua instrumentatie ook een stuk kaler waren dan deze. Een band die, tegen alle verwachtingen in - of zo zou je denken, door de sound - waardig oud is geworden.

De opener, Herbert, Given the Opportunity en Soul Denying (nog iemand die denkt dat die track probleemloos een Bowie nummer zou kunnen zijn?) smaakten het fijnst na de eerste luisterbeurt. We zullen zien hoe de appreciatie evolueert.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madness - Can't Touch Us Now - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Madness was voor mij heel lang de band van One Step Beyond, Night Boat To Cairo, Baggy Trousers, Embarrassment en nog wat hits die bijna iedereen mee kan zingen en die klussen in huis tot een draaglijke of zelfs aangename bezigheid maken (ik heb er recent nog met veel plezier een plafond bij gewit).

Met The Liberty Of Norton Folgate maakte de Britse band in 2009 echter een werkelijk geweldige plaat en sindsdien neem ik Madness heel serieus.

Dat vertrouwen werd met het in 2012 verschenen Oui Oui, Si Si, Ja Ja, Da Da niet beschaamd en ook het onlangs verschenen Can’t Touch Us Now vind ik weer een prima plaat.

Ook de nieuwe plaat van Madness is weer niet zo goed als het briljante The Liberty Of Norton Folgate, maar ook op Can’t Touch Us Now laat Madness weer horen dat het haar feestmuziek uit de jonge jaren heeft getransformeerd tot een geluid dat moet worden geschaard onder de smaakmakers uit de Britse popmuziek van de afgelopen decennia.

Madness klinkt inmiddels flink anders dan haar debuut uit 1979 en heeft de invloeden uit de ska voor een deel afgezworen. Toch hoor je na een paar noten van Can’t Touch Us Now dat je met Madness te maken hebt en dat is knap. Ook op haar nieuwe plaat maakt Madness muziek waarvan je vrolijk wordt en die stil zitten lastig maakt, maar het is ook muziek met inhoud.

Zeker wanneer Madness invloeden uit de ska toelaat in haar muziek is Can’t Touch Us Now goed voor een feestje, maar de andere tracks op de plaat zijn misschien nog wel interessanter. Het zijn tracks waarin Madness aansluit bij meerdere muzikanten die de Britse muziekgeschiedenis kleur hebben gegeven, maar waarin de band uit Londen ook vasthoudt aan haar vertrouwde geluid, dat vooral door de vocalen van Graham "Suggs" McPherson, maar ook door de pianoklanken en saxofoon uithalen uit duizenden herkenbaar is.

Ik geef eerlijk toe dat ik na de eerste beluistering van de nieuwe plaat het al weer zeven jaar oude The Liberty Of Norton Folgate weer eens uit de kast heb getrokken, maar na een zwakke start verdwijnt Can’t Touch Us Now inmiddels steeds vaker in de cd speler en geniet ik van de aangename songs, die het soms moeten hebben van zoete verleiding maar ook wel eens dieper graven, en van de mooie verhalen die Madness vertelt.

De rol van Madness leek na een aantal vette jaren halverwege de jaren 80 uitgespeeld, maar de band houdt zich sindsdien op knappe wijze staande en maakt platen van een niveau waarvan het in haar beginjaren waarschijnlijk alleen maar kon dromen. Erwin Zijleman

Fijn plaatje dat laat horen dat Madness de tand des tijds prima doorstaan heeft met een volwassen,poppy en en ook best sfeervolle sound.
Herbert,I Believe,Don't Leave the Past Behind You en Mr. Apples smaken hier het lekkerst.

Heerlijk Madness album met als hoogtepunt Mr. Apples. dat toch nog wel herkenbare ska elementen bevat. Verder zijn Given the Opportunity en (Don't Let Them) Catch You Crying prima nummers.