The Neal Morse Band - The Similitude of a Dream (2016)

mijn stem

4,19 (85)

85 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Radiant

Long Day (1:42)
Overture (5:51)
The Dream (2:27)
City of Destruction (5:10)
We Have Got to Go (2:29)
Makes No Sense (4:09)
Draw the Line (4:06)
The Slough (3:02)
Back to the City (4:18)
The Ways of a Fool (6:48)
So Far Gone (5:20)
Breath of Angels (6:48)
Slave to Your Mind (5:55)
Shortcut to Salvation (4:36)
The Man in the Iron Cage (5:15)
The Road Called Home (3:23)
Sloth More (5:47)
Freedom Song (3:58)
I'm Running (3:44)
The Mask (4:28)
Confrontation (3:59)
The Battle (2:57)
Broken Sky / Long Day [Reprise] (9:58)

totale tijdsduur: 1:46:10

Links

Last.fm

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 2 >

1 2

4,5

Hepie&Hepie

geplaatst: 6 januari 2017, 19:57 uur

Mja, in de tekst van jouw link wordt gesteld dat symfonische muziek ook wel progressieve muziek wordt genoemd, dat schiet dus niet heel erg op

. Sterker, er wordt gesteld dat symfonische muziek ook wel Adult Oriented Rock wordt genoemd, waarna je verder doorgelinkt wordt naar onder andere Bryan Adams en Survivor

Morse en Portnoy hebben het zelf altijd over prog, dus wat mij betreft is hun muziek/dit album een eigen interpretatie van wat ze onder prog verstaan

4,0

gigage

geplaatst: 7 januari 2017, 11:05 uur

Corporal Clegg schreef:
Even een Statler en Waldorf-je; GEWELDIG !! ....... NIET VEEL SOEPS DIT !!! BOO! BOO!

Of je het er nou wel of niet mee eens bent, dit is een mooi geschreven stukje met goede onderbouwing. Mis alleen de afbeelding van Waldorf en Statler

Verder: Prog Rock was vernieuwend en progressief bij het ontstaan ervan. De prog is en hoeft niet meer innovatief te zijn (het genre is immers al afgebakend) . Het is goed dat het genre blijft voortbestaan en doordat de nieuwste technieken en gitaarsounds worden toegepast vind ik een album als deze beter te verteren dan menig jaren 70 elpee.

(hoewel ik ook wel zonder de 10 minuten durende "reprise" kan)

4,5

namsaap

geplaatst: 31 januari 2017, 13:52 uur

gigage schreef:

Verder: Prog Rock was vernieuwend en progressief bij het ontstaan ervan. De prog is en hoeft niet meer innovatief te zijn (het genre is immers al afgebakend) . Het is goed dat het genre blijft voortbestaan en doordat de nieuwste technieken en gitaarsounds worden toegepast vind ik een album als deze beter te verteren dan menig jaren 70 elpee.

Zeer mee eens. Met de genreaanduiding 'Prog Rock' weet de liefhebber enigzins wat het kan verwachten. Echte progressieve bands of muzikanten spelen muziek die niet aan bestaande genres gebonden is. Die creëren genres.

Zo gezegd is Neal nooit progressief geweest. Wel is het bewonderenswaardig dat hij zijn kenmerkende stijl steeds nieuwe impulsen weet geven en te verbeteren, met af en toe een terugval. In die zin laat Neal Morse met dit album gelukkig weer een mooie progressie horen.

3,5

JelmerHolwerda

geplaatst: 6 februari 2017, 14:11 uur

Shit man. Wist hier niet eens vanaf! Heel benieuwd.

3,0

Brunniepoo

geplaatst: 24 maart 2017, 21:54 uur

Hepie&Hepie schreef:

Kritiek is volgens mij vooral gebaseerd op het idee dat 'progressief' in progressieve muziek vooruitstrevend en vernieuwend moet zijn. Dat is bij Morse en veel andere progbands niet echt het geval. Misschien moet er een herdefinitie komen van het begrip progressieve muziek

Nou zit er natuurlijk nog wel een flinke kloof tussen 'vernieuwend' en 'eens een keer iets anders doen'. Bij Neal Morse is zelfs dat tweede goeddeels afwezig. Ik heb er geloof ik bij de laatste twee albums al opmerkingen over gemaakt, dus ook ik kan me blijven herhalen...

Ik heb Morse als performer vrij hoog zitten en ook als componist weet hij pakkende muziek te schrijven. Het is alleen zo jammer dat doseren niet echt zijn ding is. In het verleden heb ik Morse-albums weleens uitputtingsslagen genoemd en dat geldt al helemaal voor dit werkelijk veel te lange album. In zijn geheel is er voor mij geen doorkomen aan.

Ondanks dat ik in het verleden al eens geroepen heb dat ik een volgende herhaaloefening niet meer zo nodig hoef te horen, heb ik me ditmaal toch laten verleiden door de zeer positieve kritieken. Het moge duidelijk zijn: ik deel die kritieken niet. Dit is een degelijk - maar veel te lang - Morse-album. Niet meer, niet minder, maar vooral ook: niet anders.

3,5

JelmerHolwerda

geplaatst: 14 augustus 2017, 22:59 uur

Brunniepoo schreef:

(quote)

Ik ben het opzich wel met je eens. Live is hij fantastisch en zijn de songs geweldig maar soms is het op de platen toch te veel van hetzelfde. Ik merk aan mezelf dat ik Sola Scriptura (mijn favoriete plaat van hem) liever dan aanzet, omdat ik dan dan toch beter vind. Dit is toch wel een overkill aan gelikte prog hier en daar, maar er zitten alsnog wel prachtige stukken op.

4,0

"H."

geplaatst: 19 oktober 2018, 10:25 uur

Met de aankondiging van de release van een nieuw album in januari volgend jaar deze nog eens uit de kast getrokken. En hé die had ik nog geen punten geven op musicmeter.
Veel kritiek hier op het niet echt vernieuwend zijn van dit album. Laat ik dan maar eens de knuppel in het hoenderhok gooien. Ik vind het wel best zo. Het hoeft voor mij niet persé vernieuwend te zijn om goed te zijn. Geef mij maar deze Neal. Ik vind het best. "Meer van het zelfde kan ook lekker zijn".

Een dikke voldoende voor Neal en kornuiten!

4,5

Progfan2019

geplaatst: 3 december 2022, 14:33 uur

Aanvankelijk moest ik erg wennen aan dit album, er komt immers nogal wat op je af, maar nu na vele luisterbeurten ben ik het echt gaan waarderen en schaar ik het in de Neal Morse top 3, naast Testimony en One. Het is inderdaad in lijn met zijn overige werk maar muzikaal van een erg hoog niveau met veel variatie tussen de afzonderlijke nummers en met veel oog voor detail. Vandaar dat ik mijn score met een halfje heb verhoogd.

* denotes required fields.

<1 2 >

1 2