The Neal Morse Band - The Similitude of a Dream (2016)

mijn stem
4,18
65 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Radiant

  1. Long Day (1:42)
  2. Overture (5:51)
  3. The Dream (2:27)
  4. City of Destruction (5:10)
  5. We Have Got to Go (2:29)
  6. Makes No Sense (4:09)
  7. Draw the Line (4:06)
  8. The Slough (3:02)
  9. Back to the City (4:18)
  10. The Ways of a Fool (6:48)
  11. So Far Gone (5:20)
  12. Breath of Angels (6:48)
  13. Slave to Your Mind (5:55)
  14. Shortcut to Salvation (4:36)
  15. The Man in the Iron Cage (5:15)
  16. The Road Called Home (3:23)
  17. Sloth More (5:47)
  18. Freedom Song (3:58)
  19. I'm Running (3:44)
  20. The Mask (4:28)
  21. Confrontation (3:59)
  22. The Battle (2:57)
  23. Broken Sky / Long Day [Reprise] (9:58)
totale tijdsduur: 1:46:10
36 BERICHTEN 6 MENINGEN
zoeken in:
4,5
0
geplaatst: 6 januari, 19:57 uur [permalink]
Mja, in de tekst van jouw link wordt gesteld dat symfonische muziek ook wel progressieve muziek wordt genoemd, dat schiet dus niet heel erg op . Sterker, er wordt gesteld dat symfonische muziek ook wel Adult Oriented Rock wordt genoemd, waarna je verder doorgelinkt wordt naar onder andere Bryan Adams en Survivor

Morse en Portnoy hebben het zelf altijd over prog, dus wat mij betreft is hun muziek/dit album een eigen interpretatie van wat ze onder prog verstaan .

avatar van gigage
4,0
0
geplaatst: 7 januari, 11:05 uur [permalink]
Corporal Clegg schreef:
Even een Statler en Waldorf-je; GEWELDIG !! ....... NIET VEEL SOEPS DIT !!! BOO! BOO!

Of je het er nou wel of niet mee eens bent, dit is een mooi geschreven stukje met goede onderbouwing. Mis alleen de afbeelding van Waldorf en Statler

Verder: Prog Rock was vernieuwend en progressief bij het ontstaan ervan. De prog is en hoeft niet meer innovatief te zijn (het genre is immers al afgebakend) . Het is goed dat het genre blijft voortbestaan en doordat de nieuwste technieken en gitaarsounds worden toegepast vind ik een album als deze beter te verteren dan menig jaren 70 elpee.

(hoewel ik ook wel zonder de 10 minuten durende "reprise" kan)

avatar van namsaap
5,0
0
geplaatst: 31 januari, 13:52 uur [permalink]
gigage schreef:

Verder: Prog Rock was vernieuwend en progressief bij het ontstaan ervan. De prog is en hoeft niet meer innovatief te zijn (het genre is immers al afgebakend) . Het is goed dat het genre blijft voortbestaan en doordat de nieuwste technieken en gitaarsounds worden toegepast vind ik een album als deze beter te verteren dan menig jaren 70 elpee.


Zeer mee eens. Met de genreaanduiding 'Prog Rock' weet de liefhebber enigzins wat het kan verwachten. Echte progressieve bands of muzikanten spelen muziek die niet aan bestaande genres gebonden is. Die creëren genres.

Zo gezegd is Neal nooit progressief geweest. Wel is het bewonderenswaardig dat hij zijn kenmerkende stijl steeds nieuwe impulsen weet geven en te verbeteren, met af en toe een terugval. In die zin laat Neal Morse met dit album gelukkig weer een mooie progressie horen.

avatar van JelmerHolwerda
3,5
1
geplaatst: 6 februari, 14:11 uur [permalink]
Shit man. Wist hier niet eens vanaf! Heel benieuwd.

avatar van Brunniepoo
3,5
0
geplaatst: 24 maart, 21:54 uur [permalink]
Hepie&Hepie schreef:


Kritiek is volgens mij vooral gebaseerd op het idee dat 'progressief' in progressieve muziek vooruitstrevend en vernieuwend moet zijn. Dat is bij Morse en veel andere progbands niet echt het geval. Misschien moet er een herdefinitie komen van het begrip progressieve muziek


Nou zit er natuurlijk nog wel een flinke kloof tussen 'vernieuwend' en 'eens een keer iets anders doen'. Bij Neal Morse is zelfs dat tweede goeddeels afwezig. Ik heb er geloof ik bij de laatste twee albums al opmerkingen over gemaakt, dus ook ik kan me blijven herhalen...

Ik heb Morse als performer vrij hoog zitten en ook als componist weet hij pakkende muziek te schrijven. Het is alleen zo jammer dat doseren niet echt zijn ding is. In het verleden heb ik Morse-albums weleens uitputtingsslagen genoemd en dat geldt al helemaal voor dit werkelijk veel te lange album. In zijn geheel is er voor mij geen doorkomen aan.

Ondanks dat ik in het verleden al eens geroepen heb dat ik een volgende herhaaloefening niet meer zo nodig hoef te horen, heb ik me ditmaal toch laten verleiden door de zeer positieve kritieken. Het moge duidelijk zijn: ik deel die kritieken niet. Dit is een degelijk - maar veel te lang - Morse-album. Niet meer, niet minder, maar vooral ook: niet anders.

avatar van JelmerHolwerda
3,5
1
geplaatst: 14 augustus, 22:59 uur [permalink]
Brunniepoo schreef:
(quote)


Nou zit er natuurlijk nog wel een flinke kloof tussen 'vernieuwend' en 'eens een keer iets anders doen'. Bij Neal Morse is zelfs dat tweede goeddeels afwezig. Ik heb er geloof ik bij de laatste twee albums al opmerkingen over gemaakt, dus ook ik kan me blijven herhalen...

Ik heb Morse als performer vrij hoog zitten en ook als componist weet hij pakkende muziek te schrijven. Het is alleen zo jammer dat doseren niet echt zijn ding is. In het verleden heb ik Morse-albums weleens uitputtingsslagen genoemd en dat geldt al helemaal voor dit werkelijk veel te lange album. In zijn geheel is er voor mij geen doorkomen aan.

Ondanks dat ik in het verleden al eens geroepen heb dat ik een volgende herhaaloefening niet meer zo nodig hoef te horen, heb ik me ditmaal toch laten verleiden door de zeer positieve kritieken. Het moge duidelijk zijn: ik deel die kritieken niet. Dit is een degelijk - maar veel te lang - Morse-album. Niet meer, niet minder, maar vooral ook: niet anders.


Ik ben het opzich wel met je eens. Live is hij fantastisch en zijn de songs geweldig maar soms is het op de platen toch te veel van hetzelfde. Ik merk aan mezelf dat ik Sola Scriptura (mijn favoriete plaat van hem) liever dan aanzet, omdat ik dan dan toch beter vind. Dit is toch wel een overkill aan gelikte prog hier en daar, maar er zitten alsnog wel prachtige stukken op.

* denotes required fields.

*

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.