The Neal Morse Band - The Similitude of a Dream (2016)

mijn stem
4,20
49 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Radiant

  1. Long Day (1:42)
  2. Overture (5:51)
  3. The Dream (2:27)
  4. City of Destruction (5:10)
  5. We Have Got to Go (2:29)
  6. Makes No Sense (4:09)
  7. Draw the Line (4:06)
  8. The Slough (3:02)
  9. Back to the City (4:18)
  10. The Ways of a Fool (6:48)
  11. So Far Gone (5:20)
  12. Breath of Angels (6:48)
  13. Slave to Your Mind (5:55)
  14. Shortcut to Salvation (4:36)
  15. The Man in the Iron Cage (5:15)
  16. The Road Called Home (3:23)
  17. Sloth More (5:47)
  18. Freedom Song (3:58)
  19. I'm Running (3:44)
  20. The Mask (4:28)
  21. Confrontation (3:59)
  22. The Battle (2:57)
  23. Broken Sky / Long Day [Reprise] (9:58)
totale tijdsduur: 1:46:10
32 BERICHTEN 5 MENINGEN
zoeken in:
5,0
0
geplaatst: 28 september 2016, 11:07 uur [permalink]
Nog geen berichten hier??? Ik kijk hier heel erg naar uit! Ik vind Long Day/Overture die pas geleden als lyric video uitkwam alvast erg goed. Doet me eigenlijk wel denken aan "Sola Scriptura" en dat is toevallig mijn favoriete Neal Morse album... (nog wel...)

avatar van dylan65
5,0
0
geplaatst: 9 oktober 2016, 16:06 uur [permalink]
Wat een geweldig nummer Long day/Overture! Na aanleiding van deze eerste indruk gelijk maar de vinyl versie ge-preordered!! Ik hoor de oude Spock's Beard en Transatlantic terug in deze song, kan niet wachten tot hij uitkomt... Bijzonder vernieuwend klinkt het natuurlijk niet, maar dat is naar mijn mening ook niet de kracht van Neal Morse, stelt (bijna) nooit teleur.

avatar van meesterdch
4,5
0
geplaatst: 11 oktober 2016, 21:06 uur [permalink]
We worden verder lekker gemaakt:

City of Destruction

Ik vind het weer erg fijn klinken. Tuurlijk, je herkent Neal. Maar het klinkt net als het vorige album echt als een band effort. Meer zoals in het verleden met Spock's Beard. En wat is die Gilette een geweldige gitarist!

avatar van Wibren
 
0
geplaatst: 18 oktober 2016, 09:57 uur [permalink]
Zeer benieuwd.

avatar van gigage
4,0
0
geplaatst: 25 oktober 2016, 21:03 uur [permalink]
Mooie songs die op video zijn verschenen. Zitten wel een paar "standaard" progrock batlles in (ELP, Dream theater anyone?) maar Portnoy bied mooi tegengas aan het gitaargeweld.
The Similitude of a Dream is the epic new 2CD progressive rock concept album from The Neal Morse Band: Mike Portnoy, Randy George, Bill Hubauer, Eric Gillette, and Neal Morse.
Zelf verklaren ze het nu al een hoogtepunt uit hun prille (geintje) carriere.

avatar van dylan65
5,0
0
geplaatst: 29 oktober 2016, 15:49 uur [permalink]
Inmiddels ook het derde nummer vrijgegeven van het album "so far gone". Waar ik bij Long Day/Overture het gevoel had dat het meer richting oude Spock ging(Snow) hoor ik hier toch weer duidelijk meer Flying Colours. Ik krijg nu al het gevoel dat dit album zich niet eenvoudig in een hokje zal laten stoppen. Nog even geduld...

5,0
0
geplaatst: 5 november 2016, 14:34 uur [permalink]
En weer een nieuwe single/lyric video: The Ways Of The Fool

Klinkt best goed vind ik. Tot nu toe de beste van de vrijgegeven nummers wat mij betreft. Behalve misschien de Overture, die vond ik echt heel erg goed. En ookal zouden er wat nummers tussen zitten die in eerste instantie misschien tegenvallen: met een dubbelalbum zijn er veel kansen!

avatar van namsaap
5,0
1
geplaatst: 13 november 2016, 09:44 uur [permalink]
Sinds gistermiddag draait vinyl-editie van de laatste worp van The Neal Morse Band zijn rondje hier in huis. Dit album werd door Mike Portnoy gehyped als zijnde het hoogtepunt van zijn carriere. In de regel neem ik zo'n opmerking van hem graag met een korreltje zout. Als Neal Morse een nieuw album uitbrengt weet je vooraf vaak al redelijk wat je kunt verwachten. Ook nu hij een vaste band om zich heen heeft gevormd blijft zijn signatuur duidelijk in de muziek hoorbaar, zoals al duidelijk werd op The Grand Experiment.

Vanaf de eerste tonen wordt duidelijk dat ook hier de receptuur niet wezenlijk is veranderd. De plaat begint zoals verwacht dat een conceptalbum van Neal begint. Toch wordt gaandeweg het beluisteren duidelijk dat we niet naar zomaar een nieuw Morse album aan het luisteren zijn. Het lijkt alsof de ingredienten net iets van betere kwaliteit zijn, en net met iets meer zorg samengesteld.

Opvallend is dat met name Eric Gillette meer ruimte krijgt voor zijn zangkwaliteiten. Maar ook de de andere bandleden (op Randy na) krijgen een grotere rol. Mike Portnoy, wiens zangbijdragen ik doorgaans niet bijzonder vind, zingt op dit album enkele verdienstelijke partijen.

Sowieso klinkt dit album meer als een bandalbum dan TGE, dat ik overigens ook een geweldig album vind. Tel daar ook nog eens bij op dat dit album in tegenstelling tot de voorganger geen enkele compositorische misser staat en ik kan alleen maar tot de slotsom komen dat ik dit album het volle pond ga geven in mijn waardering.

Ten slotte complimenten over de kwaliteit van de vinylrelease. Ik ben recentelijk nogal eens teleurgesteld door de matige kwaliteit van sommige releases maar deze LP klinkt kraakhelder, zonder kraakjes πŸ˜‰. En erg prettig dat het album ook gewoon op CD erbij wordt geleverd. Ik snap niet waarom platenlabels vinylliefhebbers willen afschepen met een mp3-download......

Hoogtepunten: City Of Destruction, The Ways of a Fool, Confrontation t/m Long Day (reprise)

avatar van meesterdch
4,5
1
geplaatst: 13 november 2016, 17:09 uur [permalink]
Ik ga nog geen punten geven. Er is zoveel om eerst goed op te kauwen en te verteren... Maar ik moet zeggen dat het me tot nog toe erg goed smaakt. Het lastige is echter dat je er wel even voor moet zitten, omdat je zo'n verhaalplaat eigenlijk niet in stukjes kan luisteren. En 100 minuten rustig kunnen luisteren is mijn huis met kinderen niet eenvoudig. Om niet te zeggen onmogelijk.

Wat kan ik al wel zeggen? Vanaf 'the mask' tot het einde van kant 2 is echt geweldig! Er staat geen enkele slechte song op de twee cd's. Er worden wel melodieën herhaald, zoals we van Neal gewend zijn. En om een geheel te maken van zoveel muziek moet dat ook. Maar niet zo vaak dat je denkt: nu weet ik het wel. Dat had ik op het einde van Snow van Spock's Beard bijvoorbeeld wel. Het gebruik van meerdere zangers werkt erg goed, zeker omdat ze allemaal een zeer kenmerkende stem hebben. Het gitaarwerk van Eric Gilette is heerlijk en anders. Het geeft de muziek een gelaagdheid en een edge die mij erg goed bevalt. Ik was zeer verrast door Freedom song, wat in een andere vorm op 'songs from November' staat. Ik vond het toen al een erg fijne melodie. Maar aangezien vrijwel niemand die plaat gekocht heeft, ben ik blij dat nu een grotere groep het kan horen.

Samenvattend, ik vind het dus nu al een geweldige plaat. Dus als ik er echte eens voor kan gaan zitten, dan zal mijn oordeel alleen maar beter worden. Ik kan niet wachten tot ik het live in één klap tot mij kan nemen.

Als laatste toch even een vermelding voor het prachtige artwork van Paul Whitehead! Net zoals je vroeger de teksten van Genesis in de cover art kon terugvinden, zo kan je dat hier ook. Appollyon, The man in the iron cage en the city of destriction. Ze staan er allemaal.

avatar van Ernie5335
5,0
0
geplaatst: 14 november 2016, 18:15 uur [permalink]
In één woord: Heerlijk πŸ™‚

avatar van meesterdch
4,5
0
geplaatst: 14 november 2016, 20:31 uur [permalink]
Nog steeds geen 100 minuten aan één stuk kunnen luisteren. Maar wel beide cd's los van elkaar. Ik merk dat ik het moeilijk vind om te kiezen wat de beste cd is... Ik neig naar cd2, maar dat kan ook komen dat ik van cd 1 al meer nummers gehoord had via de youtube video's. Wat me wel opvalt is dat vrijwel elk nummer ook individueel werkt. Dat merk je als je een nummer onderweg naar je werk in de auto luistert. Of we met een meesterwerk te maken hebben, zoals Portnoy roept? Ik vind dat eigenlijk niet zo relevant. Ik vind The Lamb een geweldig album, maar ik weet dat er bij het uitkomen van dat album ook veel mensen het niks vonden. Ik weet dat ik een liefhebber van van dubbel concept albums. The Lamb, Tommy, The Wall, Subterrenea, Snow, Scene's from a memory.... Allemaal albums die ik nog met enige regelmaat opzet om in te verdrinken.... Dat gaat met dit album zeker ook gebeuren. Ik denk dat Morse voor mij weer op het niveau zit van de jaren van Spock's Beard en zijn eerste solo album. De ruimte die zijn band krijgt heeft daar zeker mee te maken. Ik hoor keyboardpassages en invullingen met de gitaar die ik de afgelopen jaren niet meer gehoord heb. Ik wacht nog even met beoordelen. Ik luister met veel plezier nog even verder.....

5,0
1
geplaatst: 15 november 2016, 11:02 uur [permalink]
Ja, dit is toch wel weer erg goed hoor!! Inderdaad, niks nieuws onder de zon, maar dat had ik ook niet verwacht en stiekem ook niet gewild. Herkenbare song structuren, melodieën die enigszins bekend voorkomen. Maar het is allemaal zo ontzettend goed gedaan! Er zit gewoon een heerlijke flow in het album. Alles past precies en er is geen moment bij dat ik denk "even skippen". Ook zijn de nummers los prima te beluisteren. Maar dit album moet je eigenlijk gewoon in zijn geheel beluisteren. (Of in twee keer, wat ik dus vaak doe met dubbelalbums).

Eerder zei ik al dat "Sola Scriptura" mijn favoriete Neal Morse album was. Ik ben er nog niet helemaal zeker van of dit album daarboven zit, maar dit nieuwe album is zeker beter dan wat er dan ook na "Sola Scriptura" kwam. Het past voor mij in het rijtje "One", "?" en "Sola Scriptura". En hij groeit ook nog steeds! Daarom geef ik gewoon de volle mep! Vijf sterren! Fantastisch album!

4,5
0
geplaatst: 16 november 2016, 13:13 uur [permalink]
Portnoy heeft het hele album van commentaar voorzien tijdens een Facebook Simulisten-sessie. Erg boeiend om terug te kijken. Het enthousiasme, de emotie en de vaardigheid spatten er vanaf, mooie vent die Portnoy. Ik krijg daardoor nog meer waardering voor het album. Het is nog te vroeg voor een waardering, ik twijfel tussen een 4.5 en een 5.0.

avatar van gigage
4,0
0
geplaatst: 17 november 2016, 21:39 uur [permalink]
Ben nu halverwege. Ben niet zo bekend met Neal Morse, maar wat een heerlijke stevige rock songs en dramatiek. Niet al te proggie (zo van : kijk eens wat goed ik dat kunstje kan 10 keer achter elkaar) maar veel ruimte voor melodie. The ways of a fool had ook zomaar van Queen kunnen zijn. Nou ja, misschien wat overdreven, maar het gaat wat die richting op.
Morgen weer verder.

5,0
0
geplaatst: 20 november 2016, 18:50 uur [permalink]
The Grand Experiment vond ik een stap vooruit na twee goede maar weinig memorabele albums. Dit kwam vooral door de toevoeging van twee nieuwe bandleden, met name op het gebied van zang en de meer prominente aanwezigheid van gitaar ipv toetsen. Met dit nieuwe album bewijst Morse dat hij de meester is in het maken van conceptalbums. Natuurlijk is de muziek typisch Morse, maar op sommige momenten word ik toch verrast. Voor mij het beste album van het jaar!

avatar van legian
3,5
0
geplaatst: 21 november 2016, 20:24 uur [permalink]
The Grand Experiment viel toch tegen. Maar met alle lovende woorden die Portnoy rondstrooide (zoals dat het een van zijn meesterwerken is) toch maar de kans gegeven. En verrek hij bevalt nog goed ook. Het is wel een ongelofelijk lange zit en beide cd's in een ruk afluisteren kost dan ook wat moeite.

Tot dusverre ben ik het niet met Portnoy eens dat dit weer een meesterwerk is. Het is allemaal niet nieuw, veel van hun eerdere albums brengen hetzelfde. Echt spannend klinkt het allemaal niet. Wel klinkt het album lekker en luistert het redelijk goed weg. Kwalitatief doen ze het ook goed, maar de kracht die bijvoorbeeld Six Degrees of Inner Turbulence heeft mist hier.

avatar van rolandobabel
 
0
geplaatst: 24 november 2016, 11:32 uur [permalink]
oef....elke keer als ik denk, een artiest in de rotatielijst die ik niet ken, laat ik het een kans geven, kom ik bedrogen uit, dit is prog van de meest vreselijke soort. Shame on you! musicmeter, dit kan echt niet. Dit is genesis gone too far en Genesis kan ik oprecht waarderen.....

avatar van Alicia
 
0
geplaatst: 24 november 2016, 12:22 uur [permalink]
Helaas kan ik deze plaat niet spotifaaien πŸ™, dus als deze muziek 'prog gone too far' is, durf ik dit niet blind aan te schaffen, zeker omdat dit ook een nieuwe formatie voor mij is. De 'oude' Genesis of Yes vind ik wel redelijk toegankelijk, maar die bands kan ik zo onderhand wel dromen en dus ook meezingen. πŸ˜‰

Op naar joetjoep voor een eerste indruk.

avatar van Mindscapes
5,0
0
geplaatst: 24 november 2016, 15:04 uur [permalink]
Ik durf te zeggen dat ik een fan van het eerste uur ben en heb het niet zo voor Genesis. De tijdsgeest zeker πŸ™‚ misschien is dit ook niet het beste instapalbum wat betreft Neal Morse. Question Mark (?) was voor mij de kennismaking een zevental jaar geleden en sindsdien gaat er geen week voorbij of er ligt wel iets van Morse solo (of Spock's Beard of Transatlantic of Flying Colors) op. Alicia, ik vind het telkens erg leuk om je enthousiasme te lezen bij Pineapple Thief, Riverside, Porcupine Tree etc. Je benadert muziek zonder vooroordelen en kan genieten van wat er op je bord ligt zonder hokjes of voorgevoelens πŸ™‚ wordt sterk geapprecieerd. Ik ga niks zeggen over blind aanschaffen ofzo, maar kan je wel ? aanraden of The Whirlwind van Transatlantic (een lied van 77 minuten in 12 delen en als geheel coherenter dan gelijk wel ander conceptalbum dat ik ooit gehoord heb) waarin Neal wordt bijgestaan door Zweeds gitarist Roine Stolt van The Flower Kings (heeft dit jaar een samenwerking met Jon Anderson uitgebracht), Pete Trewavas van Marillion op bas en Mike Portnoy van Dream Theater destijds en 57 andere bands aan de drums. Portnoy is ook vaste drummer op alle soloalbums van Neal. Geniet ervan, moet lukken met die open kijk van je πŸ™‚

avatar van Mindscapes
5,0
0
geplaatst: 24 november 2016, 15:07 uur [permalink]
Dit album vind ik overigens meer rock dan prog, vergeleken met eerder werk (nog steeds heel prog in het algemeen natuurlijk; en ik trek graag de vergelijking door naar 'progressief', wat het minder is. Blijft wel dat Neal een meester is in wat hij doet). Nog niet genoeg beluisterd, maar voorlopig tast hij mijn Neal-Morse-en-gerelateerd-top-vijf nog niet aan. Prachtig eindstuk wel (vanaf The Mask pakweg) en ook So Far Gone en The Ways Of A Fool doen het goed bij me.

avatar van DargorDT
 
0
geplaatst: 24 november 2016, 16:15 uur [permalink]
Het is degelijk, oerdegelijk zelfs, maar ondanks het onbetwiste muzikale vakmanschap ook wat voorspelbaar. Dat ligt deels aan de zanglijnen van Morse, die in de jaren nooit enige verandering hebben ondergaan. 's Mans stemgeluid is uit duizenden herkenbaar, en hij klinkt op elk album identiek. Ik vind zijn stem vrij saai en vlak, dat is iets persoonlijks. Anderzijds wijkt het ook in muzikaal opzicht weinig af van de voorgaande progrock-albums die Neal Morse heeft gemaakt. Alles komt weer voorbij, van de herkenbare keyboard-solo's tot het stuwende drumgeluid van Portnoy.

Dit is wellicht het album dat Spock's Beard uitgebracht had als Neal Morse na Snow niet het solopad had gekozen, meer dan ooit ligt een vergelijking met SB voor de hand. Dat is dan weer een pluspunt. Hier valt onmogelijk een onvoldoende voor te geven, maar de geijkte vijf sterren vind ik ook overdreven. Nog even laten bezinken.

 
0
geplaatst: 25 november 2016, 18:24 uur [permalink]
meesterdch schreef:
Nog steeds geen 100 minuten aan één stuk kunnen luisteren. Maar wel beide cd's los van elkaar. Ik merk dat ik het moeilijk vind om te kiezen wat de beste cd is... Ik neig naar cd2, maar dat kan ook komen dat ik van cd 1 al meer nummers gehoord had via de youtube video's. Wat me wel opvalt is dat vrijwel elk nummer ook individueel werkt. Dat merk je als je een nummer onderweg naar je werk in de auto luistert. Of we met een meesterwerk te maken hebben, zoals Portnoy roept? Ik vind dat eigenlijk niet zo relevant. Ik vind The Lamb een geweldig album, maar ik weet dat er bij het uitkomen van dat album ook veel mensen het niks vonden. Ik weet dat ik een liefhebber van van dubbel concept albums. The Lamb, Tommy, The Wall, Subterrenea, Snow, Scene's from a memory.... Allemaal albums die ik nog met enige regelmaat opzet om in te verdrinken.... Dat gaat met dit album zeker ook gebeuren. Ik denk dat Morse voor mij weer op het niveau zit van de jaren van Spock's Beard en zijn eerste solo album. De ruimte die zijn band krijgt heeft daar zeker mee te maken. Ik hoor keyboardpassages en invullingen met de gitaar die ik de afgelopen jaren niet meer gehoord heb. Ik wacht nog even met beoordelen. Ik luister met veel plezier nog even verder.....


Zomaar even een tip gezien de albums die genoemd worden; geen dubbel cd, maar soit: wel één nummer van bijna 50 minuten - en niet zomaar een nummer Echolyn - Mei (2002)

avatar van rushanne
4,5
1
geplaatst: 1 december 2016, 10:20 uur [permalink]
Neal Morse (en band) flikken het weer. Ik heb deze cd sinds vrijdag (kado voor verjaring) in huis en ik speel hem elke dag minimaal 1 keer af. Wat een muziek, wat een melodieen, en wat een feest voor het oor. Meer variatie door gebruik van andere stemmen, al blijft de stem van Neal boven alles verheven.

Mike Portnoy was lyrisch, ik kan wat dat betreft redelijk met hem meegaan. Als je dit luistert en daarna b.v. The Astonishing van zijn vroegere band, dan is dit inderdaad een meesterwerk.

avatar van El Stepperiño
4,5
0
geplaatst: 5 december 2016, 10:20 uur [permalink]
Van het weekend eens goed de tijd genomen om deze tot mij te nemen, en we hebben er weer eentje bij voor in de top 10 van 2016 πŸ˜„

avatar van Corporal Clegg
2,5
1
geplaatst: 13 december 2016, 13:34 uur [permalink]
Even een Statler en Waldorf-je; GEWELDIG !! Wat een muzikanten, wat een vakmanschap !! BRAVO. Wel een beetje achterhaald. Bands als Led Zeppelin, Kansas en Toto deden dit trucje respectievelijk 40, 30 en 20 jaar geleden ook al. Wat dat betreft is hier niks progressief aan. Ik denk dat velen van de 5- sterren stemmers hier en op progarchives over een tijdje hun stem wel zullen verlagen, als de "nieuwigheid" er van af is. Voor mij veel te Cowboy-amerikaans en te zoetsappig. Beetje ouwelullenmuziek dit hoor. Niet veel aan. Zowel Portnoy als Morse hebben naar mijn mening al veel beter gedaan. NIET VEEL SOEPS DIT !!! BOO! BOO!

avatar van rushanne
4,5
0
geplaatst: 15 december 2016, 09:55 uur [permalink]
Yep, vroeger was alles beter. πŸ˜„

Ik vind niet alles wat Morse/Portnoy en consorten in elkaar flansen geweldig, maar deze dus wel. En of het al eens eerder gedaan, en beter, ach dat zal best. Ik luister nu naar deze en vind hem dus wel goed. Smaken verschillen gelukkig.

4,0
0
geplaatst: 23 december 2016, 08:55 uur [permalink]
Ik heb net de CD gekocht ( wel getwijfeld vanwege de kritiek in "Progwereld").
Maar ik heb net het eerste schijfje beluisterd en ik ben al aangenaam verrast. Klinkt wel allemaal bekend in de oren.
Maar... wat een klassemuzikanten . Steengoede nummers die ze allemaal " fris en met veel goesting" brengen.
Ik kijk uit naar het concert in Tilburg

avatar van meesterdch
4,5
2
geplaatst: 24 december 2016, 18:25 uur [permalink]
TONYLUNA schreef:
Ik heb net de CD gekocht ( wel getwijfeld vanwege de kritiek in "Progwereld").
Maar ik heb net het eerste schijfje beluisterd en ik ben al aangenaam verrast. Klinkt wel allemaal bekend in de oren.
Maar... wat een klassemuzikanten . Steengoede nummers die ze allemaal " fris en met veel goesting" brengen.
Ik kijk uit naar het concert in Tilburg


De kritiek in Progwereld en aantal anderen is ondertussen zo voorspelbaar. Je bent toch altijd zelf de enige criticus die echt jouw mening weergeeft. Ik heb al eens eerder ergens beweerd dat alle goede musici hun handelsmerk hebben. En dat alle muziek al eens gemaakt is. Dus natuurlijk zit er soms in een nummer iets herkenbaars. Dat is juist vaak wat je zo aantrekt in die band of artiest. De meeste klassieke helden als Yes, Genesis en Pink Floyd hadden dat ook. Of het Marillion van de jaren 80. Of IQ. Alleen produceerden zij in hun hele bestaan lang niet zoveel muziek als de nieuwe generatie doet. Mannen als Roine Stolt (die ook altijd de kritiek van herhaling ten deel valt) en ook Neal Morse produceren per album al snel 25 minuten meer muziek dan de bands uit de LP tijd. Zelfs als ze in hetzelfde tempo albums produceren als die bands deden (zeg één per jaar) dan heeft deze generatie muzikanten in de afgelopen 20 jaar dus zeker zo'n 500 minuten meer muziek gemaakt. In werkelijkheid waarschijnlijk nog meer, aangezien Morse (en Stolt) ook nog een flink aantal dubbelalbums maakten. 500 minuten is in jaren 70-80 termen dus 10 extra LP's! Dan verdienen deze mannen juist respect voor het feit dat ze zo ontzettend veel goede, rake muziek hebben weten te produceren. Want zelfs al is het vaak heel herkenbaar Morse (of Stolt), het is zelden zo dat ik een nummer 'slecht' vind. Het is meer een variatie op de schaal van voldoende-ruim voldoende- goed-zeer goed- geweldig goed. En ik weet ook zeker dat ik straks in Tilburg weer meer van hetzelfde krijg. Een geweldig concert van rasmuzikanten en rasentertainers. En dat ik voldaan na zo'n 3 uur muziek weer buiten sta. En dan denk, wat jammer dat ze dit en dat nummer niet gespeeld hebben vanavond. Want ze hebben namelijk zoveel geweldige muziek, dat zo'n concert makkelijk een hele dag zou kunnen duren.

4,5
0
geplaatst: 6 januari, 16:01 uur [permalink]
meesterdch schreef:
(quote)


De kritiek in Progwereld en aantal anderen is ondertussen zo voorspelbaar. Je bent toch altijd zelf de enige criticus die echt jouw mening weergeeft. Ik heb al eens eerder ergens beweerd dat alle goede musici hun handelsmerk hebben. En dat alle muziek al eens gemaakt is. Dus natuurlijk zit er soms in een nummer iets herkenbaars. Dat is juist vaak wat je zo aantrekt in die band of artiest. De meeste klassieke helden als Yes, Genesis en Pink Floyd hadden dat ook. Of het Marillion van de jaren 80. Of IQ. Alleen produceerden zij in hun hele bestaan lang niet zoveel muziek als de nieuwe generatie doet. Mannen als Roine Stolt (die ook altijd de kritiek van herhaling ten deel valt) en ook Neal Morse produceren per album al snel 25 minuten meer muziek dan de bands uit de LP tijd. Zelfs als ze in hetzelfde tempo albums produceren als die bands deden (zeg één per jaar) dan heeft deze generatie muzikanten in de afgelopen 20 jaar dus zeker zo'n 500 minuten meer muziek gemaakt. In werkelijkheid waarschijnlijk nog meer, aangezien Morse (en Stolt) ook nog een flink aantal dubbelalbums maakten. 500 minuten is in jaren 70-80 termen dus 10 extra LP's! Dan verdienen deze mannen juist respect voor het feit dat ze zo ontzettend veel goede, rake muziek hebben weten te produceren. Want zelfs al is het vaak heel herkenbaar Morse (of Stolt), het is zelden zo dat ik een nummer 'slecht' vind. Het is meer een variatie op de schaal van voldoende-ruim voldoende- goed-zeer goed- geweldig goed. En ik weet ook zeker dat ik straks in Tilburg weer meer van hetzelfde krijg. Een geweldig concert van rasmuzikanten en rasentertainers. En dat ik voldaan na zo'n 3 uur muziek weer buiten sta. En dan denk, wat jammer dat ze dit en dat nummer niet gespeeld hebben vanavond. Want ze hebben namelijk zoveel geweldige muziek, dat zo'n concert makkelijk een hele dag zou kunnen duren.


Mooi gezegd, grotendeels met je eens. De concerten van Morse vallen mij nooit tegen...het raakt en dan is het (voor mij) niet zo relevant of bepaalde trucjes of lijntjes al eens voorbij zijn gekomen..Tilburg gaat zeker weten weer een toffe belevenis zijn.

Kritiek is volgens mij vooral gebaseerd op het idee dat 'progressief' in progressieve muziek vooruitstrevend en vernieuwend moet zijn. Dat is bij Morse en veel andere progbands niet echt het geval. Misschien moet er een herdefinitie komen van het begrip progressieve muziek πŸ™‚

avatar van meneer
 
1
geplaatst: 6 januari, 16:11 uur [permalink]
Hepie&Hepie schreef:
Misschien moet er een herdefinitie komen van het begrip progressieve muziek πŸ™‚


Het antwoord is Sympel...πŸ˜‰

4,5
0
geplaatst: 6 januari, 19:57 uur [permalink]
Mja, in de tekst van jouw link wordt gesteld dat symfonische muziek ook wel progressieve muziek wordt genoemd, dat schiet dus niet heel erg op πŸ˜‰ . Sterker, er wordt gesteld dat symfonische muziek ook wel Adult Oriented Rock wordt genoemd, waarna je verder doorgelinkt wordt naar onder andere Bryan Adams en Survivor πŸ™‚

Morse en Portnoy hebben het zelf altijd over prog, dus wat mij betreft is hun muziek/dit album een eigen interpretatie van wat ze onder prog verstaan πŸ™‚.

avatar van gigage
4,0
0
geplaatst: 7 januari, 11:05 uur [permalink]
Corporal Clegg schreef:
Even een Statler en Waldorf-je; GEWELDIG !! ....... NIET VEEL SOEPS DIT !!! BOO! BOO!

Of je het er nou wel of niet mee eens bent, dit is een mooi geschreven stukje met goede onderbouwing. Mis alleen de afbeelding van Waldorf en Statler πŸ˜‰

Verder: Prog Rock was vernieuwend en progressief bij het ontstaan ervan. De prog is en hoeft niet meer innovatief te zijn (het genre is immers al afgebakend) . Het is goed dat het genre blijft voortbestaan en doordat de nieuwste technieken en gitaarsounds worden toegepast vind ik een album als deze beter te verteren dan menig jaren 70 elpee.

(hoewel ik ook wel zonder de 10 minuten durende "reprise" kan)