The Neal Morse Band - The Similitude of a Dream (2016)

Inmiddels ook het derde nummer vrijgegeven van het album "so far gone". Waar ik bij Long Day/Overture het gevoel had dat het meer richting oude Spock ging(Snow) hoor ik hier toch weer duidelijk meer Flying Colours. Ik krijg nu al het gevoel dat dit album zich niet eenvoudig in een hokje zal laten stoppen. Nog even geduld...

Sinds gistermiddag draait vinyl-editie van de laatste worp van The Neal Morse Band zijn rondje hier in huis. Dit album werd door Mike Portnoy gehyped als zijnde het hoogtepunt van zijn carriere. In de regel neem ik zo'n opmerking van hem graag met een korreltje zout. Als Neal Morse een nieuw album uitbrengt weet je vooraf vaak al redelijk wat je kunt verwachten. Ook nu hij een vaste band om zich heen heeft gevormd blijft zijn signatuur duidelijk in de muziek hoorbaar, zoals al duidelijk werd op The Grand Experiment.

Vanaf de eerste tonen wordt duidelijk dat ook hier de receptuur niet wezenlijk is veranderd. De plaat begint zoals verwacht dat een conceptalbum van Neal begint. Toch wordt gaandeweg het beluisteren duidelijk dat we niet naar zomaar een nieuw Morse album aan het luisteren zijn. Het lijkt alsof de ingredienten net iets van betere kwaliteit zijn, en net met iets meer zorg samengesteld.

Opvallend is dat met name Eric Gillette meer ruimte krijgt voor zijn zangkwaliteiten. Maar ook de de andere bandleden (op Randy na) krijgen een grotere rol. Mike Portnoy, wiens zangbijdragen ik doorgaans niet bijzonder vind, zingt op dit album enkele verdienstelijke partijen.

Sowieso klinkt dit album meer als een bandalbum dan TGE, dat ik overigens ook een geweldig album vind. Tel daar ook nog eens bij op dat dit album in tegenstelling tot de voorganger geen enkele compositorische misser staat en ik kan alleen maar tot de slotsom komen dat ik dit album het volle pond ga geven in mijn waardering.

Ten slotte complimenten over de kwaliteit van de vinylrelease. Ik ben recentelijk nogal eens teleurgesteld door de matige kwaliteit van sommige releases maar deze LP klinkt kraakhelder, zonder kraakjes . En erg prettig dat het album ook gewoon op CD erbij wordt geleverd. Ik snap niet waarom platenlabels vinylliefhebbers willen afschepen met een mp3-download......

Hoogtepunten: City Of Destruction, The Ways of a Fool, Confrontation t/m Long Day (reprise)

In één woord: Heerlijk

Ja, dit is toch wel weer erg goed hoor!! Inderdaad, niks nieuws onder de zon, maar dat had ik ook niet verwacht en stiekem ook niet gewild. Herkenbare song structuren, melodieën die enigszins bekend voorkomen. Maar het is allemaal zo ontzettend goed gedaan! Er zit gewoon een heerlijke flow in het album. Alles past precies en er is geen moment bij dat ik denk "even skippen". Ook zijn de nummers los prima te beluisteren. Maar dit album moet je eigenlijk gewoon in zijn geheel beluisteren. (Of in twee keer, wat ik dus vaak doe met dubbelalbums).

Eerder zei ik al dat "Sola Scriptura" mijn favoriete Neal Morse album was. Ik ben er nog niet helemaal zeker van of dit album daarboven zit, maar dit nieuwe album is zeker beter dan wat er dan ook na "Sola Scriptura" kwam. Het past voor mij in het rijtje "One", "?" en "Sola Scriptura". En hij groeit ook nog steeds! Daarom geef ik gewoon de volle mep! Vijf sterren! Fantastisch album!

The Grand Experiment vond ik een stap vooruit na twee goede maar weinig memorabele albums. Dit kwam vooral door de toevoeging van twee nieuwe bandleden, met name op het gebied van zang en de meer prominente aanwezigheid van gitaar ipv toetsen. Met dit nieuwe album bewijst Morse dat hij de meester is in het maken van conceptalbums. Natuurlijk is de muziek typisch Morse, maar op sommige momenten word ik toch verrast. Voor mij het beste album van het jaar!

Nou zit er natuurlijk nog wel een flinke kloof tussen 'vernieuwend' en 'eens een keer iets anders doen'. Bij Neal Morse is zelfs dat tweede goeddeels afwezig. Ik heb er geloof ik bij de laatste twee albums al opmerkingen over gemaakt, dus ook ik kan me blijven herhalen...

Ik heb Morse als performer vrij hoog zitten en ook als componist weet hij pakkende muziek te schrijven. Het is alleen zo jammer dat doseren niet echt zijn ding is. In het verleden heb ik Morse-albums weleens uitputtingsslagen genoemd en dat geldt al helemaal voor dit werkelijk veel te lange album. In zijn geheel is er voor mij geen doorkomen aan.

Ondanks dat ik in het verleden al eens geroepen heb dat ik een volgende herhaaloefening niet meer zo nodig hoef te horen, heb ik me ditmaal toch laten verleiden door de zeer positieve kritieken. Het moge duidelijk zijn: ik deel die kritieken niet. Dit is een degelijk - maar veel te lang - Morse-album. Niet meer, niet minder, maar vooral ook: niet anders.