Wardruna - Runaljod Ragnarok (2016)

Ruim vier jaar geleden verhoogde ik al vrij snel en nu geef ik met gemak de maximale score. Het einde van deze drieluik is duidelijk de beste van de drie. Ragnarok, ofwel het einde of de ondergang, sleept je direct mee in de juiste sfeer. Voortdurend is de duistere ondertoon aanwezig. De muziek is rijk en melancholisch. Zelfs de vreugde rune Wunjo klinkt neerslachtig. Iets wat met het kinderkoor zelfs wat macaber is. Verder klinkt Wardruna hier strijdlustig met duidelijke oorlogsritmes. Tyr is natuurlijk de oorlogsgod, dus het past zeker. Ook bij UruR en Isa houd ik dat gevoel. Het zijn prachtige stukken. Pertho blijft voor mij onlosmakelijk verbonden met de scene van Vikings waarin Einar Selvik een cameo had als muzikant die de grote heidense vloot uitzwaait. Prachtige neofolk dit. Met name de drumritmes zijn aanstekelijk.


Tussenstand:
1. Ragnarok
2. Yggdrasil
3. Gap Var Ginnunga

Kijk, deze snap ik eindelijk. De sfeer is consistent imposant, er is genoeg prachtige zang aanwezig om de songs herkenbaar/onderscheidend van elkaar te maken. Het geheel voelt muzikaal ook dreigender en zwaarder, wat de metalliefhebber in mij toch ook plezier doet. De toevoeging van een kinderkoor zorgt nog voor een extra bijzonder randje. Uiteindelijk is ook dit album wel iets dat als achtergrondmuziek te omschrijven is, maar dan wel van het intense soort waar experimenteren met bepaalde paddestoelen nog wel eens goed bij zou kunnen werken. Mooi werk, zeer mooi werk zelfs. Hier kan ik zeker wat mee!

Tussenstand:
1. Ragnarok
2. Yggdrasil
3. Gap Var Ginnunga