Ólafur Arnalds & Alice Sara Ott - The Chopin Project (2015)

Wat een bijzonder album is dit. Raak er niet op uitgeluisterd

Ik heb naar de druppelprelude geluisterd en dat leek me gewoon de klassieke versie. Wijken de andere nummers meer af?

Voor zover ik weet bevat dit album zowel herinterpretaties van Chopin's werk als composities van multi-instrumentalist Arnalds en de erg getalenteerde Duits-Japanse pianiste Ott (voor wie ik bewondering heb gezien haar optimisme ondanks haar ziekte MS).
Tel daar bij op de warme intieme ambience die gecreëerd wordt zowel door de opnametechniek (met name de microfoon plaatsing) als toevoeging van geluidjes (subtiel en smaakvol gelukkig) én de klanken van de door Arnalds uit IJsland verzamelde "vintage instrumenten", en je krijgt een heel bijzonder album dat uniek is in opzet. Maar bovenal met prachtige muziek om bij weg te dromen. Van Polen de halve wereld over met deze vertolkers, en toch voelt het heel erg als thuis.
Alle elementen vind ik hier in de juiste proporties aanwezig (waar veel neo klassieke albums snel vervelen door i.m.o. saaiige formule aanpak of vooral vlakkere composities).
Voor het geval het nog niet duidelijk was; zeer aan te raden.

Ik ben toch niet zo enthousiast. Het voelt soms wat goedkoop sentimenteel aan.
Reminiscence als een soort outro van de nocturne ervoor doet wmb geen recht aan die nocturne.
De nocturne in G mineur voelt gewoon niet af als je de helft weglaat.
Het helpt natuurijk niet mee als je het origineel in je hoofd hebt als je het luistert, misschien niet helemaal eerlijk. Van de andere kant hoor ik dat gewoon veel liever geloof ik.

Het is voor mij "een voordeel" dan dat ik veel oppervlakkiger bekend ben met Chopin's composities. Maar aangezien dit niet de zoveelste symfonie x uitgevoerd door artiest y betreft vind ik het hier volledig geoorloofd dat er diverse ingrediënten (dat geldt dus ook voor nieuwe arrangementen van verschillende stukken) gebruikt worden met het doel een bepaalde sfeer te creëren. Waarin ze mijn inziens slagen. Ik vind het ook een stuk boeiender dan al die neo-klassieke film score achtige albums met de imo gladde strijkers.

Om maar met de deur in huis te vallen, in de 8 jaar dat dit album inmiddels is verschenen, heb ik het max. 4* beluisterd en da's echt wel een giveaway. Ben een groot liefhebber van pianomuziek (klassiek) en als zodanig staat de 2cd met Nocturnes door Pires hier ook in de kast.

Dit album is op zich niet onaardig, maar nergens pakt het me, neemt het me mee. De breekbare sereniteit die ik vind in de uitvoering van bijv Pires of Perlmutter mis ik hier. Als ik even uitweid - if you are willing - en erover nadenk vind ik ook de 'hertalingen' van klassieke werken door Biosphere (Beethoven), William Orbit (o.a. Mascagni) en Tiësto (Barbour) maar matig - O Fortuna (Carmina Burana - Cart Orff) is helemaal het grote schrikvoorbeeld en hier Max Richter - Recomposed by Max Richter: Vivaldi - The Four Seasons (2012) - MusicMeter.nl heb ik me nog niet toe kunnen zetten.

Dan veel liever het neoklassiek van Jóhann Jóhannsson - Fordlândia (2008) - MusicMeter.nl of Jóhann Jóhannsson - IBM 1401, A User's Manual (2006) - MusicMeter.nl of bijv Sebastian Plano - liever niet helemaal doorrijden tot het getingel van Joep Beving

Max Richter (die zelfs een remake van zijn remake heeft gemaakt ) was het enige vergelijk dat mij te binnenschoot, maar toch heel anders omdat hij die hele kalender onder handen neemt. Een herbewerking van Orff zou ik nooit aan willen beginnen.

Ik luister het binnenkort opnieuw, maar uit herinnering van de laatste keer is het de sfeer door de kaalheid en tegelijk variatie door beide artiesten die me hier aanspreekt, zoals ook bij een deel van Systems/Layers van Rachel's. Johannsson zal ik ook eens luisteren.

Piano vind ik zo'n mooi, magisch instrument - daar moet je niet mee klooien; wat Agnes Obel doet, m.n. op haar laatste twee albums, kan mijn goedkeuring niet echt wegdragen. Een mooi geluid moet je ongemoeid laten - uitzonderingen, als Miles die een cup voor zijn toeter hield, daargelaten.

Daar kan ik het in principe wel mee eens zijn, maar ik vind het hier gewoon heel smaakvol gemaakt. Overigens vond ik Ott's spel en de intieme klank van de opname er persoonlijk veel meer uitspringen dan het zogenaamde gevogel met tunen en zo. Idem voor de live opnames trouwens.

Fuck, dat eerste nummer .