Soul Asylum - Grave Dancers Union (1992)

Runaway Train kocht ik al vrij snel.
Lag zelfs al in de uitverkoopbakken.
Vervolgens kreeg het een herkansing.
En werd het in Nederland een groot succes.
Hetzelfde overkwam Not An Addict van K’s Choice.
Vooral vanwege de clip met de vermiste kinderen kreeg het naamsbekendheid.
Het nummer pakte mij meteen.
Ook dat effect had het bij mijn toenmalige vriendin.
Maar omdat ze het elke avond zo’n 10x draaide ging het me wel tegenstaan.

Ik hoor hier wel de typische gitaarsound in terug van de jaren 90.
Wat grunge, maar ook de country achtige Tom Petty sound.
Geen band die insprong op de heersende rage.
Daarvoor waren ze al te lang actief.
Het heeft allemaal iets aandoenlijks.
David Pirner heeft net niet het stembereik om echt te knallen.
Duidelijk hoorbaar bij het mooie Black Gold.
Hierdoor krijg je wel het breekbare effect.
Hij klinkt gewoon erg vaak als iemand met een flinke keelontsteking.
Iemand anders zou je thee met honing adviseren.
Nu accepteer je de rauwheid.

Live konden ze het prima waar maken.
Vanwege de sterallures van Guns N' Roses hadden ze in 1993 aardig wat speelminuten op De Goffert in Nijmegen.
Ook de andere act The Cult had tijd genoeg.
Vervelend als je in frontmannen als Axl Rose en Ian Astbury je publiek zolang laat wachten.
Echter bij Soul Asylum voelde je wel puur plezier.
De uitvoeringen van Somebody to Shove, Runaway Train en Black Gold lieten de weide bloeien.
Ondanks het mooie weer kwam er voldoende beweging.
Men was wel degelijk nieuwsgierig.

Vanaf 1998 werd er voor langere tijd geen album meer uitgebracht.
Echter in 2006 volgde het intiemere en geslaagde The Silver Lining.
Dit was meer bedoeld als eerbetoon voor bassist Karl Mueller.
Hij overleed een jaar eerder aan keelkanker.

Onlangs weer eens op gezet en dat viel me niet mee,Runaway train blijft een goed nummer maar heb ik denk ik teveel gehoord en voor de rest doet het me allemaal niet meer zoveel.Uitzondering de opener somebody to shove wat nog steeds een lekker nummer is.Helaas is dat niet genoeg.Dan kan een ouder album als Made to be broken me nog een stuk meer bekoren.

De laatste paar maanden nog eens een aantal keren laten draaien en het viel me eigenlijk alleszins mee.
Typische jaren 90 gitaarrock in meestal aangenaam melodieuze songs die ook nog eens een keer blijven hangen.
Hier en daar hoor ik er wat Tom Petty en Jayhawks in.

Runaway Train kent natuurlijk iedereen en was de grote hit (nummer 3 in november 1993).
Daarnaast zeer aangename rocksongs als Black Gold, Push Comes To Shove, Keep It Up en Get On Out die tot meezingen uitnodigen en het goed doen in de auto als het lekker warm is.
Of achterin de tuin met temperatuurtjes zoals vandaag.
Sowieso zijn de eerste 6 nummers ijzersterk. De tweede helft van de plaat is wat minder, maar heeft ook nog zijn sterke nummers met Without A Trace en het rustige The Sun Maid.
Album is ook nog eens een keer aangenaam en lekker geproduceerd (Michael Beinhorn) en klinkt nog steeds fris.
Sterke gitaarrock-plaat van de begin jaren 90.
Kan er nog wel 4 sterren aan kwijt.