Manowar - Fighting the World (1987)

Met Defender en Black Wind, Fire and Steel als hoogtepunten.

Voor mij begon mijn interesse in rock en metal met een box van oude AC/DC-platen die ik leende van een vriend, die die op zijn beurt geleend had van z'n schoonbroer.
Voor de rest kende ik niemand die naar deze muziek luisterde, dus ik moest het doen met wat ze bij ons in de bibliotheek hadden. Daardoor kwam ik in contact met platen van groepen zoals Y&T, Queensryche, Judas Priest en Manowar. Ook Metallica leerde ik zo kennen en sinds ik Master of Puppets hoorde, voor mij voor een ganse periode geen Hard Rock of Heavy Metal meer, maar enkel nog Speed Metal, Thrash Metal en daarna ook nog Death Metal en Industrial Metal.
Maar het gaat hier over Fighting the World van Manowar.
Moeilijk serieus te nemen, al doen de heren dat zelf wel, omdat zichzelf zo super vinden, maar ik heb er jaren geleden met plezier naar geluisterd. Hapt lekker weg.
Voor mij waren de hoogtepunten het titelnummer, Defender en Violence and Bloodshed.
Dat is de stem van Orson Welles (inderdaad, die van de The Third Man en Citizen Kane)die je hoort in de gesproken stukken.

Lekkere plaat maar ook hier is het village people gehalte op de cover wel weer heel erg hoog. Het geluid is in ieder geval wel weer stukken beter dan op voorgaande albums en er staan wederom enkele uitstekende nummers op, en met name Eric Adams weet behoorlijk te imponeren.

Mijn favoriete nummers zijn Defender, Black Wind Fire and Steel en Holy War.

De speelduur vind ik echter weer wat kort, maar daar staat dan wel weer tegenover dat er voor de verandering eens GEEN bassolo opstaat. Hoera!

Beetje jammer deze plaat. Defender stamt uit de tijd van Into Glory Ride (en is destijds zelfs nog als 12" uitgebracht met Gloves of Metal op de flipside; het nummer is niet te vinden op het genoemde album omdat er geen ruimte meer was vanwege de beperkte speelduur bij vinyl). Sinner slaat qua songkeuze wederom de spijker op z'n kop, de rest is in mijn ogen de moeite van het luisteren niet waard. Als je kennis wilt maken met deze band kies dan voor 1 van de live albums of voor Battle Hymns of Into Glory Ride.

hierna hield het ook allemaal snel op wat mij betrefd

ik heb dit plaatje toch wel hoog zitten omdat ik zo ontzettend veel plezier heb beleefd met Orson Welles immitaties tijdens een fietsvakantie

je wordt er strondmelig van als je dat de hele dag doet:)

magoed, muzikaal toch wel ok ook

eigenlijk alleen maar vanaf Defender, daarvoor beetje poppy nummers in metal jasje

Jeugdsentiment. Een van de eerste albums waarop ik heavy metal ging waarderen!

LOL.
Ja, die Joey de Maio was wel een flinke egotripper.

Aardige Manowar-plaat. Niet zo goed als Battle Hymns en Hail To England, maar er staan wel een aantal zeer goede nummers op. De eerste paar nummers zijn erg catchy, maar klinken nogal poppy (zoals Blow Your Speakers, dat nummer kon net zo goed van elke willekeurige Hair Metal-band uit die tijd zijn), maar zijn zeker niet slecht.
Vanaf Defender klinkt het wat epischer en sfeervoller. Mooi op dit album is dat er dit keer géén bassolo opstaat

3,5*

dat poppygedoe zit ook op battle hymns, hetzij ietwat origineler, het zijn 4 standaard maar erg lekkere rockdeuntjes op de ene kant - vinyl ja - en ware bombastische klassiekers op de andere kant

toch vind ik dit vanaf seconde 1 alleen maar harder en zwaarder en beter worden tot de climax, black wind fire and steel

Op Battle Hymns was voor mij niks te merken van het poppygedoe. Op deze plaat was het makkelijker te merken, vooral bij de nummers Blow Your Speakers en Carry On. Die nummers klinken ook stukken commerciëler.

Black, Wind, Fire And Steel is inderdaad het hoogtepunt op deze plaat. Eén van de snelste nummers van Manowar, heerlijk

van death tone to shell shock

niet de meest ingewikkelde nummers, vrij standaard maar erg lekker, meezingers

noem ik ietwat poppy

De enige die ik op CD heb van deze band, Behoorlijk teleurstellend album. Was de laatste die ik ooit gekocht heb.

zonde, want voorgaand werk is wel degelijk erg interessant

sjee, 21 jaar geleden alweer

dijk van een plaat, nog steeds

Defender!

Schrale plaat, deze kortspeler van Manowar. De eerste vier nummers hebben al bijna geen inhoud en dan komt er een gerecycled nummer. Vervolgens zijn er nog twee totaal overbodige intermezzo's nodig om de speelduur nog een beetje aanzien te geven. Holy War heeft een erg gaaf basloopje en is samen met Black Wind, Fire And Steel het enige wat deze CD waarde geeft. Het zijn wel gelijk toppers van Manowar, maar de rest is dus erg matig.

Defender is toch wel schitterend. En dat einde van Black Wind Fire and Steel slaat echt alles

Geen verkeerd album, maar kan toch niet tegen het debuut en 'Kings of Metal' op.

Manowar – Fighting the World

Via deze plaat Manowar leren kennen…

Fighting the World: Eén van de betere nummers van deze band. Speel dit nummer luid! Heavy metal in my Brain! Geweldig nummer.

Blow Your Speakers: Simpel nummer. Geen hoogtepunt dus, maar ook geen draak van een nummer. Nummer klinkt vrolijker als we gewend zijn van Manowar. Het nummer laat mij ook aan Motley Crue denken

Carry On: Tijd voor een langzamer intro. Ook dit nummer klinkt vrolijker. Eric Adams blijft een uitstekend metalzanger.

Violence and Bloodshed: Begint met sirenes en helikopters. Het nummer heeft wel een beetje een misdaad-sfeertje.

Defender: Naast de geweldige titeltrack het hoogtepunt van deze plaat. Drums en vooral de zang blinkt uit. Father, father, Father!!! I Look up to you… heerlijk hoe Adams dit eruit schreeuwt.

Drums of Doom: Geen bas-solo deze keer, maar wel een soort drum-intro op Holy War. Van mij had dit geen apart nummer moeten zijn en mocht dit aan Holy War geplakt worden als intro.

Holy War: Geen slecht nummer, maar ook weer meer catchy zoals Carry On en Blow Your Speakers.

Master of Revenge: Soort intro op Black Wind, Fire and Steel. Had er van mij niet op hoeven staan.

Black Wind, Fire and Steel: Eén van de betere tracks op dit album. Goede afsluiter.

Geen slechte plaat dus, maar geen topper. De hoogtepunten zijn voor mij: de titeltrack, Defender en de afsluiter. Eric Adams zingt wel geweldig op dit album.
De opvolger Kings of Metal is toch wat beter.

Fighting The World is inderdaad geen hoogvlieger uit het Manowar oeuvre. Pas bij Violence And Bloodshed komt de band een beetje in oude doen. En vanaf Defender wordt het echt geweldig. Holy War en Black Wind, Fire And Steel zijn eveneens uitstekende Manowarkrakers. De punten worden wat mij betreft dan ook door de 2e helft van de plaat verdiend.

Een mager album en die hoes is een afknapper. Ik vond het titelnummer vroeger maar bespottelijk zo met al die zelfverheerlijking. Als dat nou echte metal moet voorstellen kan ik me inderdaad voorstellen dat ik liever een plaatje van Barry Hughes draai. Blow Your Speakers vond ik ook maar verdacht commercieel. Bij lange na niet zo bruut als Kill With Power en ook voorzien van een meer helder geluid. Carry On is ook opvallend melodieus. Pas met Violence and Bloodshed komt er enig pit in. Geen nummer over vikingen maar meer geïnspireerd op Chuck Norris - Missing in Action. Voordat je het wist had je de eerste kant dan ook alweer gehad. De tweede helft kent dan gelukkig wat knappe nummers maar ook veel opvullerij. Uiteindelijk het minste album met Ross the Boss in de gelederen.

Als ik nog een beetje kan tellen, is dit hun vijfde album en tevens het eerste met dat cartooneske artwork hoewel je Manowar nooit van goede smaak kunt betichten in de keuze van hun hoesontwerpen. Een iets beter, lees voller geluid, ontwaar ik op dit werkje. Eric Adams bewijst opnieuw dat hij tot het kruim van de metalzangers mag worden gerekend.

Als aardige songs heb ik aangeduid: Fighting the World (goede opener en meezinger) en Violence and Bloodshed (alleen jammer van die fade-out). Als flutsongs heb ik aangeduid: Blow Your Speakers (pure nonsens), Carry On (Kiss en Queen op epo?). Als overbodige songs heb ik de korte intermezzo’s aangestipt, namelijk Drums of Doom en Master of Revenge. Het zijn respectievelijk de intro en outro tot Holy War, boerenbedrog om dit als aparte nummers te vermelden. Negen min twee maakt zeven “echte” songs. Wel de moeite waard zijn Defender, met gesproken stukken van Orson Wells en opbouwend naar een climax, het snelle Holy War en het overdonderende Black Wind, Fire and Steel maar of dit de aanschaf van dit album rechtvaardigt, is uw probleem, niet het mijne.

Het album heeft een paar schitterende momenten maar flutperiodes overheersen. Ik zou eerder zelf een verzamelaar maken van hun eerste vijf albums. Een magere tweeënhalf voor dit album en voor mij het laatste Manowar album dat mij nog kon interesseren.

Ik ben absoluut geen ManOwaR-fan (ten dele door hun lachwekkende imago maar dit even terzijde) maar nummers als Fighting the World, Defender en het snelle Black Wind, Fire and Steel kunnen me wel bekoren.

Kruim??? als in; binnenste van brood’; (BN) ‘het beste deel’??

Zal wel het kruin zijn zeker? Typfoutje.

Het lijkt me dat deze cover is geënt op Destroyer van Kiss.... niet minder gay trouwens....

Om dat te ontkrachten liggen op hun laatste, Gods of War, ook nog de grieten met blote tieten aan hun voeten, vergelijkbaar met Love Gun van Kiss.

Geweldig toch.

Die had ik nog niet gezien...

Mijn eerste album dat ik leerde kennen van Manowar. Van iemand waarmee ik stage liep op een cassette gekregen. Ik had er dus geen beeld bij wie deze muziek maakte. Ik ging puur op het muzikaal gebodene af en vond het machtig! Op de 2 intermezzo's na vind ik elk nummer meer dan prima. Toen ik later beelden van de heren Manowar zag moest ik best even schaterlachen. Wat een poppenkast was dit joh!!?? En dat vond iemand die hairbands op handen droeg! Enfin, tussen mij en Manowar is het nooit helemaal wat geworden. Met name om hun belachelijke houding en zelfverheerlijking. Maar ik kan niet ontkennen dat de heren een aantal kneiters van album hebben gemaakt. En daar reken ik deze zeker toe!

Ik raad iedereen aan om de lyrics van All Men Play On 10 van het vorige album nog eens even door te nemen, zodat we Manowar's hypocrisie even kunnen aanhoren over zachter spelen en geen trends willen volgen. Fighting The World, Blow Your Speakers en Carry On doen gewoon pijn aan mijn oren en zijn in geen enkel opzicht nog 'true metal' te noemen. Defender en Black Wind Fire And Steel zijn de enige twee goeie nummers, waar Holy War en Violence And Bloodshed vooral heel erg 'meh' zijn. Fighting The World is het bewijs dat 'zelfs' Manowar kan vallen voor de commercie (wink wink).

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Hail To England
4. Battle Hymns
5. Fighting The World

I made a rock n' roll sin when I tried givin' in
To make money, had to turn down low
They sound why be proud, don't play so loud
Belike us and get a sound that's real thin


All Men Play On 10 is een profetisch nummer. Dit gaat over Fighting The World. De platen na Kings Of Metal ken ik niet heel goed, maar ik heb de band nog nooit zo dun en commercieel horen klinken als op Fighting The World. De titeltrack zorgt al voor een scheef gezicht hier. Waar Sign Of The Hammer nog kippevel opleverde, moet ik hier een beetje huilen als ik Blow Your Speakers of Carry On hoor. Dit is echt heel slecht. De sfeer is helemaal verkeerd. De songs steken zwak in elkaar. Defender moet de boel dan een beetje redden, maar iedereen speelt langs elkaar heen. De afsluiter werkt het minst op de zenuwen. Het doet me iedere keer weer pijn als ik dit album hoor.

Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Hail To England
4. Battle Hymns
5. Fighting The World