Symphony X - Symphony X (1994)

1,5*. Echt een demo met een gigantisch slechte zanger.

Dat ie niet zo goed zingt als Russel Allen oke, maar dit is geen slechte zanger! Eigenlijk heeft dit album hetzelfde verhaal als het eerste album van Dream Theater... andere zanger DUS is het slecht (volgens velen)!
Dikke onzin natuurlijk want de muziek staat als een huis, de zang is ff wennen maar past goed bij de muziek.
Dit is een prima album van SX hoor, beter dan het overschatte "V" iig (imo).

Ik hoop iig dat SX nooit dit album opnieuw laat inzingen door Russel want dat zou de magie van dit eerste album van ze compleet wegnemen!

4*

Sterk debuut waar Symphony X haar potentie al vrijwel ten volle benut. Neoklassieke metal met een prog inslag, sterk Malmsteen achtig gitaarwerk en te gek toetsenwerk. Als geheel klinkt het album mede door de middeleeuwse thema' s sfeervol.
De grote Russell Allen doet hier nog niet mee maar Rod Tyler kwijt zich hier best verdienstelijk van zijn taak. Symphony X maakt dan ook muziek die m.i. zeker niet door alleen de zanger gedragen wordt.

De CD wordt niet echt spannend met deze zanger. De nummers klinken redelijk gedateerd en de hoogtepunten bestaan uit de instrumentale stukken met veel klassiek getint gesoleer. Ik moet hierbij constant aan Yngwie en Rainbow denken. Voor een CD uit 1994 luister ik liever naar Awake van Dream Theater.

Het enige Symphony X album dit ik werkelijk nog nooit gehoord had, vooral uit angst voor een Allen-loos album. Die angst blijkt gelukkig ongegrond, want Rod Tyler is eigenlijk best een behoorlijk zanger die vooral gebukt gaat onder het 'niet Russell Allen!' syndroom. Als hij mee was gegroeid met de band, was er waarschijnlijk nooit zo'n aversie naar hem geweest, als er nu onder de fans lijkt te zijn. Sterker nog, zijn mid-range is best stevig en vals zingen hoor ik hem nergens. Het is gewoon dat zijn bereik niet helemaal optimaal is, maar de zanglijnen zijn voor het gros van de tijd goed aan te horen.

Het debuut is verder een beetje een showcase van de band/Romeo. Er wordt van alles op de luisteraar afgevuurd om de aandacht erbij te houden. Stampende riffs, Queen-koortjes, vliegensvlugge solo's, tempowisselingen die alle kanten opvliegen; het houdt niet op. Resultaat is wel dat het geheel vooral overkomt als een hoop leuke ideeën, zonder een echt rode draad. Toch valt er best nog wel wat te genieten, het mag alleen duidelijk zijn dat de band het echte schrijven nog onder de knie moet krijgen. Als visitekaartje kan ik me voorstellen dat dit in 1994 best wel interesse wekte.

Op basis van de gemiddelde scores die dit album op internet krijgt, valt het debuutalbum van Symphony X me nog reuze mee. Hoewel het op het eerste gehoor allemaal best interessant klinkt, is Symphony X hier een verzameling muzikanten en geen band. Echte songs hoor je hier ook niet. Het zijn eerder een verzameling ideeën die soms coherent klinken. Het zijn ongetwijfeld goede muzikanten. Ook de zanger is zeker niet slecht. Vooral de gitarist laat graag horen waar hij allemaal toe in staat is en zodoende wordt dit debuut na een tijdje wat saai. Ik hoor er wel wat Malmsteen in terug, maar ook een band als Savatage. Er zit geen lijn in het geheel en de songs an sich zijn wel geinig. Het geluid is vrij matig. Het moet raar lopen wil ik dit album ooit nog opzetten.

Zoveel beter dan sommige sites doen vermoeden. Toen ik ooit Symphony X luisterde, luisterde ik naarT he Damnation Game, The Divine Wings of Tragedy en Twilight in Olympus. Daarna helaas interesse verloren.

Maar die eerste plaat kreeg zulke slechte reviews dat ik hem maar liet voor wat het was. Toentertijd kocht je niet zo snel een plaat van 30 of 40 gulden als je het niks leek.

Nu ik het zo terugluister, vind ik het een prima powermetalplaat, met veel potentie. Hier nog heel veel progrock-invloeden met wat verwijzingen naar seventies-bands als Yes en Genesis.

De zanger van deze plaat krijgt er vaak van langs, maar toevallig vandaag nog Megadeth geluisterd, en deze zanger is toch echt stukken beter dan Dave (op er maar één te noemen). Niks mis met de zanger dus.

Wat wel opvalt is de potpourri-composities. Het is van alles wat zonder een echte coherentie. De productie lijkt ook wat mat en sommige instrumenten lijken wat ver weg te zijn gemixt. Maar alles beter dan een volgesmeerd en volgepropt geluid. Prima plaat van een band die nog echt heel erg gaaf gaat worden.

Jammer, dat ik deze toen niet gewoon een kans had gegeven. Wat zal er van de zanger zijn geworden? Antwoord: hij nam nog een hardrockplaat op in 2008: https://www.discogs.com/release/12994306-Maxout-Maxout