Symphony X - Symphony X (1994)

Het enige Symphony X album dit ik werkelijk nog nooit gehoord had, vooral uit angst voor een Allen-loos album. Die angst blijkt gelukkig ongegrond, want Rod Tyler is eigenlijk best een behoorlijk zanger die vooral gebukt gaat onder het 'niet Russell Allen!' syndroom. Als hij mee was gegroeid met de band, was er waarschijnlijk nooit zo'n aversie naar hem geweest, als er nu onder de fans lijkt te zijn. Sterker nog, zijn mid-range is best stevig en vals zingen hoor ik hem nergens. Het is gewoon dat zijn bereik niet helemaal optimaal is, maar de zanglijnen zijn voor het gros van de tijd goed aan te horen.

Het debuut is verder een beetje een showcase van de band/Romeo. Er wordt van alles op de luisteraar afgevuurd om de aandacht erbij te houden. Stampende riffs, Queen-koortjes, vliegensvlugge solo's, tempowisselingen die alle kanten opvliegen; het houdt niet op. Resultaat is wel dat het geheel vooral overkomt als een hoop leuke ideeën, zonder een echt rode draad. Toch valt er best nog wel wat te genieten, het mag alleen duidelijk zijn dat de band het echte schrijven nog onder de knie moet krijgen. Als visitekaartje kan ik me voorstellen dat dit in 1994 best wel interesse wekte.

Op basis van de gemiddelde scores die dit album op internet krijgt, valt het debuutalbum van Symphony X me nog reuze mee. Hoewel het op het eerste gehoor allemaal best interessant klinkt, is Symphony X hier een verzameling muzikanten en geen band. Echte songs hoor je hier ook niet. Het zijn eerder een verzameling ideeën die soms coherent klinken. Het zijn ongetwijfeld goede muzikanten. Ook de zanger is zeker niet slecht. Vooral de gitarist laat graag horen waar hij allemaal toe in staat is en zodoende wordt dit debuut na een tijdje wat saai. Ik hoor er wel wat Malmsteen in terug, maar ook een band als Savatage. Er zit geen lijn in het geheel en de songs an sich zijn wel geinig. Het geluid is vrij matig. Het moet raar lopen wil ik dit album ooit nog opzetten.