Jackie McLean - Action Action Action (1967)

dit is nou echt een plaat die naar mijn idee meer aandacht verdient dan dat 'ie krijgt. fantastische jazz met veel aandacht voor ruimte en structuur. Met glasrollen voor Bobby Hutcherson en MonchurIII.

Héérlijke Hard Bop, toen Coltrane met 'A Love Supreme' Free Jazz op zijn hoogtepunt bracht besloot deze man nog eens '50-Jazz te maken Het album is echt goed, 5 sterke composities met name Action en Hootnan bevallen me erg . Een Jazz-album van de week naar mijn hart Bedankt We Tigers, dit gaat nog lang de Rotatielijst in.

Eerste waar ik aan dacht toen ik dit luisterde

4,5* in the making.

Doet mij sterk aan "Out to Lunch" van Eric Dolphy denken......
Wat niet zo vreemd omdat daarop Bobby Hutcherson ook meespeelt en zijn spel is nogal dominant.

Is beter als ik verwacht had, aangezien ik niet zo een liefhebber ben van McLean's sound, ik vind hem meestal nogal clean en kaal in z'n spel.

Ah, het is Action geworden...

De liefhebbers moeten zeker ook Let Freedom Ring en Destination Out proberen. Zoals de titels van deze albums al aangeven zijn die net wat avontuurlijker dan dit album dat met de voetjes nog net wat meer in de bop staat.

Jackie McLean heeft idd een droge en kale sound...ik hou wel van dat eigenwijze geluid, dit album krijgt dan ook 4*

Hhmmm.. ik ben bang dat ik dit niet zo goed ga vinden, weer dat nerveuze gedoe

Beluisterd naar aanleiding van Jazz-album van de week. En eindelijk eentje die ik voldoende becijfer.

De eerste 2 nummers zijn niet zo mijn ding, erg nerveus en af en toe heel erg olijk. Nummers 3 en 4 bevallen mij zeer goed. Vooral het drumpartijtje in nummer 4 vind ik erg fijn. Nummer 5 is weer wat minder, maar wel beter als 1 en 2. Al om al kom ik dan uit op 3 sterren.

Een erg lekker plaatje, hoor. Het was bij het Jazzalbum van de week ook wel weer eens tijd voor wat (hard) bop, toch één van de meest toonaangevende subgenres in de jazz. Meestal ook leuk voor zowel kenner als leek. Volgens mij is dat bij deze plaat ook weer het geval. Dikke 3,5/5 voor deze, ik vind New and old gospel (de enige McLean die ik hiervoor kende) toch wat uitdagender en interessanter, die krijgt dan ook een halfje hoger. En Destination out! ga ik ook eens opzoeken. De beste nummers vind ik trouwens het titelnummer en Hootnan.

Ik denk niet dat dot mijn ding is. Ik vind het allemaal iets te experimenteel, vooral nummer 1 en 5. Stem volgt nog (niet dat die heel hoog uit gaat vallen maar toch... ).

Experimenteel? Gewone Hard Bop eigenlijk toch? Zo klinkt het toch, alle typische elementen daarvan zijn er toch zo ongeveer aanwezig. (Of die elementen die ik denk te weten).

Ik vind het persoonlijk een topper, hij wordt beter met de luisterbeurt, dit eindigt nog mooi .

Hier ben ik het precies mee eens.. Alleen 5 vond ik net zo minder als 1 en 2

Dit is niet bijzonder experimenteel. Als het niet je "ding" is ben je niet verplicht om dit album te gaan luisteren of te beoordelen.
Een cijfer geven aan de hand van "dit is niet mijn ding" zegt niets over de kwaliteit van dit album of de artiest. Het zegt alleen iets over jouw smaak....en dat is niet de reden waarom ik hieraan meedoe.

Nogmaals het verzoek om bij het voorstellen van het jazzalbum ook stijl, achtergrondinfo en wat men kan verwachten te melden. Daarmee voorkom je dat ieder album uiteindelijk naar een onverdient (en onvermijdelijk laag) gemiddelde wordt gestemd.

Dikke 4,5* !!!

Subtiel en sterk gespeeld door Jackie McLean en Charles Tolliver, samen zorgen ze echt compositie per compositie voor echt wonderbaarlijk ingenieuze openingsdeunen waar ik echt keer op keer complex van sta. Erg bedankt voor dit Jazz-album van de Week, ben echt blij en gewoon erg aangenaam verrasst. De andere medespelers doen ook hun werk goed: Bobby Hutcherson, (vibes), Cecil McBee (bass) en Billy Higgins (drums). Ze laten ook keer op keer en vooral op het einde hun 'kunsten' tonen, de solo's van de 2 blazers zijn op zich wel geslaagd, vullen elkaar allesinds fantastisch aan en je ergert je niet aan de tijd waarzin ze op elkaar invallen.

Action is hier veruit de favoriete compositie, dat begin is héérlijk Deed me om een of andere reden denken aan Coltrane's Ascension, lekker chaotisch en als die drummer ze dan eventjes aflost zit het helemaal goed. Blue Note Classic ,

4,5*

Edit/

Damn wat is die opening van Hootnan nice Echt briljant.

Helaas, alweer kan het jazz-album van de week me niet van mijn sokken blazen. Jackie McLean en zijn quartet kennen duidelijk hun metier, maar dat resulteert in een enigzins "nonchalante" jamsessie die vooral variatie mist. De ene improvisatie is amper te onderscheiden van de andere, wat ik niet zozeer zou bestempelen als een gebrek aan persoonlijkheid bij de musici, maar veeleer als een gebrek aan durf.
Het grootste euvel is echter dat er geen piano is om het geheel te dragen. De vibrafonist doet verwoed pogingen om alles akkoordisch te begeleiden, maar schiet daarbij in puur praktisch opzicht te kort: een vibrafoonnoot blijft nu eenmaal niet klinken. Daarenboven laat ook de drummer weinig van zich horen, en kan ik me nu al niets meer herinneren van een persoonlijke 'touch' van de bassist...
'Action' is dus een samenwerking van 3 rasmuzikanten die in elk nummertje doen waar ze goed in zijn, wat leidt tot 38 minuten muziek die bezieling en samenhang mist. Een post-bop-plaatje uit het dozijn (de plaat is immers niet slecht), denk ik dan - zeker ook als je hoort hoe weinig de composities blijven hangen.

Een vibrafoon heeft juist een motortje in het instrument om er voor te zorgen dat de toon lang en vibrerend aan blijft. Dan zie ik niet in hoe een piano langer doorklinkt. Naar mijn idee heeft het dan meer met de frequentie van de toon te maken.



Damn. die komt hard (en kort?) door de bocht....
Maar goed dat jazz zoveel verschillende kanten en liefhebbers kent. Zo is er voor elk in ieder geval wat wils. Geef Jackie Mclean toch nog eens een kans en pak dan een album met een pianist of met de geniale trombonist Moncur III!

Wees gerust, ik heb McLean nog lang niet afgezworen. Hier kan ik alleen niet zoveel mee...

Trouwens, de positieve commentaren van de overige users bewijzen dat je wel degelijk goed hebt gekozen. Ik ben blijkbaar de enige die uit het spel van zijn band geen emotie kan puren.

Ik heb toch ook niet gestemd (ik kwam er later pas achter dat ik wel gezegd had dat ik dit zou doen, is eigenlijk nooit mijn bedoeling geweest)? En met dat experimentele bedoel ik dat wat anderen nerveus noemen. Ik heb dan altijd het idee dat ik naar en 'jam-sessie' zit te luisteren van mensen waarvan ik de muziek niet begrijp. Dit is inderdaad een kwestie van smaak. Of ik ben gewoon niet in staat zulke muziek te kunnen begrijpen en dan vindt ik hem al gauw experimenteel. Ik vond de 'rusitge' jazz-albums van de week dan ook veel beter, wat anderen weer minder vonden.

Ik moet mijn mening hierover, na een nieuwe luisterbeurt, toch nog even herzien: de improvisaties komen plots in een ander, gevoeliger daglicht te staan, al ben ik nog steeds niet geheel te spreken over de nogal onpersoonlijke thema's: 'Plight' lijkt bijvoorbeeld wel heel erg op iets (uitbundigs) van Mingus (waarvan de naam me nu ontsnapt), en geen enkele andere melodie blijft echt "plakken"...
Überinteressant vind ik 'Action' dus nog steeds niet, maar dat ik hem nu vaker zal draaien is een vasstaand feit. Op het oprechte 'Wrong Handle' ben ik zelfs stiekem een beetje verliefd geworden - om maar te illustreren wat er in een week al niet kan veranderen.

Ik ga even wat doms melden, natuurlijk ben je hier al van op de hoogte.

McLean heeft in de band van Mingus gespeeld, en heeft daar menig solo vormgegeven. Mischien dat je het daar dus van herkend.

Het niet willen "plakken" (herkenning van melodie of emotie) wordt door sommigen als origineel en bijzonder gezien...het vormt een uitdaging en het verdrijft de verveling . Ik herken in dit album voornamelijk het typische eigen geluid van McLean. Persoonlijk vind ik het hebben van een eigen geluid in jazz (de niet vocale jazz dan) een groot pluspunt en een van de eerste kenmerken die het "plakgehalte" van een artiest aanzienlijk weet te verhogen.

Was ik net van op de hoogte toen ik op Google 'McLean' in combinatie met 'Mingus' probeerde...

Jackie McLean

Volgens mij was Charles Mingus gewoon erg goed in het kiezen van begaafde Alto saxofonisten, (eerst John Handy) nu Jackie McLean die me verbaasd met zijn fantastische muziek.

Meestal ben ik iemand die direct voor de grote platen van spelers gaat i.p.v. hun meest toehankelijke (die meestal minder geslaagd zijn), nu moet ik van deze man nog zijn grote 3 luisteren. Hier had ik weliswaar geen keus, de Jazztopic koos deze en hiermee was ik dan ook echt verkocht aan deze man.

Action dat nummer blijft zo briljant, héérlijk samenspel in het begin, dan gooit die drummer er wat meer leven in en we zijn fantastisch vertrokken, Hootnan blijft mijn 2de favoriet: zo subtiel, meesterlijk, "cool" geopend. De andere nummers vind ik ook goed maar wel een stuk minder, die vullen het album wat en kennen per stuk wel iets leuks maar niet even geniaal als die 2.

Jackie McLean speelt op dit album fantastisch vind ik, zijn solo's zijn geslaagd maar zoals ik veel heb met Wayne Shorter is het weliswaar de begin/einddeun die het doet en niet de solo's die de composities erg goed maken (hier heeft Jackie mijn 2 favoriete nummers gecomponeerd). Charles Tolliver componeerde Plight en Wrong Handle, ligt het dan aan mij of zijn die nummers echt minder goed? Als speler vind ik hem bijna even goed als Jackie. Maar als componist wel een beetje minder (maar nog steeds erg goed). Het kortste nummer is dan een naspeling, erg mooi gedaan. Naast de medeblazer vind ik hier vooral de drummer (Billy Higgins) een meerwaarde hebbend (eigenlijk vind ik de drummer hier leuker dan de trompetist), elke keer er wat meer leven nodig is in het nummer staat hij klaar en dat vind ik echt fantastisch, heb ik zelden bij drummers dat ik ze zó goed vind op platen, hier dus wel.

Ik moest dit album gewoon nog eens opleggen Wel valt me deze keer op dat ik er een stuk minder positief over ben als toen ik hem leerde kennen, 2 nummers zijn echt briljant, andere 3 vullen mooi aan. Daardoor zakt het algemene niveau wat "teveel" vind ik, ik moet hem toch ietwat verlagen (al is het niet veel en nog steeds boven het gem.).

4****

Maar het blijft nog altijd een van mijn grote favorieten die we tegen gekomen zijn in onze Jazz-topic, nogmaals bedankt We Tigers.

Ik stem alleen op albums die ik heel mooi vind. Ik geef daarom meestal tussen de 3,5 en 5 sterren. Als iedereen dit zou doen verliest deze site zijn waarde.
Hulde aan de mensen die de moeite nemen om een album dat hen niet bekoord te beluisteren en hun stem daarop willen uitbrengen!

Goed album trouwens dit Action!

En actie! - Je hebt artiesten waarbij je als een sneltrein doorheen het oeuvre raast, en dan zijn er anderen waarbij het aan een slakkentempo gaat

Voorlopig is dit nog altijd het enige album van Jackie McLean dat ik geluisterd heb - de reden dat ik tot nu toe nog altijd bij Action Action Action ben blijven steken is vermoedelijk omdat dit zo'n ontzettend fijn werk is dat je graag blijft herluisteren - niet dat dit iets anders van deze heer erbij nemen in de weg staat.

Elke compositie is simpelweg raak! Het titelnummer kan je met recht een "spannend" stukje samenspel noemen - het lijkt alsof die melodie ergens uit een mysteriefilm is genomen waarbij de climax eindelijk werd onthuld. 'Wrong Handle' is zo gezellig als een jazznummer maar kan zijn. Maar het prijsnummer blijft 'Hootnan' met een van niveau van gladheid dat crimineel is: hoe McBee die melodie inzet met Hutcherson die er vervolgens perfect op inspeelt blijft een moment waar ik me elke keer opnieuw over blijf verbazen. Zo eenvoudig, maar zo briljant!

McLean speelt de ene geweldige solo na de ander, Tolliver vult deze ontzettend goed aan, Hutcherson is Hutcherson (), McBee en Higgins laten zich ook van hun beste kant horen - kortom een album waar alle heren er zin in hebben en het beste ervan maken, jazzactie zoals het hoort.

En nu eindelijk op naar een volgend album.

Och Dardan, dan heb je nog zoveel moois te ontdekken. Ik ook trouwens! McLean is echt een gigant. Het duurde bij mij even eer de klik er was. Ik kan je in ieder geval warm aanbevelen:
Jackie McLean - One Step Beyond (1963)

Jackie McLean - Let Freedom Ring (1962)

Ook ik heb nog wat te ontdekken van deze man en aardig wat plaatjes op mijn wenslijst staan.

Hm, een zeker iemand drukt hier (weer) danig het gemiddelde omlaag. DIt is wel echt een meesterlijke plaat, en volgens mij dé plaat die mij uiteindelijk het Jackie McLean-kamp intrekt.

Nu is zijn band hier wel echt een groep krachtpatsers, dus het kan bijna niet anders dan dat dit een goede plaat is.

Ik kan mij vergissen maar is dit niet één van de eerste platen met Charles Tolliver? De sessies zijn namelijk opgenomen in 1964, en de vroegste plaat (qua releasedatum) waar Tolliver op mee speelt is It's TIme van Jackie McLean.

Als je dan al twee nummers mag aandragen en die zijn ook nog eens in de roos, dan heb je toch een vliegende start, of niet?

Als je eenmaal door het McLean virus bent besmet is er geen weg meer terug. Toevallig net deze besteld:
Jackie McLean Quintet - Hipnosis (1978) - MusicMeter.nl

En ook nog wel wat op de te wensen lijst