Pendragon - The Masquerade Overture (1996)

Pendragon herhaalt weer het trucje van The world en The window of life. De resultaten zijn ditmaal bij vlagen echt tenenkrommend. Paintbox geldt wel als een klassieker in het genre... The pursuit of excellence kan écht niet en wat erna komt duurt ook wel erg lang... 2*

Had het met deze ook een heel eind gehad met Nick en de zijnen. Vond ze heel sterk pieken met de Live in Utrecht registratie en daarna was het inderdaad meer van hetzelfde.

Desondanks moet je bij Pendragon altijd op je hoede zijn want op elke c.d. staat altijd wel een prachtnummer zoals Paintbox.

Wel vind ik dat we altijd respect moeten blijven hebben voor deze puristen van 'ons' genre. Barret en Nolan zijn toch jongens met het hart op de juiste plaats.

Aah.. deze tracklist is dus de versie zoals hij nu te krijgen is neem ik aan. Mijn originele versie was een 2-cd met nog een paar extra tracks waaronder single edits van As Good As Gold, Masters Of Illusion, het nummer Schizo en het werkelijk schitterende The King Of The Castle (The Shadow Part 2). Een schande dat ze dat niet op het officiele album hebben gezet i.p.v. het verschrikkelijk Pursuit Of Excellence.

Overigens, ik vind dit persoonlijk wel een erg goed Pendragon album.. misschien is zelfs wel mijn favoriet van hen. Allemaal (op de eerder genoemde schandvlek na) topnummers op dit album. Ik moet zeggen dat ik tot een van de weinige Pendragon-liefhebbers hoor die The World niet veel aan vinden, heb die adoratie voor dat album nooit zo begrepen. The Window Of Life en dit album zijn duidelijk veel betere voorbeelden van die specifieke stijl.

Maar blijf ook nog altijd een groot zwak houden voor The Jewel of de nummers van de Fly High Fall Far EP (die vreemd genoeg nog steeds niet compleet op cd is).

Je hebt gelijk, Chris. Ik heb de tracklist aangepast aan de 2 CD-versie die ik ook heb.

Instrumentaal is Pendragon een goeie band, veel invloeden van Marillion. Helaas trekt de stem mij niet, het klinkt zo overduidelijk en het accent is te overheersend. erg jammer want zodra de gitaren in combinatie met de toetsen hun solowerk ten gehore brengen klinkt alles erg lekker.

Heerlijk album. Mijn eerste Pendragon album waar ik hun mee leerde kennen. Geweldige gitaarpartijen. Idd, de zang is niet echt top, maar ook weer niet middelmatig. As good as gold en Paintbox zijn toch wel de beste nummers, al zijn alle tracks gewoon goed naar mijn mening.

In één woord verschrikkelijk.

De twee sterren zijn voor Paintbox - inderdaad een klassieker. Maar de rest is te vergezocht (Pursuit of Excellence - veelzeggende titel ja), en te veel knip- en plakwerk. Guardian of my Soul en Masters of Illusion hangen toch gewoon als een lappendeken aan elkaar?? Zo kan iedereen een nummer van twaalf minuten maken, maar de kunst zou hem erin moeten zitten om daarvan een coherent geheel te maken, en dat is Nick op dit album niet gelukt, wat mij betreft.

Aan de rest ga ik geen woorden besteden. Geef mij maar The World of The Window of Life.

Voor mij hun mooiste plaat samen met Not of this world.
En inderdaad op de bonus cd staan ook aardige stukken.

Het ontbeert deze groep,hoe goed muzikaal dan ook,aan een eigen indentiteit.Je hoort Camel,Floyd en Marillion terug in deze muziek.Dat is niet zo erg,maar het het ligt er nogal dik bovenop.Daarbij ben ik niet kapot van de zang.

Ik mis bij Pendragon nieuwe invloeden/andere sound bij ieder album dat ze uitbrengen( voor zover ik weet, ik ken de laatste 2 niet). Het is altijd zo voorspelbaar, bij deze weer. Dat is opzich niet zo erg vind ik, maar wel als het als symfo bedoelt is en de nummers opgerekt worden tot 12 min. Veel nummers kan ik dan ook niet volledig uitzitten m.u.v Paintbox. De zang is dan inderdaad ook niet geweldig.

Dit was in '96 mijn eerste Pendragon kennismaking. Afgaande op wat ik over de band had gelezen en niet het minst de coverart vermoedde ik een Marillion kloon. Inderdaad gaf het redelijk wat overeenkomsten al moest ik constateren dat het allemaal toch wat softer, gladder en melodieuzer (Paintbox) klonk. Ik was, de zang ff buiten beschouwing gelaten, meteen gecharmeerd van vooral het gitaar- en toetsenwerk. Enig jatwerk ook. King Of The Castle is een schitterende maar schaamteloze ripoff van Genesis' Entangled. Toch was dit een van de weinige nieuwe symfobands oude stijl die ik zeer kan waarderen en gaandeweg werd de discografie uitgebreid met de rest van de albums waaronder zich nog beter materiaal bleek te bevinden.

Geweldig album!
Behalve de prachtige klassieker Paintbox, zijn ook bijvoorbeeld de The Shadow en As Good As Gold (prachtige opening) mooie nummers.
Toetsenwerk vind ik soms wat te gedateerd, vooral de orkestrale klanken!
De stem moet je ook maar net liggen, maar ik vind hem wel bij de muziek passen!

Moeilijk om hier een cijfer aan te geven. Het album begint met een tamelijk zinloze opener, heeft vervolgens twee sterke nummers, dan een van de slechtste nummers die ze ooit hebben gemaakt (en wie bekend is sommige nummers van de Once upon a time-cd's weet hoe dramatisch het dan is), dan weer twee sterke nummers en als afsluiter een nummer dat zeker niet onaardig is maar te weinig ideeën bevat om de lengte te rechtvaardigen.
Gelukkig kwam Pendragon er na dit album ook achter dat het tijd werd voor wat anders, jammer alleen dat ze niet meteen verder zijn gegaan met Believe.

De opening vind ik magistraal, met een erg mooie melodielijn, Ik heb Nick Barret ooit geinterviewd voor een radioprogramma (Red Rooster). Hij vertelde me uit hoe dit nummer was opgenomen: Volgens mij was het zijn nicht die de zangpartijen ettelijke malen heeft ingezongen. In ieder geval zo vaak dat je met het beluisteren een visioen van een operakoor krijgt. Ik vind het geweldig, zoals ook de rest van het album

Maar toch wel een 4,5?

ja, de vier nummers die ik sterk vind, vind ik dan ook meteen erg sterk. Overigens is dit niet mijn favoriete 4,5*-album

Ben ik nou de enige die de gitaarsolo aan het eind van Masters of Illusion hemelbestormend mooi vind? Kom op zeg, het kippenvel staat me iedere keer weer op de armen.

Die gitaarsolo is zeker mooi, ik vind het alleen jammer dat we er zo lang op moeten wachten...

Wie wat bewaart, heeft wat

Voor het eerst in jaren dit album aan het beluisteren. Heerlijk, die dichtgeplamuurde sound vol gitaar- en strijkersklanken. Origineel? Mwah, ergens wel want de hutspot zoals geserveerd op dit album durft bijna niemand zelf te koken maar Barrett c.s komen er mee weg gek genoeg.

Ik luister hem eigenlijk ook nog maar zelden, maar wanneer ik het doe, is het toch weer dubbel en dwars genieten. Samen met Not of This World blijf ik dit het beste album van dit gezelschap vinden. Cliché? Lekker boeien!

Met The World, Window of Life en Masquearde Overture maakte Pendragon in mijn beleving drie keer dezelfde plaat. Na deze ben ik dan ook afgehaakt, vond het niet meer zo boeiend allemaal.
Nu luister ik de albums weer 'ns terug en vind ik deze toch wel de sterkste van de hierboven genoemde drie. Het opera-achtige intro en Pursuit of Excellence (Barrett die zijn geweldige stembereik - ahum- demonstreert) zijn zwak. Verder toch wel prima composities, met uiteraard Paintbox als uitschieter.

Net 'Pure' is blijkbaar een significante ommekeer in het Pendragon-oeuvre, zou ik me toch maar eens aan wagen

Prachtige CD van Nick en de mannen. Pendragon destijds gezien in het Noorderligt in Tilburg (de voorloper van 013). Eigenlijk bevat deze CD voor mij alleen maar hoogtepunten. Maarrrrrrr de gitaarsolo aan het einde van masters of illusion: "als een orgasme tussen de oren".

Je bent vermoedelijk de eerste die The Pursuit of Excellence een hoogtepunt vindt

Thats me

Pursuit Of Excellence lijkt wel zo'n Iers volksliedje. Het is dan volgens sommige heet dieptepunt in het Pendragon-oevre. Het zal op een album van The Pogues niet misstaan denk ik.

Wordt er gewerkt naar een climax loopt het af met een fade-out.

Wellicht valt er inderdaad nog iets van te maken als de muzikale aankleding dan ook wat meer folk zou worden. Daarnaast is het ook vooral een nummer waar de vocale tekortkomingen van Barrett wel heel erg op de voorgrond treden dus dat los je dan sowieso al op.