Jackie McLean - Demon's Dance (1970)

Zo eens in de zoveel tijd bekruipt bij mij weer de zin om naar een jazz plaat te luisteren. Deze Jackie McLean trok mijn aandacht door diens hoes en titel.
McLean (sax) nam dit op met een quintet in 1967 (maar het album kwam pas in 1970 uit). Woody Shaw droeg met zijn trompet bij aan het geluid van deze plaat, samen met Scott Holt (bas), LaMont Johnsson (piano) en Jack DeJohnette (drumstel).
Het fijne saxofoonspel van McLean zelf valt gelijk al op in het titelnummer. Ook het strakke basswerk van Holt valt positief op in deze track. In het rustieke "Toyland" laat McLean ook horen dat hij het rustigere werk ook prima en sfeervol kan brengen. Hij word hier vooral goed bijgestaan door pianist LaMont Johnsson die wat prachtig spel laat horen.
"Boo Ann's Grand" schiet dan uit de startblokken en is zo ongeveer het meest uptempo nummer van de hele plaat. Alle heren laten zich hier van hun beste kant horen. Het klinkt strak en erg goed. Wederom valt Johnsson's pianospel op.
In "Sweet Love of Mine" laten McLean en Shaw prima samenspel horen.
"Floogeh" is ook lekker uptempo en swingend. Het opvallende aan dit nummer is het einde met een toffe bas solo van Holt.
Afsluiter "Message from Trane" bevat alle positieve elementen van deze muzikanten en laat nog eens goed horen dat dit wederom een erg fijn album uit de Blue Note stal is. In dit nummer schitter DeJohnette trouwens ook nog even met een leuke drumsolo.

Bij het aanzien van deze (wat mij betreft zeer fraaie) hoes dacht ik een ander type plaat te gaan horen dan dat het uiteindelijk is geworden. De hoes is compleet in de stijl van de in die tijd populaire jazzrock/fusion albums vol Latijnse invloeden en je zou menen dat McLean en Blue Note achter de meute aanliepen. Geheel vreemd zou dat ook niet zijn. McLean werd immers met ieder verstrijkend jaar ietwat abstracter en experimenteler totdat alleen in z'n meest algemeen nog te spreken was van hard bop; het genre waarmee hij zodanig werd geassocieerd.

De muziek is echter allesbehalve abstract of experimenteel; van free jazz zeker geen sprake en fusion is al helemaal ver buiten de deur gehouden. Dit betreft typische onvervalste swingende hard bop zoals alleen Jackie McLean dat kan spelen met zijn herkenbare furieuze saxofoonsnerpen. Vooral de titeltrack is daar een mooi voorbeeld van, met Jack DeJohnette die de compositie met zijn energieke enthousiaste spel tot grotere hoogten voortstuwt. Gemoduleerde akkoordenschema's en McLean (en een jonge Woody Shaw, die ook het sterke ''Boo Ann's Grand'' aflevert) die daar driftig overheen soleert. Daarmee is de cirkel met Demon's Dance ook wel een beetje rond. Het betreft namelijk McLean's (toenmalig) laatste opname voor Blue Note. Een einde aan een legendarische reeks klassiekers. Een reeks welke begon met door Bud Powell geïnspireerde bebop, op Davis en Coltrane gebaseerde modaliteit en voorzichtige eerste pasjes in de hard bop; een reeks welke later regelrechte hard bop en post bop klassiekers voortbracht; een reeks die vervolgens eindigt met McLean's terugkeer naar zijn bop roots. Passend laatste album voor Blue Note.

Van Jackie McLean heb ik nog lang niet alles gehoord, maar nu al durf ik hem een van mijn favoriete saxofonisten te noemen, en de albums van hem die ik nu inmiddels redelijk goed ken mogen rekenen op mijn niet eindigende belangstelling. Die albums vind ik opwindend én esthetisch boeiend. Moeilijk om aan te geven waarom je een klik hebt met een musicus, maar McLean's spel vind ik boeiend en oorstrelend genoeg, althans als ik mag afgaan op wat ik tot nu toe allemaal heb gehoord.
Enfin, van dit album had ik niet zo veel verwacht (kwam ook door de hoesafbeelding), maar - gelukkig - bleek dat een vooroordeel. De furieuze opener (het titelnummer) verraste me nogal, en dat kwam ook door het spel van Woody Shaw (trompet), die op het hele album een behoorlijk stempel drukt. Van hem moet ik ook maar eens wat solo-opnames beluisteren, dat is wel duidelijk. Verder werd ik heel blij van het energieke en inventieve spel van Jack DeJohnette. Tjonge, wat een drummer.
Verrassend album dus, dat ik nog heel vaak zal beluisteren.