Michael Brecker - Time Is of the Essence (1999)

Prima plaat toch wel en dat vond ik niet meteen. Eigenlijk hoor je oppervlakkig niets speciaals; het hele album kent weinig amplitude en nergens extreme solo´s. De sound is zelfs wat ouderwetsig met dat orgel erin. Maar intussen wordt er wel gedegen en tegelijk soepel gespeeld. Veel nummer kennen een lekkere swing en die wordt ook gedragen door alle instrumenten. Alleen bij Renaissance Man (associeert met de classic ´Fever´) en bij het slotnummer (met drumsolo) gebeurt er wat meer. Maar dat zijn toch niet de beste stukken wat mij betreft.
Brecker is niet vernieuwend of zelfs maar opvallend, maar toch staat hier wel een goed stuk muziek. Niet iets om niet te missen, maar gewoon wel lekker.

Deze plaat heeft zeker leuke stukjes en het orgel erger ik mij eigenlijk ook niet zo aan. Er waren zeker momenten dat ik dacht dit is niet slecht. Alleen klinkt het over de gehele linie niet heel erg overstijgend. Het deint een beetje doelloos voort. Verder klinkt het allemaal net iets te bekend. Dit komt omdat het erg leunt op het jaren 60 jazz van o.a. Coltrane en daarbij durven ze niet echt een statement te maken en klinkt allemaal wat 'sbsvriendelijk'. De sterke kanten zijn de 'solo' stukken van Metheny. Overige muzikanten weten in de gehele lijn weinig echt iets interessants mee te brengen Het is allemaal een wat mager 6je werk.

2.5/3*