Michael Brecker - Nearness of You: The Ballad Book (2001)

Echt een prachtig album dit. Ik vond het bij de bieb toen ik in de jazz-bakken aan het zoeken was. Aangezien de bieb bij ons nogal klein is, dacht ik dat het wel een heel bekend album zou zijn... Blijkbaar niet maar daarom niet minder mooi!!!

Oef. Als je dit een 5 geeft wordt het tijd voor wat ander werk van Brecker. op zich een mooie CD dit, maar bij lange na niet z'n sterkste.
op zich een mooie rustige plaat dit, maar niet een waar ik al te enthousiast van kan worden.

Dat rustige vind ik net geweldig En ik vind het ook tijd worden voor meer van werk. Alleen dan is natuurlijk altijd de vraag.. waar te vinden?

een goede CD winkel (waarschijnlijk ben je dan wel aangewezen op de grotere steden) heeft een rijtje van hem staan. bestellen kan natuurlijk altijd.

Zo een goede bezetting, en dan zo een middelmatig produkt.
Aleen maar een beetje cruizen en automatische piloot werk verrichten, en als nekslag, er moet nog bij gezongen worden ook.

Bagger, voorlopig 2,5, maar als ik er een tijdje over heb nagedacht waarschijnlijk minder.

Typische Brecker (studio)plaat, alles is middelmatig, hij kon zo ontzettend veel beter, maar dat kwam er zo verrotte weinig uit.

Alleen in het derde track komt de echte Brecker (en de rest van de bezetting) een beetje voor de dag.

Ik vind het album zo ontzettend rustig en behoorlijk langdradig. Zeker nu ik veel bebop en hardbop beluister is dit even slikken. Uiteraard niet te vergelijken, i understand. Maar het lijkt -of is zo- dat hier inderdaad behoorlijk op de automatische piloot wordt gespeeld. Ik mis emotie en voornamelijk energie. Er zitten wat mij betreft echt mooie stukken bij, maar de plaat kan mij, zeker gezien de lengte van het album, niet echt bekoren. 3*

Dit type erg rustige, simpele jazz ben ik waarschijnlijk wel het vaakst onbewust tegengekomen in mijn leven en heeft dan waarschijnlijk ook tot voor kort mijn oppervlakkige kennis van jazz gedicteerd en er ook voor zorgde dat ik geen jazz liefhebber was. In de tussentijd heb ik echter al wat spannendere jazz ontdekt en weet ik zeker dat dit niet mijn meest geliefde type is. Hoedanook ben ik blij dit in mijn collectie te hebben omdat het bij bepaalde gelegenheden wel eens van pas kan komen (gezellig dinner als achtergrond). 3*

Leuk om eens gehoord te hebben van deze voor mij in andere gedaante bekende Michael Brecker. Bepaald een goed alternatief voor de muzak waar je je wel eens tegenaan ergert in zogenaamd chique tenten die zich te goed voelen voor popmuziek. Als album toch voor mij een teveel aan vlakke, en misschien wel te rustige nummers. ´Nascente´ heb ik al een keer teruggespoeld toen die voor de tweede keer langs kwam, want daar zit zo´n leuk stuk in ´waarin het gaat vliegen´. Sometimes I See is ook wel sfeervol, maar voor het overige is het me toch te voorbijgaand. De zang helpt daarbij niet echt; voegt weinig toe en teksten zijn te cliché en dat valt bij deze duidelijke zang net iets teveel op. Misschien wil ik nog wel eens een andere proberen, maar deze zal ik niet snel kopen.

Ik zal me maar niet opwerpen als de koning van de nuance hier: Wat een kutplaat!

Dankje Paalhaas dat je je gevoelens met ons wilde delen

een paar jaar geleden heeft Randy Brecker een live opname (Some Skunk Funk) uitgebracht. wellicht iets voor jou? Vanzelfsprekend 'featuring M. Brecker'. Geweldige opname.

Ik moet me helaas aansluiten bij de meningen van Hill en Grovonion, met dien verstande dat ik geen 3 maar 2,5 sterren uitdeel.
Gauw op zoek naar iets met wat meer spanning...

wat Paalhaas zegt is mij uit het hart gegrepen!

Staan een paar mooie nummers op, lekker relaxte jazz. Mooi vocals ook. Maar het is wel wat saai allemaal, te rustig, want waar te voorstaat is nooit goed zeg maar. Het kakt naarmate de plaat vordert erg in. Had er misschien wel wat meer van verwacht. Werkt wel goed voor achtergrondmuziek tijdens het eten.

3 sterren.

"Spanning" is duidelijk iets wat deze plaat niet beoogt - en het komt er dus ook op aan dit album op een gepaste wijze te benaderen. 'Nearness of You' is volledig opgebouwd uit de jazz-traditie van smachtende ballads, die hier wordt omgebogen tot welluidende nummertjes waar helaas weinig hunkering in te horen is. Michael Brecker doet een verdienstelijke poging op sax, maar valt steevast op hetzelfde geluid terug - waardoor je na 5 tracks de neiging hebt te gaan geloven dat je cd-speler in de 'repeat-mode' is terechtgekomen. Hancock steelt (wat mij betreft) de show met uitmuntend spel: begeleidend weet hij de juiste accenten te leggen, solerend kan hij perfect inschatten hoe ver hij mag gaan. Het andere uiterste is Pat Metheny, die van elke oprechte ballade een banaal tokkeltje maakt, ondanks het veelvuldig gebruik van gitaareffecten. In het mooie 'Nascente' lijkt het alsof David Gilmour toevallig de studio kwam binnengewandeld (dààr lukt het dus wel), in de overige nummers meen je een amateur aan het werk te horen. Wat het vocale gedeelte betreft ben ik nogal besluitloos: Taylor balanceert op het randje van de meligheid, maar de nummers zijn te kort om daar een storende factor in te zien.
'Nearness of You' is dus niet zo'n goeie plaat, die toch zijn momenten heeft in het samenspel van Hancock en Brecker. Zo nu en dan eens een track lijkt me nog dragelijk, voor een uur land deze sound ben ik net niet weekhartig genoeg. En ik prijs mezelf gelukkig.

In Nascente zit inderdaad een sterke solo van Metheny. Vind ik sowieso 1 van de sterkere nummers van de plaat. het lijkt of op dat nummer alles even op z'n plaats valt. sterk pianowerk. erg mooie saxsolo in het laatste gedeelte.

deze dus. Ga ik zeker proberen, dankje

Eigenlijk vind ik deze plaat nog lang niet zo slecht,

rustig uurtje, Michael Brecker en Herbie spelen mooi, nergens slecht en nergens opmerkelijk goed, het klinkt allemaal rechtlijnig mooi en toch verveeld het niet vind ik. Chan's Song en My Ship vind ik wel wat beter dan de rest. Over het algemeen wel een leuke plaat, ik amuseer me er goed mee.

3*

Redelijk album. Zang is goed, leuk sfeertje, maar hier en daar wel wat irritant. Zoals het 2de nummer.. of het was 3
Niet goed, maar niet slecht.

3*

En dat is nu juist zo funest... Iets dat me volledig koud laat is nog erger dan iets waarik me aan erger. Het is onvervalste 'vanille'-jazz!

ook niet mijn ding, maar goed staan soms leuke stukjes op.

Ligt het aan mij of is die tekst van 'Don't Let Me Be Lonely Tonight' echt goed? Ik vind het een ongelooflijk fijn nummer. Een van de betere gezongen Jazznummers die ik ken.

Op geen enkele Michael Brecker album wordt zo veel gereageerd als op deze. Helaas zijn de meesten nogal negatief, terwijl ik iedere keer van de muziek geniet. Ook de bijdragen van James Taylor passen er goed bij.

Kort geleden zag ik ergens op TV een concert van Paul Simon voorbijkomen. Prominente rol in dat concert was weggelegd voor saxofonist Michael Brecker. Tijdens het kijken realiseerde ik mij dat ik ergens nog een album van deze topmusicus in de kast had staan.
Maar weer eens opzetten dan? Gelijk even kijken wat men er op MM van vindt. Auw........ de meesten zijn niet erg enthousiast. Zelf de term K... plaat valt. Weet eigenlijk nooit of dat een positieve of een negatieve classificatie is....... Zelf ben ik op zijn tijd best wel gecharmeerd van dit vrouwelijke lichaamsdeel.

Terug naar het album. Opening Chan's Song is geschreven door Herbie Hancock en Stevie Wonder. Het werd in 1986 al opgenomen voor het album Round Midnight. Heerlijke rustige ballad, gevolgd door Don't Let Me Be Lonely Tonight, geschreven door James Taylor. Hij neemt in deze versie ook de vocalen voor zijn rekening. Alleen al zijn aanwezigheid maakte mij destijds enthousiast voor dit album. Heerlijke stem!

Nascente is geschreven door de Braziliaanse zanger Flávio Venturini. Het nummer werd oorspronkelijk opgenomen voor diens gelijknamige album uit 1981. Zeer de moeite waard om ook dat origineel eens te beluisteren.
Op het album van Brecker is er door Pat Metheny een fraai instrumentaal arrangement op gemaakt.
Midnight Mood is afkomstig van het debuutalbum Money In The Pocket van Joe Zawinul uit 1966. Voor de criticasters die de Brecker versie te soft, te weinig spannend of zelfs "vanille Jazz" vinden: luister naar het origineel.
Op de versie die voor het Brecker album is opgenomen is het pianospel van Hancock (net als op de andere nummers trouwens) goddelijk. De kwastjes (brushes) van drummer Jack DeJohnette en de bas van good old Charlie Haden maken het geheel compleet.

Met The Nearness Of You gaan we nog verder terug in de tijd. Hoagy Carmichael schreef de muziek reeds in 1937, Ned Washington tekende voor de songtekst. Fijne uitgeklede versie met de akoestische gitaar van Pat Metheny op de achtergrond. Oh ja, en James Taylor natuurlijk wederom voor de vocalen.

We gaan naar Chapter Two, zoals het wordt omschreven op het album.
Te beginnen met Incandescence, geschreven door Michael Brecker zelf. Typerende ingetogen gitaarsolo van Metheny in het middendeel van dit nummer.
Sometimes I See is gecomponeerd door Pat Metheny en werd in 1996 reeds opgenomen voor diens album "quartet". Wederom fraai spel van Pat Metheny tijdens de gitaarsolo.

My Ship is weer een "terug in de tijd" nummer. In 1941 door Kurt Weil en Ira Gershwin opgenomen voor de musical Lady In The Dark. Het arrangement in de versie op het album van Brecker is van Gil Evans (niet de minste).
Nog wat meer terug in de tijd gaan we met de Irving Berlin klassieker Always uit 1925. Berlin schreef het destijds als huwelijks kade voor zijn aanstaande echtgenote Elin Mackay waarmee hij in 1926 in het huwelijk trad. Ik val in herhaling: naast de overheerlijke sax van Brecker, o.a. prima slagwerk van DeJohnette.
Seven Days is wederom gecomponeerd door Pat Metheny en ook dit nummer kwam eerder voor op dienst "quartet" album uit 1996.

Tenslotte de epiloog: I Can See You Dreams, geschreven door Michael Brecker.
Mooi slotstuk van een uur lang prachtige ballads. Of, zoals Brecker in 2001 schreef: "This Recording is more than a collection of ballads - It is the culmination of many years of unfolding relationships among these wonderful musicians."

Opgenomen tussen 18 en 20 december 2000.
Michael Brecker - tenor sax
Pat Metheny - gitaar
Herbie Hancock - toetsen
Charlie Haden - bas
Jack DeJohnette - drums
James Taylor - zang