Jason Molina - Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go (2006)

Moet erg wennen aan deze zanger. Zeer ingetogen album, maar zijn stem vind ik niet echt fijn overkomen Over vertrouwde klasse kan ik niet spreken, want dit is mijn eerste kennismaking van Jason solo. Misschien moet ik het vaker horen, maar voor nu kom ik niet verder dan 3*.

Wellicht niet zijn beste, maar op sommige momenten zeker zo hartverscheurend zoals op zijn andere albums. Neem die uithaal tijdens Some Things Never Try, werkelijk geweldig. Uitschieter is trouwens het openingsnummer, gaat door merg en been. Ook de melancholische klanken tijdens Alone with the Owl zijn heel bijzonder, net als de wanhoop in zijn stem tijdens Get Out Get Out Get Out.

Dit is denk ik de meest indringende plaat die Jason Molina heeft mogen maken, natuurlijk zijn er zat die minstens zo goed en droevig zijn als deze, maar het lijkt net alsof je samen met Jason Molina in een donkere woonkamer zit, midden in de nacht. Bij het licht van een kaarsje dat flikkert op de maat van de muziek, bij iedere aanslag verspringt de vlam. Alsof hij naast je zit en zijn pijn kan voelen, de pijn van iemand die weet welke kant het allemaal op gaat, zijn wereld zal branden.

Misschien dat dat gelijk wel de laatste avond is, waar het ochtendlicht niet meer komt. Voor ons als luisteraar duurde het gelukkig (of helaas) nog 7 jaar voor dat het vlammetje volledig uitdoofde, nu luisterd deze plaat toch net weer even wat anders dan toen, nu we het slot van het verhaal Jason Molina kennen, een triest verhaal met enorme hoogte punten dat helaas niet goed kon eindigen.

De laatste smeekbeden werden ingewilligd, Let Me go.. Let me go... en daar ging hij.

5*