Machito - Kenya (1958)

Een lekker swingend album

Een lekker album inderdaad. Lekker voor op de achtergrond. Maar dat is het dan ook.

Het is leuke jazz met Afrikaanse/Cubaanse invloeden. Dat is bijvoorbeeld te horen aan de drums. Verder is soms lekker relaxte jazz, en soms lekker opzwerpende jazz, maar echt bijzonder wordt het nergens. Het heeft vooral een erg fijne sound. Daardoor kan het heel fijn zijn om het op de achtergrond aan te hebben staan. Heel bijzonder is het echter allemaal niet, waardoor het al snel gaat vervelen als je er echt naar gaat luisteren. Er is ook behoorlijk weinig variatie.

Voordeel is dan wel weer dat het album niet zo lang duurt. Slechts 35 minuten. Wel is het zo dat het album geen uitschieters heeft, mede doordat het allemaal zo op elkaar lijkt. De nummers zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden. Dit heeft wellicht ook met het gebrek aan zang te maken, dat zou het album beter kunnen hebben gemaakt. In ieder geval is het alsnog best een leuk album, dat nog wel drie sterren verdient. En ik zal het nog best wel eens willen opzetten voor op de achtergrond.

Afro-Cubaanse jazz dus. Net als bij Palo Congo van Sabu Martinez wordt er weer vrolijk op los getrommeld en een heel blazersensemble zit mee te toeteren. Ik ben er niet zo heel kapot van. Bij Oyeme vraag ik me bijvoorbeeld af waarom ik naar een hysterische stoomtrein moet luisteren. In ieder geval zo klinkt het op een gegeven moment. Gelukkig volgt daarna het nummer Holiday, dat ik wel het sterkst vind van de hele plaat. De meeste nummers hebben sowieso wel een vakantiesfeertje, wat wel prettig is an sich, zeker bij de rustigere nummers. Die klinken dan gewoonweg relaxed en zomers. Anyway, ik ben nog best mild: 3 sterren!

Zeer swingend plaatje!
Houden we er wel rekening mee dat dit een jaren '50 plaat is?
Albums uit deze tijd zijn vaak "veel van hetzelfde".
Dit album was toentertijd zeer vernieuwend met een latin bigband en de sound van Duke Ellington.

Het beoordelen van deze plaat kan niet zonder de inachtneming van het verschijningsjaar: deze plaat verdient meer dan 3*!

Ach, bij Presley's debuutplaat uit 1956 wordt dan weer geklaagd, dat het een allegaartje is. Het is ook nooit goed.

Machito’s Kenya is een tijdmachine: het Cuba dat niet meer bestaat lijkt in 1958 nog onverstoord door te swingen. Anno 1960 is er niets meer van over. Door veel liefhebbers wordt Kenya gezien als het hoogtepunt van Machito’s carrière. Niet omdat de muziek zo typerend is voor de rest van zijn Latin Jazz maar juist door het experimentele en ruige achter dit werk. Stiekem vind ik de typerendere “mainstream” Cubaanse jazz van Machito nog veel leuker, maar Kenya blijft toch een sterk staaltje experimentele Latin die (nog vrij weinig gedaan in die tijd) openlijk de Afrikaanse wortelen van het genre omarmt, versterkt en expliciet deel maakt van het concept. Zeker een aanrader.