Sam Rivers - Contours (1967)

Met: Freddie Hubbard (trompet), Sam Rivers (tenor, soprano saxophone, fluit), Herbie Hancock (piano), Ron Carter (bass), Joe Chambers (drums)

Met de nieuwe uitgaves van het 'Sam Rivers Archive Project' op het Litouwse NoBuisness label is mijn interesse in Rivers weer opgewekt. Het was eerlijk gezegd nogal ver weggezakt daar ik altijd wat moeite had met zijn muziek. Ik weet nu niet meer zo goed wat me niet kon behagen, want eigenlijk past hij prima in mijn straatje. En met die herontdekking mocht het aanschaffen van deze in de geweldige 'Tone Poet' serie van Blue Note natuurlijk niet te lang op zich laten wachten.

Sam Rivers is wellicht het bekendst om zijn werk voor Blue Note, maar speelde het overgrote deel van zijn leven beduidend vrijer werk dan wat hij voor dat label opnam. Deze plaat staat een beetje voor zijn transitieperiode van hardbop naar postbop en freejazz. Rivers wilde eigenlijk al jaren eerder bewegen in die richting. Later zou hij toegeven dat Blue Note hem daarvan weerhield omdat die nieuwe vrije muziek vanuit commercieel oogpunt natuurlijk niet zo interessant was. Maar met de komst van een Cecil Taylor en Don Cherry naar het label mocht ook Sam Rivers steeds meer te muziek spelen die hij wenste te spelen.

Met transitie bedoel ik dat deze muziek zich bevindt tussen postbop en de iets vrijere regionen. Al met al is de muziek behoorlijk gestructureerd. Maar daar tussenin gebeurt een hele hoop. Rivers wordt begeleid door een uitstekende band met allerlei topmusici uit die tijd. En dat hoor je terug door de hele plaat. Er wordt geen noot verkeerd gespeeld en het klinkt alsof de band al jaren met elkaar samen speelt. De onderlinge interactie is enorm en er wordt nauwelijks een noot gespeeld zonder dat een ander erop reageert. Maar ook als er een onverwachte wending wordt genomen (en daar zit de plaat vol mee) volgt de rest alsof er niets aan de hand is.

Rivers speelt sowieso uitstekend. Hij heeft een heerlijke rauwe en volle toon en wisselt tussen snelle bop licks en meer emotionele uithalen. Ook Hancock doet me wederom versteld staan. Door zijn algemeenheid dreig je zijn talent wel eens uit het oog te verliezen. Maar hij is echt een bepalende factor op de plaat met zijn virtuoze spel en heerlijk vrije begeleiding. Drummer Joe Chambers staat zoals altijd als een huis. Hij zal dit jaar op 78 jarige leeftijd weer een nieuwe plaat uitbrengen op Blue Note!

Al met al is dit een uitstekende plaat maar hij laat zich niet gemakkelijk binden. Net zoals bij de muziek van Andrew Hill zijn er vaak meerdere luisterbeurten vereist. De muziek is complex, wisselt razendsnel in tempo en toonsoort en is sterk gedetailleerd. Maar als je er de moeite voor neemt is er heel veel moois in te ontdekken. Ik ben in ieder geval nog lang niet klaar met Rivers.

En tja die fucking Tone Poets.... Ik ben er inmiddels alweer 4 keer voor gezwicht. Laat ik het zo stellen: als ik de muziek al in een andere vorm heb hoef ik de Tone Poet echt niet te hebben. Maar in de nieuwe serie die uitkomt in 2021 zitten er toch weer een paar die mijn interesse hebben. Want eerlijk is eerlijk: de uitgave is prachtig en het geluid is magisch. Je zou er bijna hebberig van worden....

Ja, goed album. Bevalt me nog wel ietsje beter zelfs dan Fuchsia Swing Song, Rivers' eerste plaat op Blue Note. Dat komt, zoals Soledad hierboven ook al aanstipt, mede door Herbie Hancock en een werkelijk briljant drummende Joe Chambers, waarbij Freddie Hubbard nog zorgt voor wat extra afwisseling met zijn uitgelaten trompetlicks.

Had eigenlijk bij de eerste beluistering zelfs gehoopt op een 4,5/5-sterrenplaat, dat is het voorlopig nog niet. Wie weet komt de Tone Poet nog in huis en verander ik nog van mening. Al ben ik ook wel nieuwsgierig naar het Archives-project dat hierboven wordt genoemd.

Van harte aanbevolen! Echt een fantastische serie voor hele aantrekkelijke prijsjes. Wel een slag vrijer dan dit maar dat kun jij we hebben dacht ik zo

Helemaal eens met Sander hierboven. Alleen al door de toevoeging van Freddie Hubbard haalt deze het van Fuchsia Swing Song, en Rivers zelf doet uiteraard ook zijn duit in het zakje door een wat meer divers instrumentenpalet aan te spreken. Reken daar de geweldige Herbie Hancock nog 'ns bij, tja..

We krijgen hier 4 behoorlijk lange composities voorgeschoteld, waarbij het moeilijk is favorieten aan te stippen. Dit klinkt namelijk bijzonder consistent, en de heren zijn enorm in vorm. De duels tussen Rivers' saxspel en Hubbards lustige getrompetter zijn memorabel, Herbie Hancock was in die jaren zowat outstanding, denk ik, Ron Carter had zich op de vorige plaat al bewezen, en drummer Joe Chambers weet zich ook zo nu en dan te onderscheiden met fel drumwerk (aan het eind van de afsluiter bijvoorbeeld).

Ik ben ook best benieuwd naar later werk van Sam Rivers, want deze plaat vind ik - eerlijk - een pak interessanter dan de vorige. De vraag is of die lijn wordt voortgezet, want dit lijken me meteen zijn (als ik op MuMe voortga) bekendste platen.

4 sterren

Blue Note is dan ook wel het label dat gretig aftrek bij mensen die verder niet zo heel veel naar jazz luisteren. Een beetje alsof je bij de supermarkt voor het schoonmaakrek staat: je pakt wat je kent. Binnen zijn Blue Note oeuvre is dit denk ik wel de meest interessante. Echter heeft hij later op Impulse! nog een aantal uitstekende platen uitgebracht. Daar ging hij definitief meer het freejazz pad op. De nieuwe serie op het prachtige NoBuisness label zoomt helemaal in op deze periode van Rivers. Hij werkte toen vaak samen met Cecil McBee, Dave Holland, Norman Connors en Barry Altschul. Dat is voor mij persoonlijk mijn favoriete periode van hem maar die muziek is dus wel erg vrij.