Sam Rivers - Fuchsia Swing Song (1965)

Als bij Beatrice je leuter niet hard wordt, dan wordt-ie het nooit meer.

Met: Sam Rivers (tenorsax); Jaki Byard (piano); Ron Carter (bas) Tony Williams (drums)

Goede plaat, al heb ik hem redelijk zonder erectie uitgezeten, geloof ik (zie hierboven). Dat nummer, ‘Beatrice’, is dan wel het nummer dat ik al kende, van Joe Hendersons The State Of The Tenor.

Ik heb nog niet veel van Rivers beluisterd, maar bemerk wel een aardige cultstatus rond zijn naam. Je snapt dus wel dat het nummer in zo’n muzikale bloemlezing als die van Henderson wordt opgenomen.

Dit wordt gezien als een betrekkelijk toegankelijk vroeg werk van Rivers. Het is inderdaad nog wel gestructureerd allemaal, al merk je dat Rivers graag weinig licks speelt en lekker uit zwerven gaat. Dit album is in hetzelfde jaar opgenomen als dat Rivers een blauwe maandag in de band van Miles Davis speelde, en hij leent hier de drummer en bassist van diens band.

Volgens Davis was het vooral Williams die de saxofonist graag in de band had, en je snapt als je deze plaat hoort wel waarom. Als drummer is Williams een absolute virtuoos maar wel wat ‘all over the place’ en dat past lekker bij Rivers’ stevige maar meanderende stijl.
Rivers kende Williams en Byard al jaren, en ook dat hoor je. Die eenheid zorgt ervoor dat Fuchsia Swing Song zo’n plaat is die zowel eigenzinnig en speels klinkt, als urgent en gefocust.

De nieuwe serie op NoBuisness, The Sam Rivers Archive Project, is fantastisch. Hoogst avontuurlijke freejazz met ondermeer Dave Holland, Norman Connors en Barry Altschul. Dus wel even wat anders dan zijn werk voor Blue Note maar toch. Ik ben Rivers het laatste jaar steeds meer gaan waarderen. Eigenzinnige saxofonist met een heerlijke volle sound. En vaak freejazz met ziel en richting: dus niet een uur een beetje in het wilde weg toeteren.

Deze man viel me reeds op Dialogue van Bobby Hutcherson in positieve zin op; hij bespeelt op die fraaie plaat diverse blaasinstrumenten.

Op zijn debuut als leider houdt hij het bij de tenor sax, wat een prettige plaat oplevert. Drummer en bassist komen recht van bij de grote Miles Davis en stralen via hun spel dus vakmanschap uit, pianist Byard valt op door zijn flukse pianostukken en Rivers zelf is natuurlijk in vorm, met een aantal tot de verbeelding sprekende solo's.

Toch is het allemaal (nog?) niet al te speciaal wat hij hier doet; vooral de laatste twee composities zijn wel erg sterk te noemen.

3,5 sterren

Ik zou dees markeren als mening.

Vind je? Ik vind het wat vroeg puberaal en simpel overkomen. Meer iets voor tiktok.