Richard Thompson - Rumor and Sigh (1991)

Richard Thompson een Engels folk icoon, geweldig gitarist en prima songwriter trapt dit album af met het punky folk rockende "Read About Love en wisselt eveneens stevig rockende nummers als "Grey Walls" en "Mother Knows Best" af met het prachtige, akoestische "1959 Vincent Black Lightning", een aanstekelijk folk nummer als "Don't Sit On My Jimmy Shands, een ballad juweeltje als "God Loves a Drunk" en fraaie mid-tempo nummers als "Mystery Wind" en het melodieuze "Keep Your Distance" met een heerlijke accordeon partij van zijn trouwe kompaan John Kirkpatrick.

4 nummers (2,3,7 en 11) verschenen op de fraaie compilatie/instapalbum "Action Packed" (The Best of the Capitol Years) samen met 2 outtakes van dit album "Mr. Rebound" en "Fully Qualified To Be Your Man". de laatste titel geeft al aan, dat los van zijn muziek ook zijn teksten het beluisteren waard zijn. deze bevatten vaak die typisch Engelse soms wat bijtende, cynische "witty" humor, maar altijd met een relativerende ondertoon en de nodige zelfspot.

benieuwd naar zijn laatste worp "Ship to Shore" (2024).

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom
Recorded at Ocean Way Studio, Los Angeles, California

Richard Thompson: guitars, mandolin, hurdy-gurdy, vocals
Mitchell Froom: piano, hammond organ, portative organ, chamberlin, celeste, clavioline, echo harp
Jim Keltner, Mickey Curry: drums
Alex Acuna: percussion
Jerry Scheff: bass
Simon Nicol: guitar
Phillip Pickett: shawm, curtal, crumhorn
John Kirkpatrick: accordion, concertina
Aly Bain: fiddle
Clive Greggson, Christine Collister: vocals

Verreweg mijn favoriete album van hem. Alleen al vanwege de twee afsluiters de aanschaf waard. Zijn beste verzamelaar vind ik trouwens Watching the Dark, potjandosie.

Fantastisch album werkelijk en zo ook ontvangen en werd zelfs een commercieel succes.
Richard Thompson heeft altijd zijn eigen weg bewandeld.
Na zijn dienstverband met Fairport Convention deed hij wat solo dingen met vrouwlief Linda Thompson, maar is kennelijk het meest comfortabel als soloartiest.
De man is een fantastisch componist, een zeer kundig gitarist en de stem uiterst geschikt voor de folkrock die hij de wereld in slingert.
Rumor and Sigh is deels donker en grimmig, maar nooit te zwaar op de hand, maar heeft zeker ook opgetogenheid zoals I Feel So Good, wat waarachtig in de USA een hit werd.
Het rockt en het duwt voorbeeldig ( Mother Knows Best, wat venijnig en cynisch over Margaret Tacher gaat), heeft zelfs wat absurditeit zoals de hilarische afsluiter Pscycho Street, maar Thompson raakt mij vooral met 2 acoustische meesterwerkjes zoals 1952 Vincent Black Lightning en God Loves A Drunk, waar Thompson alcoholisme en spirualiteit linkt. Absoluut twee highlights op dit album.
Een plaat die eigenlijk geen moment verveeld en mij ook tijdloos in de oren klinkt.
Het was een poosje terug dat ik Rumor and Sigh voor het laatst beluisterd had, maar vind 'm nog beter dan in herinnering.

Kende Richard Thompson vooral van zijn Action packed album met zijn grootste hits. Toch ook maar eens de man zijn solo werk aangezwengeld en deze Rumor and Sigh is ineens een schot in de roos. Eén uur lang vrij constante kwaliteit, muzikaal genoeg variatie, teksten die ook ergens over gaan en zijn zang die diezelfde teksten ook weer kracht bij zet. Het een kan niet zonder het ander.
Bij I Feel So Good zit je in een folk melodie maar voor je je kan zetten voor een volksdans moet je wel beseffen dat op deze song een misdadiger aan het woord is die gewoon iemand pijn wil doen uit wraak en omdat hij zich goed voelt.
In het genre liefdesliedjes met weerhaken zijn I Misunderstood en Keep Your Distance typerend voor Thompson; hij ziet het wel zitten maar zij houdt de boot af. En als er dan al eens toenadering mogelijk is wordt er alsnog gekwetst.
Ook de politieke boodschap van Mother Knows Best komt binnen en is vandaag ook nog pijnlijk relevant.
Thompson wisselt gevoelige folkliedjes af met rocksongs (Read About Love) en doet dat goed wat mij betreft op dit album.