The Louvin Brothers - Tragic Songs of Life (1956)

Dit was nog aan eht begin van de country, en al vind ik het album lichtjes eentonig en het muzikaal nog niet geweldig, het is wel invloedrijk geweest. De teksten vind ik op zich wel goed, en hun stemmen zijn ook wel aardig, dus van mij krijgt het 3.5*.

De eerste countryplaten werden al in 1927 opgenomen.

Arrie, je werkt het boek wel van voor naar achter uit of niet?

Ik kwam hier via hetzelfde boek, en vond dit eigenlijk een enorme tegenvaller. In de tijd zal het best een heel invloedrijk album zijn geweest, maar ik kan er niets mee. 1,5*

Bedankt voor de informatie, L_T_B! In dat geval gaat er wel wat van het cijfer af. Dan doe ik een 2.5. En pet, ja, ik ga van voor naar achter.

Close harmony, het is groot gemaakt door The Everly Brothers, maar zij waren niet de eersten. Wie wel? The Louvin Brothers niet, maar die waren wel één van de allereersten! Ze hebben The Everly Brothers dan ook beïnvloed. Al in 1956 zongen zij mooi in close harmony country liedjes, begeleid door een gitaar. Twee broers waren het, Charlie en Ira Louvin. Ira was een behoorlijk rampzalig persoon. Hij hield best wel van alcohol, om het zo maar te zeggen. Hij was nogal zelfdestructief, ook zat ie vaak achter de vrouwen aan. En had ie een nogal opvliegend karakter. Als je de muziek hoort, zou je dat niet zeggen.

Maargoed, de muziek, daar gaat het om. Het zijn simpele maar aanstekelijke country-liedjes, gezongen in samenzang van een tenor en een bariton. De samenzang is eigenlijk het mooist, want verder is het niet heel bijzonder. De liedjes zijn wel aardig tot leuk. Maar helaas wordt het al snel eentonig. Gelukkig duurt het album niet al te lang. Ook is het soms wel erg gezapige muziek. Ook vind ik dat het de tand des tijds niet helemaal heeft doorstaan.

2,5*

Iedereen komt hier alleen door het boek zeker? Ik ga het nu luisteren!

Ook ik ben hier door dat ene boek met 1001 platen.
Het album brengt mij een beetje terug naar de sfeer die de film 'O Brother Where Art Thou?' bij mij bracht. Ik vond de liedjes in deze film wel veel beter..
Ik weet het niet maar country ligt mij precies niet zo goed. Ik heb geprobeerd om met zo weinig mogelijk vooroordelen te luisteren maar een lied zoals 'Kentucky', daar word ik echt niet zo warm van. In The Pines is misschien het liedje wat het best bij mij in het gehoor ligt. Maar het is niet dat ik het lied speciaal achterna ga om nog eens op te zetten.
Ik geef 2 sterren.

Het is een zeer invloedrijk album, ben hier ook opgekomen door het boek. Maar het slaagt toch een beetje tegen. Het zijn allemaal countrynummers, maar na een tijd klinkt het allemaal hetzelfde. Maar het instrumentale vind ik dan weer veel vlotter en leuker. 2,5 *

Ha, ook ik ben hier gekomen via het boek met 1001 albums die je moet luisteren . Dit album was ik van mijn lang zal ze leven nooit tegengekomen. Het is close harmony en dan dat country-geriedel eronder. Echt veel mis je er niet aan, maar stiekem vind ik het wel jolig klinken. Alleen jammer dat het veel van hetzelfde is. Sommige liedjes hebben telkens hetzelfde patroon. Muzikale armoede noem ik dat, als je niet eens een nummer kunt opdelen in een coupletje en een refreintje. Ik kan er dus niet urenlang van genieten, maar voor even is het wel okee.

Speciale aandacht overigens voor Knoxville Girl! In dit nummer wordt zonder blikken en blozen gezongen hoe een meisje zomaar met een stok wordt dood geslagen en in het water gedumpt wordt. Erg bizar allemaal en je verwacht dat soort teksten ook niet van zulke godvrezende muzikanten. Uiteindelijk las ik later dat de ene broer (Ira) van dit duo toch minder vroom was en verschillende huwelijken en de nodige drank verslond.

Ik ben hier terechtgekomen via dit topic, onrechtstreeks ook via het boek dus. Mijn verbazing was wel groot Nirvana hier tegen te komen, al komt dat over als een anachronisme natuurlijk, daar dit album van '56 is. Voor wat het waard is, en voor wie het nog niet wist, stamt de song "In the Pines", ook gekend als "Black Girl" en "Where Did You Sleep Last Night" reeds uit eind 1870...

In de linernotes van Nirvana's cd staat Huddy Ledbetter als schrijver van het nummer. Hier op youtube te beluisteren. Maar het blijkt inderdaad een traditional te zijn.

Ira Louvin schold in de jaren 50 Elvis uit, omdat deze geen spirituele nummers zong, maar zondige, terwijl hij wel beweerde christen te zijn. Als je goede oude country wil horen, raad ik The Carter Family aan.

Ik weet niet of Ira wel de juiste persoon was om dat te doen.

Niet echt nee.

Wat jammer dat veel dit mensen een erg slecht album lijken te vinden. Zelf ben ik in het oevre van de Louvins binnengerold via "Satan is Real", en da's volgens mij echt hun meesterwerk. Dan is dit nog pril(ler) en steekt misschien wat magerder af. Maar het blijft hun debuut, en dan is het logisch dat men op latere platen iets beter voor de dag komt. Toch al vier sterren waard voor mij...

Het boek doet dit album niet echt goed hier op musicmeter, de andere albums van de Louvin's hebben beduidend hogere gemiddelden Terwijl op dit album toch mooie samenzangen te horen zijn in een klassiek country jasje. De variatie tussen de nummers is misschien wat beperkt en daardoor verveelt het net iets te snel voor een hoge score. (3/1001, 3*)

Je geeft het zelf ook maar drie sterren...

Met een ander, breder referentiekader, waarbij ik meer country uit die tijd en ervoor ken, kan ik dit ondertussen stukken meer waarderen. Dat is een beetje het probleem met via het boek deze plaat een paar keer draaien, zonder enige context. Dat werkt niet.

Prima boek hoor, maar hem chronologisch afwerken, is niet echt een ideale manier van muziek ontdekken of de muziekgeschiedenis leren kennen (zeker dat laatste neit).

Klopt! Het is ook meer een observatie hoor

En tja, je kan klagen over het boek en het chronologisch luisteren naar platen die er in staan, maar het zorgt er wel voor dat mensen (mezelf incluis) platen leren kennen die ze anders niet zouden vinden.

..ehm et tu Brute? ..ook ik ben hier terecht gekomen via HET boek. ..kom daar tegenwoordig met de bijbel nog maar eens om. ..wel leuk muziekfeitje hier opgedoken; Wist nl. niet dat In the Pines dat al kermend met maagklachten en al door Kurt Cobain ten berde werd gebracht bij MTV unplugged dus al uit 1956 stamt. Samenzang vind ik wel wat hebben, diversiteit wordt door mij wel wat gemist, maar ach de country-blues komt daardoor wel goed naar voren.

Nou, het is nog wel ouder dan dat! Het liedje dateert zelfs van ruim voor 1900. De schrijver ervan is onbekend. Zo'n liedje dat men wellicht bij kampvuren speelde en dat van generatie tot generatie werd overgebracht. De legendarische blues-zanger Leadbelly nam in de jaren '40 ook een aantal versies op.

The Louvin Brothers zijn eigenlijk gewoon de zoveelste in een lange, lange rij van artiesten die het liedje hebben opgenomen. Maar ze hebben het wel erg fraai gedaan!

Vast wel, maar voor mij is de grote Huddie Ledbetter toch wel de grote predikant hier. De versie van Nirvana gaat door merg en been natuurlijk. De Brothers hier doen desondanks ook meer dan prima...

Dit is typisch zo'n album waarbij je wordt beloond wanneer je de teksten 'meeleest', zoals bij 'Let her go, God bless her', 'Katie Dear', 'Knoxville girl' en 'Mary of the wild moor'. Mooie bonustrack op de cd: 'Satan lied to me'. Instant meezinger.