Eric Clapton - Blues (1999)

Eén van de weinige platen die ik gewoon heb gecopieerd, de meeste van Clapton heb ik gewoon origineel aangekocht.
Maar de bieb had deze nieuw binnen en ik dacht.. waarom ook niet.

Mooie bluescollectie is dit. Maar mijn exemplaar eindigt wel bij track 16 en dat is bij mij wel Alberta (unplugged).

Ik denk dat er een langere versie moet van bestaan zoals hierboven, want één ceedeetje van dik twee uur bestaat gewoon niet.
Of zouden het twee cd's geweest zijn. Op Allmusic word ik ook niet echt wijzer.

Nou, ik moet het dan maar doen met mijn 16 tracks tellend plaatje, zéér sfeervol en biezonder rake blues is dit. Van de zwartste blanke bluesspeler ooit (nou, John Mayall kan ook wel tellen natuurlijk) : Eric Clapton.

Niets dan hoogtepunten eigenlijk.

4.5 sterren en Hallelujah ! ****1/2

Deze is inderdaad als enkele CD en als dubbel CD uitgebracht. Veel van de nummers staan ook op de Crossroads 2 4CD box. Ja, dit is wel een heel mooi plaatje.

Op zich zijn het maar een paar nummers die ook op Crossroads 2 staan, t.w.:
5. Cryin'
14. To Make Somebody Happy
16. Stormy Monday
17. Worried Life Blues
19. Have You Ever Loved a Woman
20. Wonderful Tonight
21. Kind Hearted Woman
23. Driftin' Blues
24. Crossroads

Het zijn er 9 en ik dacht eerst: "Wat heeft het dan nog voor zin om Crossroads 2 te kopen." Later zag ik dat op die box nog 26 andere heerlijke nummers stonden en was de koop snel gemaakt.

Weer terug naar dit album (ik heb de 25-tracks versie): zeker een aanwinst en het bevat dus genoeg andere tracks als je de eerdergenoemde box al hebt. Alberta blijft een lekker nummer, maar ook de beide uitvoeringen van Before you accuse me zijn mooi uitgevoerd.

Als Claptomaan ben ik er blij mee en zijn de nummers duidelijk met zorg uitgekozen, want er zit geen enkel zwak moment bij.

Mooie verzameling, behalve dat 'Wonderful Tonight' natuurlijk geen blues is.

Schitterende compilatie, vooral de live-opnamen

Dit is een fantastische verzameling blues songs van de grootmeester zelf. De eerste cd bevat studio-opnamen. Deze zijn al niet te versmaden, maar de live-opnamen van de tweede cd zijn werkelijk subliem. Een aantal van die opnamen zijn ook terug te vinden op "Crossroads 2", maar dit album laat horen waar de grote klasse ligt van Eric Clapton. Naar mijn mening behoort Clapton tot de beperkte groep blanke muzikanten die de essentie en de beleving van de blues over het voetlicht kan brengen. Dat Clapton een van mijn favoriete gitaristen is moge duidelijk zijn. Dat komt niet eens omdat hij technisch zo baanbrekend is, maar ik vind het gevoel en emotie die Clapton in zijn gitaarspel legt bijna ongeevenaard. Op dit album staan een paar van mijn favoriete blues songs allertijden (al dan niet van de hand van Clapton zelf). Nummers als "Ain't That Lovin' You", "The Sky is Crying", "Have You Ever Loved a Woman", "Early in the Morning", "Floating Bridge", "Stormy Monday", "Double Trouble", "Kind Hearted Woman" en "Driftin' Blues" vervelen voor mij nooit, zeker niet als ze door de meester zelf ten beste worden gegeven.

Heeft Clapton de studionummers opnieuw gespeeld voor dit album of is het eerder een verzamel?

Het is een verzamel met allemaal blues nummers uit verschillende periodes.