Ringo Starr - Ringo's Rotogravure (1976)

Deze plaat heb ik begin jaren 80 voor 2 piek uit de afprijsbakken gehaald.
Ik moet meteen weer denken aan dat t.v.-fragment uit 1976, waarbij Ringo Starr de stropdas van Willem Duys afknipt.
Er doen een hele zooi even zo beroemde gasten mee op deze plaat, maar het totale resultaat valt helaas erg tegen. De plaat opent heel vrolijk met 'A dose of rock 'n' roll'. De cover van 'Hey baby' is beter dan die ene die een tijdje geleden (met al die oe-aa's) in de hitparade stond. 'You don't know me at all' is een heel mooi nummer, maar het hoogtepunt vind ik toch 'Pure gold' dat van de hand van Paul McCartney is. De rest wil er bij mij nog steeds niet in.

Maar Rob de Nijs wel?

Ik kan geen hekel hebben aan de meeste van Starrs solo platen, deze ook niet. Dwaas, charmant en goudeerlijk met hier en daar nog uitstekende muziek, bovendien staat het meest onderschatte Ringo nummer "Crying" erop, meer Liverpools en nuchter maar toch daardoor zo prachtig kan niet.

Ik kan me best vinden in devel-hunts besprekinkje, maar ga iets minder met sterren strooien.

Ik vind de cover van Bruce Channel's Hey Baby ontzettend lekker!

***1/2

Drop de Anijs (ha, ha, ha!).

Ook ik kocht deze plaat ooit zoals pieterpaal beschrijft en heb hem toentertijd een keer gedraaid. Dat was genoeg. Het is ook de enige LP van Ringo die ik heb. De grote singles heb ik wel bijna allemaal. De plaat vandaag dus voor het eerst sinds heel lang geleden gespeeld en eigenlijk valt het helemaal niet tegen. Wat mij opvalt dat ik de plaat muzikaal veel beter plaatsen dan toen, genres beter herken en soms meer waardeer dan ik destijds deed. (Is er dan toch belegenheid ingeslopen?)

Het is natuurlijk de vraag of Ringo als solo artiest ooit een platendeal had gekregen. Het ligt veel meer voor de hand dat hij zonder The Beatles gewoon een drummer in een trouwerij band geworden was, dat op de achtergrond deuntjes speelt en af en toe opvalt. Het repertoire op Rotogravure onderstreept deze theorie ook wel. Het kabbelt soms aangenaam voort, een paar keer is het te erg en een paar nummers springen er compleet uit.

Als zanger kan ik Ringo eigenlijk best goed hebben. Niet alleen vanwege zijn status. Hij is een competent zanger. Dat is iets anders dan een goede zanger. Hij klinkt prettig en vertrouwd, als een goede vriend. Dit alles maakt Rotogravure een degelijk album, dat best wel een keer uit de kast getrokken mag worden.