Mansun - Six (1998)

Bands als Mansun, Pulp en [*plukt] Inspiral Carpets wilde dan ook gewoon popmuziek zijn. Levensgevaarlijk als je dat probeert te combineren met muzikale pretenties, maar op Fall Out na vind ik hier geen draken op staan.

Al jaren hier staan, en al jaren niet meer gedraaid.
Ik hoor hier ook Smashing Pumpkins, Faith No More en David Sylvian in terug.
Ik snap ook helemaal niks van mijn 3,5 sterren.
Dat moeten er 4,5 worden, met mogelijkheden tot groei.
Onderschat album.

Het heeft het experimentele van Radiohead, maar hier sluit het beter aan bij mijn muzikale voorkeuren

Faith No More, Smashing Pumpkins?? Leg eens uit als je wilt?

idd, die referenties snap ik ook geen drol van...

De zang heeft er regelmatig veel van weg; hoor hier vooral Billy Corgan in terug.

Ik vind wel dat de CD na het fantastische openingsnummer ietwat inzakt, om pas weer bij nummer acht terug op het niveau 'briljant' te komen. Cancer en alles wat daarna volgt zijn 4,5* of 5*, het openingsnummer is ook een dikke vijf, Negative is een leuk liedje-liedje, en het middenstuk is me te wisselvallig.

Ik weet niet in hoeverre anderen dit onderschrijven, maar ik vrees dat dit in direct verband staat met betitelingen als slecht, slap of lachwekkend. Ik zou er nog een uitputtend essay over kunnen schrijven, maar heb het idee dat veel CD's onevenredig zwaar worden beoordeeld op hun tweede kwartiel.

Six en Cancer zijn ook wel de beste nummers, wat mij betreft. Maar ik heb dit indertijd zoveel geluisterd (ik denk serieus 3 maanden niets anders dan dit album) dat ik mezelf onrecht zou aandoen als ik lager zou stemmen dan 5*.

Ik kan niet nalaten dit album 5 sterren te geven, alleen al vanwege het feit dat ik dit destijds netals Herman maanden en maanden heb beluisterd. Overigens ben ik van mening dat er in dit album wel degelijk een commercieel, aanstekelijk popalbum schuil gaat, het is eerder het knip-en-plakwerk dat het geheel ontoegankelijk doet lijken. Luister wat dat betreft maar eens naar de single-versie van Six.

De leden van Mansun zelf lijken vooral geschrokken te zijn van hun eigen creatie, waarna ze heel bedeesd terugvielen in slappe poprock. Op Kleptomanie staat trouwens een overblijfseltje van deze plaat. "I Care", zeker de moeite waard.

"Legacy" hoorde ik ooit eens langskomen op Kink, en ik vond dat zo'n geweldig nummer dat ik het niet kon laten om deze plaat te kopen. Gelukkig in de uitverkoop, want na drie luisterbeurten heb ik het opgegeven. Wat een pretentieuze aanstellerij.
Toch nog anderhalve ster, voor Legacy dan.

Misschien moet je het debuut eens proberen, die is wat toegankelijker.

Dit is mij allemaal veel te pretentieus, Ik heb het album een paar keer gehoord maar het werkt me ontzettend op de zenuwen. Ik hoor wel dat er af en toe best wat aardigs tussen zit maar het is voor mijn gevoel veel te fragmentarisch. Overigens moest ik qua zang ook erg vaak aan Corgan denken.

één van de meest onderschatte platen uit het Britpop tijdperk....

mijn favoriete plaat allertijden. Zo'n super album. Elke keer weer hoor ik nieuwe dingen. Teksten zijn geweldig wazig soms en veel verwijzingen naar literatuur. Jammer dat de band er niet meer is...

!Ik kan me voorstellen hoe het opnameproces van de heren geweest moest zijn. Eerst zaten ze wat melig in de studio. "Goh dat eerste album was toch best goed gelukt, niet?" Vervolgens maakten ze een aantal gebruikelijke popliedjes. Na een paar weken hadden ze een half uur vol gespeeld. Een beetje meewarrig zaten ze op de bank naar hun creatie te luisteren: "een beetje saai, niet?"

Opeens sprong een van de bandleden een gat in de lucht: EUREKA!. De andere bandleden keken vol interesse naar hun kleine Archimedes. Wat nou als we de nummers opvrolijken: een elektronisch effectje hier, een wending daar. Vol enthousiasme gingen de bandleden aan de slag. 2 maanden later waren de popnummers uitgegroeid tot monsterlijke meesterwerken van zo 8 minuten.

apetrots als de bandleden waren lieten ze hun product zien aan de platenbaas. Deze wist het niet helemaal zeker; het is best wel experimenteel niet:? Overtuigd door het enthousiasme van de band werd besloten het album toch maar uit te brengen. Natuurlijk werd het een commerciële flop. Echte geniën worden nooit begrepen!

Dit is nou echt een voorbeeld van een vergeten klassieker. De plaat kwam uit in 1997 hetzelfde jaar als OK Computer. Maar de emotionele kracht en sfeer van dit album is te vergelijken met die veel geprezen plaat. Six ademd een middeleeuwse sfeer die moeilijk te begrijpen is. De muziek bevat zoveel extra lagen en gleuidjes, bliepjes dat de puzzel pas in elkaar valt na een paar luisterbeurten. Dan ontdek je de schoonheid van de lange tracks en hoe ze allemaal in elkaar overlopen. Legacy, Cancer, Six, Television, Special/Blown It. Ik heb zelden zulke bijzondere, magische rock gehoord (met uitzonderingen als bijvoorbeeld Radiohead, My Vitriol of King Crimson). Veel experiment, melodie, dynamiek, afwisseling, alles wat een goede progrock plaat nodig heeft is hiet aanwezig. Alleen die zang moet je wel even aan wennen. Klinkt soms een beetje eum verwijfd. Ik draai de plaat nog regelmatig en hij verliest niets van zijn kracht. Toch onrechtvaardig dat deze vergeten meesterwerken nooit de aandacht krijgen als ze verdienen. Echt een cult plaat voor de liefhebbers.

Ben het helemaal met je eens, maar hij kwam wel uit in 1998. Kan het me nog goed herinneren, want ik heb dit album maandenlang stuk gedraaid van de promo die ik in augustus/september kreeg van de platenboer. Grappig ook dat je OK Computer noemt, want destijds dacht ik: "wat de wereld vorig jaar had met OK Computer, heb ik dit jaar met Six". Zo briljant vond ik die plaat. Trouwens, over vergeten bands gesproken: My Vitriol past ook wel in dat rijtje.

Momenteel heb ik weer een 'Six' periode. Net als Herman en aletheia heb ik toen deze uitkwam dit heel héél vaak geluisterd. Tezamen met "is this desire" en "without you I'm nothing" maar dat zal vooral in mijn geheugen een connectie hebben.

Waarom hij nu weer een opleving heeft weet ik niet, maar dat ik er blij mee ben weet ik wel. Meesterwerk! Inderdaad een onderschatte cult-plaat. Persoonlijk vond ik hun eerste wel aardig, maar deze dus geniaal. Opvolger Little kix was slappe hap. Collega in de platenzaak waar ik destijds werkte zei daarover "oh, dan zijn ze van de drugs af" en misschien had hij daarmee wel de spijker op zijn kop. Wel goeie drugs want het verzandt niet in oeverloos gejam of veel te vage teksten. Teksten hebben wel een behoorlijk gehalte aan vaagheid maar niet tè imo. Muzikaal ook interessant met tempowisselingen en lange nummers. Ik hou daar wel van. Ik zet 'm gewoon nóg een keer op

Goed-zeer goed: Six, Negative
Matig-degelijk: Anti everything, Shotgun, Cancer, Legacy, Fall out, Serotonin, Special/blown it, Television
Slapjes: Being a girl, Inverse Midas, Witness to a murder (part2)

Maar indd, best wel aangenaam deze plaat, pretentieus, maar ik neem het ze niet kwalijk.
Over het algemeen een matig-degelijk, ook niet meer dan dat.

Dit album ligt tussen het werk van Manic Street Preachers en OK Computer van Radiohead.
Maar de zang heeft wel degelijk ook raakvlakken met Faith No More en Smashing Pumpkins.
Voorbeeld voor een band als Muse.
Maar dan zit ik er nog niet helemaal.
Ik vergeet een band al Japan te noemen, maar de koortjes hierbij doen me tevens aan de New Romantics denken.
Maar helemaal jaren 80 is het ook weer niet.
Kleine rockopera’s in de stijl van Queen en andere symfonische rock-elementen.
Dus ook wel degelijk jaren 70.
Past het dan wel weer in de jaren 90?
Ja, want het ligt ook weer regelmatig in het verlengde van een band als Suede.
Een album waarbij het gewoon lastig is om uitgebreid over te schrijven.
Te eigen, en te veelzijdig.
Niet mega toegankelijk, misschien artistiek gezien wel te pretentieus en moeilijk?

Heb 'm net voor de tweede keer achter elkaar (!) geluisterd en doe er een halfje bij tot de volle 5* Ik kon geen skipmoment of slap nummer vinden.

Heb zojuist de lp binnen gekregen en ben weer helemaal into Six. Dit moet met al dat lawaai dat destijds werd uitgebracht, voor mij zo,n beetje de beste britpop/rockplaat uit de jaren 90 zijn. Die ik ken dan natuurlijk.

Pretentieus word dit album genoemd, ik zeg prima!
Ik wilde dat er meer bands zouden zijn (in deze tijd) die dat voor ogen hadden.

Soms ontdek je een waar groeibriljantje en denk je waarom kende ik dit nog niet?
Eerste luisterbeurt: Nu al een zeer boeiend plaatje.
Veel tempowisselingen, afwisselend.
Klinkt mooi en open. Kortom alles klopt.
Waauw!

Je doet jezelf onrecht aan!

Doe dan, doe dan.

Het is een vijfsterrenalbum, dus je zit zelf wat laag
En wat vind je de betere nummers?
Er wordt nogal verschillend over gedacht. Ik kies zelf voor Being a girl als onovertroffen track.
Maar het is buitengewoon spijtig hoe het met Mansun als band is gelopen. Hier zit toch voor jaren potentie in.

Ik vind, naast het openingsnummer die episch is, Cancer en het laatste nummer erg fraai. Luistert als een epos weg, dit album. In die zin begrijp ik de vergelijking die ik eerder las ergens met Mellon Collie.