Mansun - Six (1998)

Echt zo'n plaat die je geniaal of onverteerbaar vindt. Mansun springt van de hal op de tak op dit eclectische album dat werkelijke alle kanten opstuitert, zelfs binnen 1 liedje!. Ik vind het een meesterwerk, maar kan me voorstellen dat anderen dit te bombastisch en stuurloos vinden. 4,5*

Ik ben het helemaal met je eens. Jammer dat Mansun hierna nooit meer iets fatsoenlijks heeft uitgebracht.

Zoveel dynamiek (in de zin van bewogenheid) als op dit album, heb ik nog niet vaak gehoord.

De eerste minuut van het album doet me altijd denken aan de Manic Street Preachers. Maar zo afwisselend als het album is komen er later geregeld Mars Volta-associaties bij me op. Ik denk door de progressieve gitaren die zo scherp als een scheermes zijn, en door de emotie die onderuit de tenen lijkt te komen.

Luisteren naar dit album is als een soort kat- en muis spel. Jij als lompe kat (luisteraar) moet het snelle, onvoorspelbare, wendbare muisje (de muziek op het album) te pakken zien te krijgen. Hopeloos in het begin, hoewel het spelletje van begin af aan genieten is natuurlijk. Als je het mysterieuze muisje eenmaal doorhebt, blijft het spelletje gelukkig de moeite waard...4,5*

Ik was hier destijds helemaal ondersteboven van. Volgens mij heb ik twee maanden lang naar niets anders geluisterd en bijna overwogen te stoppen met het luisteren naar muziek, omdat ik dacht dat dit het ultieme was. Ik denk dat ik met deze plaat had, wat andere mensen met OK Computer hadden.

Wat dan wel weer apart is: ik heb niet eens de oorspronkelijke CD hiervan. Ik heb al die tijd naar de promo geluisterd, die ik van een winkelier (leve de Elpee!) heb gekocht voor een vriendenprijsje. Een paar jaar later heb ik goedkoop nog eens de dubbelLP gekocht.

Ik ga hem zo maar weer 's opzetten...

Yep, ik ook. Fenomenaal doch pretentieus album van Mansun. Volgens mij ook een redelijk grote flop. Commerciele zelfmoord noemen ze dat toch? Was het debuutalbum best toegankelijk, van dit album liggen alleen de singles Being A Girl, Legacy en Negative nog enigzins makkelijk in het gehoor. Mijn favoriet blijft overigens Special/Blown It.

Eerste plaat die ik van hun kocht. Had 'm een paar jaar in de kast laten staan na de eerste paar draaibeurten. Daarna opnieuw begonnen met draaien.
Moeilijkdoenerij? Misschien...Pretenties zat i.i.g.
Onverteerbaar? Dacht het niet; tuurlijk, er zijn zat vreemde overgangen te vinden op de plaat, maar er wordt nergens symphonisch gespeeld (lees 256 noten op één maat, brrrr...), dit is gewoon verkapte britpop...
Prachtige muziek? Zeker!....Staat in mijn persoonlijke top 10 (Alsof dat wat zegt natuurlijk! SUBJECTIEF!)
Laat de meerderheid maar luisteren naar de doorsnee band van de Britse Eilanden (ik noem een Travis, Oasis, Kaene [Is keane eigenlijk wel brits? Lekker belangrijk!]), ik weet het wel!
Vind het 1e album, die ik als laatste heb gekocht, toch tegenvallen vergeleken met Six. De meeste mensen (en critici! [vallen niet onder mensen]) hadden The Attack of the grey lantern een hogere beoordeling gegeven, waardoor mijn verwachtingen hooggespannen waren. Niet dus! Echt geen slecht album, maar vergeleken met Six nogal.....euh.....saai?

goeie plaat maar te springerig , het kunstje moet zonodig 100 keer worden overgedaan , geef mij maar de eerste van mansun , veel beter

Pretentieuze draak die ik nooit goed heb begrepen. Vraag me nog steeds af waarom dit zo werd gehyped ("de nieuwe OK Computer")

Of gewoon heel slecht dus.
Want dit is een bijzonder slappe popplaat met een boel quasi-interessant gedoe eromheen. En dat maakt het vooral enorm lachwekkend. Ontoegangkelijk? Commerciele zelfmoord? Kom op zeg.

Ik krijg meteen zin om hem ook weer te draaien.

De eerste opmerking van Titan slaat naar mijn idee de spijker op zijn kop!! Of je vindt dit briljant of helemaal niks!! Ik werd nieuwsgierig na de berichten op deze site en ben hem eens gaan luisteren en verdomd: geweldig!!! Het is dan wel hak op de tak muziek, waar ik normaal niet zo gek op ben, maar dit is heerlijk verteerbaar en leuk!! Wat een originele plaat!! Na een paar keer luisteren 4*...

Leuk moment, eergisteren bij de 'nieuw binnen 2de hands'-bak van de Plaatboef. Daar stonden ineens vlak achter elkaar Industrial Silence van Madrugada en deze. Hoewel Mansun voor mij een grote gok was, kon ik hem toch niet laten staan. Al was het maar op basis van de top10 noteringen van herman en ebskia

Nu drie luisterbeurten verder, en ik heb nog geen idee wat ik hier mee aan moet. De laatste tijd (ik noem een Slint) is dat eerder een goed dan een slecht voorteken. Stem volgt later.

Het duurde voor mij ook even voordat ik het kon bevatten. In eerste instantie snapte ik helemaal niets van het openingsnummer. Het is een soort progbritpop.

Dat is nog eens een rake en mooie omschrijving .

Ik schaar me achter de bewonderaars van deze plaat. Deze en the grey lantern zijn toch wel briljant te noemen. 4,5 sterren voor deze, maar 't komt dicht tegen het maximum aan moet ik toegeven.

Britpop(era)

4.5 ster!!

Vanmiddag zag ik deze voor minder dan vijf euro in een tweedehandszaak liggen. Na het lezen van de berichten hier, ga ik morgen maar eens tot een blinde aankoop overgaan denk ik.

Wow, wat een boeiend plaatje. Pretentieus of niet, Mansun stapt van geijkte songstructuren af, en zet een erg springerige en meeslepende serie nummers neer. Vier sterren, met groeipotentie.

Waarom The Charlatans en Oasis wel en Mansun niet?

Deze plaat vergt wat meer geduld en klinkt veel progressiever dan de rock van Oasis of Charlatans(die ik ook zeer waardeer). Referentie is eerder Pink Floyd, Bowie of zelfs King Crimson.

Pink Floyd en King Crimson vind ik dan weer wat minder. Ik zou eerder zeggen Radiohead. Dit album kwam ruim een jaar na OK Computer uit en voor mijn gevoel zijn die albums geestverwanten. En ook een postpunkband als Magazine hoor ik hier wel in terug, een beetje gezien het cynisme van de teksten ook wel. En Paul Draper van Mansun is ook een grote Magazine-fan, Howard Devoto zingt zelfs mee op sommige Mansun-nummers.

Toch jammer dat ze het grote succes nooit hebben gehad; juist in de periode dat Britpop weer erg in opkomst was.

Blijft een beetje een verbijsterende plaat, dit. Ik kan me herinneren dat ik het ene moment compleet werd meegesleept, om er vervolgens een tijdje later weer helemaal niks mee te kunnen, enzovoorts, enzovoorts. Intussen is hij al een paar jaar mijn kast niet meer uitgekomen. Ik denk dat het een plaat is die zich in je moet vastbijten, maar hoewel ik hem erg waardeer is dat nog altijd niet gelukt.

Tijd om 'm nog eens te draaien dan, en wel NU.

Na een paar luisterbeurten weet ik nog niet goed wat ik moet met dit album. (Maar daarin ben ik blijkbaar niet alleen.) Deze muziek doet aan vanalles denken. The Mars Volta, Manic Street Preachers, Marillion, om er maar een paar te noemen.
Toch ben ik er voorlopig nog niet echt weg van. Maar ik denk dat dit een plaat is waar je eens goed voor moet gaan zitten, en dat ga ik een dezer zeker doen.

De lente komt er weer aan. Tijd om weer eens wat Britpopplaatjes aan te schaffen. Ik heb nog nooit van deze band gehoord, maar de omschrijving "progbritpop" wekt wel mijn interesse.

Wellicht een toekomstige aanschaf.

deze in wel intussen meer dan 10 jaar oud en de band, hun ideas en muziek ook!

Ga dan je geld uitbesteden aan nieuwe artiesten - er zijn er zat!

Helaas maken die niet zulke goede albums als deze over het algemeen!

Ik heb inmiddels dit album besteld. Ik ben benieuwd!

Inmiddels heb ik "Six" al enkele malen beluisterd. Ik sluit me aan bij de liefhebbers van dit album. Pas bij de tweede luisterbeurt vielen verschillende puzzelstukjes op hun plaats. Het is een verbijsterend album, waar ik de volle 70 minuten mijn aandacht bij kan houden (wat wil je ook: dan weer hoor je harde gitaren, dan volgt er weer een mooi pianogedeelte en dan weer een koor!). Met name het nummer "Cancer" vind ik fantastisch, evenals het daaropvolgende nummer "Witniss to a Murder (Part Two)".

Ik denk niet, dat dit album de komende tijd gaat vervelen, dus het album zal de komende tijd waarschijnlijk vaak gedraaid worden.

Op advies heb ik mij ook verdiept in dit album en helaas hoor ik ook bij de critici. Ik vind het een behoorlijk slappe popplaat. Lachwekkend gaat mij te ver, maar gewoon matige popmuziek vind ik wel een rake omschrijving. Ontoegankelijk kan ik helemaal niet begrijpen: ik vind het heel toegankelijk, alleen ook heel matigjes. De composities zijn matig en wat vergezocht soms. En wat ook bij mij speelt: ik vind de stem van de zanger niet mooi. Ik vind zijn stem lijken op de stem van een zanger van zo'n boysband... gladjes en vlak (sorry, het is echt zo!). Daardoor vind ik de muziek soms zelfs behoorlijk commercieel klinken.
Nou ja, ik heb mijn best gedaan maar hier houdt het dus gewoon op.