Lady Gaga - Joanne (2016)

Een nieuwe van Lady Gaga, op de vorige vond ik eigenlijk alleen één nummer boven de rest uitsteken. Van alle pulp-pop prinsessen zou LaGaga eigenlijk mijn favoriet moeten zijn vanwege die link naar Madonna en haar pogingen om wat artistiek verantwoordelijk te zijn. Maar het pakt me allemaal net niet, niet voor lang in elk geval. Vandaag de herkansing!

Diamond Heart is een prima openingsnummer waarin LaGaga haar vocalen mooi kan uitstallen, bij mij brengt het herinneringen boven aan de stem van Donna Summer in haar rockier nummers van begin jaren 80. Dat is een compliment want wat je ook van Disco mag vinden Donna Summer had een stem met veel kracht en mogelijkheden in huis. A-Yo is een ondermaats nummers dat doet denken aan Miley Cyrus, de plaats op het album is ook verkeerd, had een bonustrack moeten zijn.

Titeltrack Joanne en poging tot een soort singer-songwriter nummer, heeft niet al te veel om het lijf maar is niet slecht. John Wayne country-invloeden? Erg samenhangend is het album tot nu toe niet, gaat alle kanten op. Dancin' In Circles Oosterse invloeden in een slow groove en vage hinten naar These Boots Are Made For Walking, poging om naamgenoot Gwen Stefani na te doen? Verder wel een aardig nummer, zou graag M.I.A. hierbij gehoord hebben.

Perfect Illusion de eerste single, de stampende hit met herinneringen aan Poker Face, voorlopig beste nummer op het album. Heerlijk die bass-synth + bassdrum combinatie, heeft iets funky 70s van Earth, Wind & Fire. Ook haar stem gaat prachtig tekeer. Million Reasons ingetogen moment, maar het stukje an million reasons wordt te vaak al gebruikt in de eerste 30 seconden. Daarmee wordt het nummer daar al bijna gekilled, in de coupletten komt het dan nog redelijk goed.

Sinner's Prayer (met Sean Lennon op slide-gitaar) nog meer folky country invloeden en het klinkt bijna als een 'gewoon' nummer, nog meer herinneringen aan Donna Summer's eerste album uit haar pre-Disco periode. Come To Mama een soort 70s show-stopper, musical invloeden? en een fuzzy synthgitaar? en uiteindelijk ook een saxofoon, dit moet het werk van Mark Ronson zijn. Hey Girl Meer slow funk op het nummer samen met Florence Welch, een leuk nummer vooral door Florence en Mark Ronson (en een paar seconden aan harp en de synth-loopjes). Dit nummer is het meest uitgewerkte nummer op het album, op één na favoriet. Angel Down is de afsluiter van het reguliere album. Een mooi redelijke ingetogen nummer, die dan abrupt stopt, dat vind ik dan weer minder.

Eerste bonustrack Grigio Girls is wat mellow and slow en weer wat vage Country invloeden, had deze liever gehad dan A-Yo. Just Another Day een funky fuzzy begin en weer wat musical invloeden en eigenlijk een prima nummer net als het eerst bonusnummer waarin Stefani Germanotta prima haar vocalen kan tentoonspreiden. Aangezien bijna alle nummers 3:20 lang zijn had ze ook gemakkelijk een album kunnen maken met 12-13 nummers , A-Yo dumpen en dan heb je nog een aardig leuk album. Angel Down (Work Tape) is dus eigenlijk een soort demo / basis / akoestische versie van hetzelfde nummer. Prima misschien had ze deze gewoon als de 'b-kant' bij een single moeten doen.

Al met al valt het me niet tegen, ik denk dat ik dit album gemakkelijker op kan zetten dan het vorige album. Zeker de bonustracks hebben voor mij een toegevoegde waarde. Waarschijnlijk mijn album van de dag, verwacht niet dat ik deze meer dan 10x zal opzetten. Maar waarschijnlijk zullen er 2 of 3 nummers wel mijn playlist van 2016 gaan halen. Van de paar albums die ik ken van Stefani Joanne Angelina Germanotta is dit waarschijnlijk de meest interessante ook al gaat het alle kanten op en is de samenhang dus niet top en is het vooral haar stem die het verbind. Veel beter dan het nieuwe 'volwassen album' van Britney Spears omdat de digitale effecten op de vocalen weliswaar ook hier aanwezig zijn maar veel minder en veel minder storend uitpakken.

Na het debut wat mij betreft het beste album van LaGaga, na 7x luisteren overweeg ik zelfs de 3,5* ter verhogen naar 4*. Is gewoon een leuk Pop album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lady Gaga - Joanne - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Lady Gaga heeft tot dusver nog geen plekje in mijn platenkast weten te veroveren, al heb ik haar eerste singles (en met name Paparazzi en Poker Face) wel als ‘guilty pleasures’ in mijn Spotify playlists staan.

Haar nieuwe plaat krijgt verrassend positieve recensies, ook in de wat kritischere muziekpers, en daarom ben ik vorige week toch wel enigszins nieuwsgierig begonnen aan Joanne.

Op Joanne neemt Lady Gaga volgens sommige recensies afstand van de pop, maar dat hoor ik echt niet. Joanne is immers een 100% pop plaat (of vooruit een 90% pop een een 10% rock plaat), maar het is wel een hele goede popplaat.

Een goede popplaat begint wat mij betreft bij een bijzondere stem en daar beschikt Stefani Joanne Angelina Germanotta over. Vergeleken met de meeste andere popprinsessen heeft Lady Gaga een lekkere rauwe strot, die, net als die van bijvoorbeeld Pink, in vocaal opzicht lekker buiten de lijntjes kleurt. De zang op Joanne laat bovendien veel meer emotie horen dan gebruikelijk in het genre.

Dat buiten de lijntjes kleuren doet Lady Gaga op Joanne ook in muzikaal opzicht. De songs op de plaat liggen stuk voor stuk lekker in het gehoor en zijn absoluut hitgevoelig, maar het zijn ook songs waarin dingen gebeuren die je niet verwacht of die je als muziekliefhebber enthousiast doen opveren. Joanne springt bovendien driftig heen en weer tussen verschillende genres en overtuigt net zo makkelijk met songs die het goed doen op de dansvloer als met bijna intieme luisterliedjes of songs met invloeden uit de Jamaicaanse dub.

Joanne is een opvallend gevarieerde plaat en dat kan ook bijna niet anders wanneer je kijkt naar de gastenlijst, waarop namen als Beck, Florence Welch (Florence And The Machine), Josh Homme (Queens Of The Stone Age) en Father John Misty en natuurlijk die van producer Mark Ronson prijken.

Ondanks de goedgevulde gastenlijst en de aanwezigheid van een topproducer is Joanne een 100% Lady Gaga plaat. Het is een plaat die refereert naar haar eerdere, behoorlijk lichtvoetige werk, maar Joanne laat ook horen dat Lady Gaga een bijzondere persoonlijkheid is, die veel meer kan dan opvallen met niet alledaagse outfits.

Iemand die niets heeft met pop, zal op Joanne waarschijnlijk maar weinig van zijn of haar gading vinden, maar als je een beetje pop wel kunt waarderen, maar ook het avontuur zoekt, valt er op Joanne juist heel veel te genieten. Zeker wanneer je de plaat met de koptelefoon beluistert is het genieten van de vele productionele hoogstandjes, maar ook de songs van Lady Gaga blijven makkelijk overeind en blijken veel voedzamer dan de standaard kauwgomballen pop en veel duurzamer dan alle elektronische wegwerp pop van het moment.

In de meeste recensies wordt misschien wat overdreven over het lage pop gehalte van het nieuwe album van Lady Gaga, maar dat Joanne een hele goede plaat is kan ook ik alleen maar beamen. Erwin Zijleman