Joe Henderson - Mode for Joe (1966)

Dan maar iets over het album. Ik hou ervan als de blazers elkaar afwisselen. Dat zit op dit album wel goed. Joe Henderson op de tenoorsax wisselt zeer aangenaam af met maarliefst Lee Morgan op de trompet en Curtis Fuller op de trombone. De overige bezetting mag er ook zijn (Bobby Hutcherson, Cedar Walton, Ron Carter en Joe Chambers)

Ik begin maar op een 4,5 maar deze kan best wel eens doorgroeien naar een dikke 5* plaat.

Alleen Page One was mij bekend en dat is een geliefd album. Tijd voor het vervolg in de vorm van Mode for Joe en dat smaakt naar meer.

Wat een bezetting ook: om van te smullen!

Met: Joe Henderson (tenor sax), Curtis Fuller (trombone) Lee Morgan (trumpet), Bobby Hutcherson (vibes), Cedar Walton (piano), Ron Carter (bass), Joe Chambers (drums)

Blue Note produceerde zulke ontzettend lekkere platen in deze tijd maar er is zo'n clubje muzikanten die regelmatig samenwerkten en allemaal wel op een bepaalde manier met elkaar verbonden zijn waar ik al het werk gewoon blind van aanschaf. Joe Henderson, Andrew Hill, Lee Morgan, Bobby Hutcherson, Jackie McLean, Grachan Moncur III en zo nog een paar. Ze hebben zo'n constant stuk aan kwaliteit geleverd dat het elke plaat weer smullen is. Zo ook deze onder leiding van Henderson waar een groot deel van dat vaste clubje samenkomt. Een waar septet dat uitsluitend uit giganten bestaat.

Hoewel er genoeg in deze stijl werd geproduceerd in die tijd klinkt geen plaat hetzelfde. Hoewel de composities vaak prettig in het gehoor liggen is de muziek nooit saai, eentonig of voorspelbaar. Integendeel: het zit vol dynamiek, kleur en afwisseling en vaak staat interactie centraal tussen de verschillende muzikanten. Heerlijk lange composities met genoeg ruimte voor iedereen om tot zijn recht te komen. Morgan, Henderson en Fuller behoeven geen uitleg. Ron Carter speelt altijd een vreemde, bescheiden glansrol. Zijn spel staat als een huis maar hij valt voor mij eigenlijk nooit echt op. Dat geldt niet voor Joe Chambers trouwens. Als ik iemand een onderschatte klasbak vindt dat is hij het wel. En hij maakt nog gewoon plaatjes ook in het jaar 2021. Niet alleen een solide begeleider maar iemand die een band ook vooruit weet te duwen en zo extra energie mee geeft.

Dit is wel een echte Blue Note hardtop plaat. Joe heeft spannendere dingen gemaakt maar dit draait zo fijn weg. Ik heb em op vinyl in de 75th birthday serie. Ben niet kapot van het geluid moet ik zeggen. Klinkt een beetje hol en leeg allemaal, een probleem dat de RVG's ook wel eens hebben. Het mag de pret niet drukken. Uitstekende plaat dit!

Knappe jazzplaat alweer van Henderson, ditmaal in septetvorm. Waar hij op Inner Urge als blazer in zijn ukkie stond te blinken, krijgt hij hier het bijzonder fijne gezelschap van Lee Morgan (trompet) en Curtis Fuller (trombone). Ze soleren een meer dan aardig eindje door, moet ik zeggen.

Henderson componeerde zelf 3 van de 6 stukken hier. Pianist Walton voegde daar nog 2, waaronder het titelstuk, aan toe; de afsluitende song is van Lee Morgan. Wat me opvalt, is dat vrijwel alles lekker swingt en groovet (kudos, Ron Carter en Joe Chambers!). Bobby Hutcherson op de vibes is ook een aanwinst (wanneer ook niet?).

Toch krijgt deze een halfje minder dan zijn voorganger, want ik word er niet zo door overdonderd. Toch klinkt het allemaal weer bijzonder fijn, en is het lekker toeven bij de sterke solo's en het solide ritmewerk.

4 sterren

Heeft Joe Henderson ooit een slechte plaat gemaakt? Ik ben ze nog niet tegengekomen. Wat een fantastische en veelzijdige plaat. Met het geweldige pianospel van Walton, het vibes-spel van Hutcherson, 3 blazers en een klasse-ritmesectie.

Het leuke aan de piano en de vibes is dat ze beiden melodieus zijn en ook beiden als ritmisch instrument kunnen worden ingezet, maar dan heb je wel de juiste mensen nodig.

Deze plaat creëert aldoende een perfecte mix tussen en ritmisch interessante en tevens melodieuze, harmonische plaat. Ja, dit is postbop, maar het heeft ook al een beetje dat jazz-rock in zich.

Het volle blazers-spel van Morgan, Fuller en Henderson stoort nergens. Soms gaan ze unisono en de solo's die ze afwisselend spelen vloeien perfect in elkaar over. Wat een vakmanschap, wat een meesterschap.

Een volle sound van een flinke band, maar nergens volgepropt. Wat mij betreft één van de betere Blue Notes.

Inderdaad een geweldige Blue Note en het waarom staat in de recensie's hierboven al beschreven. Waarom dan toch "slechts" 4*? Lee Morgan is mij af en toe net iets te dominant aanwezig. Zoals vaker, maar hier stoort het mij wat. Het album bevat geen echte knaller. Prima composities en spel, maar geen uitzonderlijke track die het naar een uitzonderlijk album weet te brengen. en tenslotte heb ik het gevoel dat de opname niet helemaal perfect is. Klinkt wat dof en er zit ook een soort onbalans tussen de spelers. Dit laatste puntje van kritiek is niet heel storend.

Joe Henderson heb ik leren kennen via het album van Horace Silver - Song For My Father. Die fantastische solo die Henderson op de titelsong speelde was een schot in de roos.

Mode For Joe is 1 van mijn favoriete jazznummers. De toevoeging van Bobby Hutcherson op de vibrafoon speelt hier ook een grote rol. Ook op de eerste track A Shade Of Jade klinkt de vibrafoon fantastisch. Bij Caribbean Fire Dance begint het iets lastiger te worden. Deze style bevalt mij iets minder. Hier had ik ook al last van bij het album Songs For My Father. Granted behoort voor mij ook tot de mindere. Gelukkig komt er met Free Wheelin' nog een mooi slot aan deze plaat.

Hoe kan dat nou?

Ik vind dit Mode For Joe nog wat beter dan Page One. Ondermeer door de sterke bijdragen van Lee Morgan en Bobby Hutcherson.