Wayne Shorter - Adam's Apple (1966)

Ook weer een geweldige jazzplaat. Fantastisch pianowerk! Heerlijk.

Oja en meneer Shorter natuurlijk op zijn sax

Let wel: Herbie Hancock

Kolere wat is de titeltrack toch ongelooflijk lekkerrrrrrrr! Meer aandacht aub voor dit album!

en chambers op bass lijkt me ook een pluspunt te noemen

eerst eens achter speak no evil aan en dan deze op het in gedachten verkerende jazz-verlanglijstje zetten.

af en toe roep ik erg domme dingen

maar heb inmiddels adam's apple wel op vinyl tegen de muur staan.

Ik krijg bij het titelnummer wel altijd een beetje het idee dat het zo'n 'The Sidewinder'-achtig nummer is dat vooral uit commercieel oogpunt op de plaat terecht is gekomen.

Sowieso vind ik de composities op deze plaat in het algemeen ook een pietsie minder dan de nummers op 'Speak No Evil' en 'Juju', maar dat betekent verder niet dat het slecht is. In mijn ogen (oren?) kon Wayne Shorter in deze periode weinig verkeerd doen en eigenlijk zijn al zijn Blue Note-albums wel de moeite waard.

Heb dit geweldige album net voor 4, 95 Euro gekocht bij de lokale platenboer, geen geld voor zo veel kwaliteit !

Maar goed, heeft Blue Note ooit een slechte plaat uitgebracht ?

Fijn plaatje met imo geen echte uitschieters.

Donald Byrd heeft in ieder geval één meesterwerk uitgebracht op Blue Note: "A New Perspective".
Alhoewel ik weet dat veel mensen de typische koortjes op deze plaat niet kunnen waarderen. Maar geef zeker "Elijah" en "Cristo Redentor" een kans!

Die plaat is niet echt mijn ding, maar kan het concept best waarderen. Ik had het meer over zijn latere commerciele plaatjes zoals Electric Byrd. Dat vind ik echt een vreselijk slechte plaat.

Het was de avond van 1 januari, en ik was lichtelijk brak van de festiviteiten van oudjaar. Prima moment, dus, om wat op de bank te hangen en jazz te luisteren. Vreemd genoeg werd het een Wayne Shorter-avondje.
Vreemd, omdat ik, hoewel ik bewondering voor de man heb als muzikant, geen grote emotionele band voel met de meeste van zijn platen.

Maar toen kwam Adam's Apple voorbij. Wellicht moet ik de plaat nog eens, op mijn gemak, bestuderen als ik me wat fitter voel.Sentimentaliteit komt al snel om de hoek kijken op zulke momenten. En toch, wat blies deze plaat me effe ondersteboven, zeg.

Shorter speelt, zo leek het mij, simpeler dan op de meeste andere platen die ik van hem hoorde. Met een emotionele directheid die ik, eerlijk gezegd, nog niet van hem kende (al beperkt mijn kennis zich hier wel tot zijn paar bekendste andere platen, en zijn werk in de bands van Miles Davis en Art Blakey). Herbie Hancock is dan juist weer avontuurlijker, dominanter op de toetsen dan ik van hem gewend ben. Reggie Workman speelt bas, en dat, laten we er geen doekjes om winden, is gewoon altijd een pluspunt. Van de drummer, Joe Chambers, kan ik me niet echt ander werk voor de geest halen, en eigenlijk vind ik dat hij hier ongeveer de hele plaat lang hetzelfde trucje herhaalt, maar: dat trucje past perfect bij de muziek.

En zo kunnen vier mannen in het Amerika van de jaren zestig iets opnemen wat mij nu, vijftig jaar later en aan de andere kant van een oceaan, echt overdondert en ontroert, in mijn wat brakke toestand. Wat een fraai album, zeg! Ik zet hem voor nu alvast op 4*, en hij krijgt een prominent plaatsje in mijn afspeellijstje van jazzalbums die ik vaker wil gaan beluisteren.

In een ver verleden toen albums lenen of aanschaffen zo ongeveer de norm was, kwam ik tijdens wat toevallig rondkijken in een lokale winkel een driedelige box-set "Wayne Shorter Essential Blue Note Albums" tegen voor een prijs waarbij je je afvraagt of dat eigenlijk wel nog steek houdt. Om het in enig perspectief te plaatsen: enige jaren daarvoor had ik wat meer uitgegeven aan The Massacre van 50 Cent (maar wie heeft ze niet gekend, die tijden) toen het album net was uitgekomen. Enfin, wat keek ik er reikhalzend naar uit om de muziek van deze levende legende te leren kennen.

JuJu en Speak No Evil heb ik destijds zo vaak gedraaid dat het me op een bepaald moment geen slecht idee leek om dit zelfs bewust links te laten liggen voor later, zoals wel vaker het geval is werd uitstel afstel totdat ik mijn kleine collectie onlangs afstofte. Adam's Apple dekt zoals verwacht een heel andere lading: geen mystiek sfeertje, maar een veel intiemere, warme speelstijl die iets wegheeft van woonkamer-muziek aan het haardvuur op een mooie herfstavond. Het titelnummer swingt heerlijk alsof het een live-uitvoering was om een vrijdagavond in een jazzclub in gang te zetten, maar voor nummers als Teru doe ik het dan weer ook voor: zoveel gevoel door een tenorsax ben ik nog niet zo vaak tegengekomen - als is dat voor mij toch het sterkste punt van Shorter's spel. Verder is een geweldige pianist als Herbie Hancock, twee artiesten waar ik qua stijl erg veel gelijkenissen in meen op te merken, een ongelooflijke meerwaarde - zeker als er solo's gespeeld worden als die op Crazy Chief Horse - een van de mooie, subtiele hoogtepunten van dit album.

Wayne Shorter mag ik gewoon bijzonder graag. Hoe hij die muzikale zoektocht verinwendigt en niet naar explosieve uitingen grijpt maar altijd tot een vorm van rust lijkt te komen heeft iets gemoedelijk. Zeker niet de beste tenorsaxofonist, maar wel een van mijn favorieten door zijn meer ingetogen stijl.

Die boxset verwonderd uit dat rek nemen: zo'n moment vergeet je niet meer. Al zeker niet eens je beseft hoeveel luisterplezier je eraan blijft beleven. Wat zijn het toch essentiële albums voor mijn collectie gebleken

Ik kende Wayne Shorter eigenlijk alleen als lid van de Jazz Messengers, Miles Davis en natuurlijk Weather Report, maar had tot nu maar één soloplaat van hem gehoord (Speak No Evil). Maar deze klinkt ook gelijk al heel fijn.

Samen met Hancock, Workman en Chambers is dit wel een erg goed op elkaar ingespeeld kwartet. Dit is een plaat die je gemakkelijk over het hoofd ziet, als je bedenkt wat er rond deze tijd allemaal uitkwam, maar ik ben blij dat het algoritme van Spotify mij deze tipt. Nu nog op lp zoeken, of andere Wayne-platen, want volgens mij ontlopen de jaren '60 platen van Wayne elkaar niet zo enorm. Sowieso wil ik Speak No Evil ook wel op plaat.

Daar kan ik mij in vinden, alles wat ik van Shorter ken uit de 60's, is de moeite. Maar er zit ook niets tussen wat ik hoger dan 4* zou geven.

Vergeet zeker The Soothsayer niet mee te nemen. Pas in 1979 uitgebracht, maar het zijn wel opnames van de jaren '60 (en misschien vind ik dat wel zijn "beste" 60's-plaat).

Wat is de reden waarom jij dit niet hoger zou waarderen? Ben ik wel benieuwd naar. Misschien juist de reden waarom ik het wel hoog waardeer? Omdat het warm en aangenaam klinkt?

Er zijn er enkele (niet deze) van Wayne verschenen in de audiofiele reeks van Blue Note, de Tone Poet Series en de Classic Vinyl Series. Dure, maar zeer mooie uitgaves, zoals je vast al her en der hebt kunnen lezen.

Ik heb geloof ik wel een goede sound thuis, maar niet van dien aard, dat ik per sé audiofiele exemplaren zoek. Eventueel een tweedehands of een erg goede 'boot' van bijvoorbeeld Jazz Images zou ook wel kunnen.

Prima natuurlijk, al mijd ik zelf die niet-officiële reissues als de spreekwoordelijke pest. Vind het echt een heel slechte ontwikkeling. Maar goed, auteursrechtenvrije muziek mag je nu eenmaal zonder toestemming en vergoedingen te betalen op een stuk vinyl plempen tegenwoordig. Ze doen qua artwork en geluidskwaliteit meestal geen recht aan het oorspronkelijke kunstwerk. Dat Discogs en de meeste platenzaken ze tegenwoordig gewoon aanbieden, wil nog niet zeggen dat het okee is. Mijn mening, he? Gelukkig staan ze vaak apart in de winkels waar ik kom, kan ik gewoon om die bakken nepvinyl heen lopen.

Ik mijd ze ook het liefst, tenzijn originelen boven de 100€ kosten.

Dus lekker ouderwets in die tweedehandsbakken snuffelen tot ik een schat opgraaf. Maar dan heb je ook een verlanglijstje nodig. En die begint wel te groeien hoor.

Altijd leuk om nog een 'like' te krijgen voor een oude recensie (dank, Mssr Renard), maar je wordt soms ook herinnerd aan de stommiteiten die je hebt gebazeld in het verleden. Intussen een aantal albums meer met Joe Chambers gehoord, en dat is natuurlijk gewoon een held.

Ik heb een paar jaar geleden in een impuls een stapeltje van die onofficiële LP's gekocht, maar de meeste weer weggedaan omdat ik ze echt nergens naar vond klinken. De reissues van Blue Note zelf zijn dan wel weer altijd goed, al hoor ik op mijn miezerige Lenco met goedkoop versterkertje niet direct verschil tussen de Tone Poets of de (iets goedkopere) Classic Vinyl of Blue Note 80 platen. Ze zijn de laatste jaren goed aan het herdrukken, dus hopelijk komt deze ook wel beschikbaar.

Voor een lp (nieuw) ben ik bereid wel tot 20 euro te gaan en voor tweedehands misschien wel 30 euro. Ik heb ook wel 100 en zelfs 150 euro voor een lp betaald maar dan hebben we het over Allman Brothers of Gov't Mule.

Het liefst loop ik een leuk tweedehandsje tegen het lijf, zoals ik van de week een fijne McCoy Tyner voor 15 euro op de kop tikte.

Ik merk dat een album me, om 4,5 sterren te scoren, ofwel meteen moet overdonderen (Inner Urge van Joe Henderson, bijvoorbeeld), ofwel net gradueel, met de luisterbeurt, moet kunnen overtuigen (Kind of Blue heeft dat effect wel op me, al zie ik dat ik daar (nog) geen score aan heb toegekend). Dat is tot nu toe nog niet gebeurd met een Wayne Shorter-plaat, en dat is een puur subjectief iets, vermoed ik. Al geef ik toe dat ik Juju en Night Dreamer nog eens een draaibeurt moet geven.

5 sterren deel ik eerder bij uitzondering uit, en quasi nooit meteen. Daarvoor moet een plaat echt kunnen rijpen en helemaal vallen. Laatst is dat nog gebeurd met A Love Supreme.

Een 5 meteen uitdelen doe ik ook niet (meer). Vroeger was ik euforischer bij nieuwe ontdekkingen. Ik merk wel dat mijn 5* lijstje (hoe flink die ook is) redelijk stabiel is. Al komen daar wel steeds meer jazzplaten bij. Maar nagenoeg niet verlaag ik een 5*, dus ik kan wel vertrouwen op mezelf. Ik heb alleen teveel 4* en weet niet wat ik daarmee moet.

Holy moly, Footprints begint wel echt te groeien tot één van de beste songs die ik ken. Dat prachtige, dromerige thema, die subtiele modulaties, dat golvende ritme, die virtuoze pianosolo van Hancock. En dan die tempowisseling, en crescendo en decrescendo dat uitmondt in een fabuleuze bassolo. Een meesterwerk.

Je hebt helemaal gelijk Mssr Renard, klassesong is dat. Een jaar later is er een versie van Footprints opgenomen met Wayne voor het album Miles Smiles, met als grote bonus een absoluut werelds spelende Anthony Williams op drums. Denk wel mijn favoriete versie van Footprints. En er zouden er nog velen volgen, want dit is met recht een jazz standard geworden.

Stem verhoogd naar 5* en deze plaat gaat in mijn top-10, want het is echt een beetje één van mijn favoriete platen aan het worden. Zo eentje die je non-stop op repeat kan zetten, en steeds maar weer verrast wordt door het fantastische spel, de dynamiek, details en gevoel (soul) wat in de muziek zit.

Er is - gelukkig - heel veel muziek te beluisteren, die naar mijn smaak is, een bijna onuitputtelijke oceaan (hoewel de eerlijkheid mij gebiedt te zeggen dat er ook heel veel muziek is die ik afschuwelijk vind), en zo af en toe (maar toch wel zeer regelmatig) stuit ik op muziek die mij volledig betovert en in het hart raakt.
Dit bedwelmend mooie album is daar een voorbeeld van. Natuurlijk, Wayne Shorter heeft meer moois op zijn naam staan, maar zo overrompelend als op dit album heb ik hem nog niet gehoord. Zijn spel is vaak lyrisch, maar zonder dat het ook maar een spoortje weekheid vertoont en (in mijn oren) treft hij steeds de juiste (weergaloze) toon. Maar ook het prachtige, avontuurlijke spel van Herbie Hancock valt heel erg op. En ik moet natuurlijk ook Reggie Workman op bas en Joe Chambers op drums noemen. Wat een subtiliteit en fijnzinnigheid. Een album om te koesteren.

Op jazzgebied is dit (wat mij betreft) wel echt summum. Ik heb jazz zolang links laten liggen. Zonde.

Maar in mijn inhaalslag ben ik wel een aantal platen tegengekomen die (nu) al tot mijn favorieten behoren.

Wanneer Adam's Apple je bevalt dan valt Takin' Off van Herbie Hancock waarschijnlijk ook bij je in de smaak. Ik vind dat beide albums eenzelfde soort gevoel oproepen dat alles gewoon klopt en dat geeft voldoening en rust bij de luisteraar.
Maiden Voyage van HH, Kind of Blue van MD en Blue Train van JC hebben dat bijvoorbeeld ook.

Opnieuw uitgebracht op vinyl. Wat een heerlijk album is het toch ook. Hier word ik wel zen van (zonder dat het saai wordt).

Blue Note Classic?