Graham Parker and the Rumour - The Parkerilla (1978)

Geweldige plaat!
elk nummer is goed, verveelt geen moment

Graham Parker en zijn band in topvorm. Zelfs 30 jaar later is het nog steeds een groot genot om deze plaat te horen. Over het algemeen heb ik niet zoveel met live-platen maar dit is een van de weinige uitzonderingen!!

Vandaag op een rommelmarktje gevonden in prima staat. En daar gaan we nu naar luisteren, zie!

schandalig dat platen als deze op rommelmarkten eindigen / terecht komen

Eigenlijk wel, maar ik ben er toch maar blij mee, ik zocht dit album al jaren, en door wat méér te zitten snuffelen in bakken..... maar wie doet zoiets weg, is ook de vraag die ik me hierbij stel!

ze zijn wel lekker goedkoop ja, en vaak nog in goede staat, dus erg is het ook niet
maar waarom mensen platen als deze weg doen, kan ik ook echt met me pet niet bij

Ik heb de LP in 1978 gekocht en vervolgens veel, zeer veel, gedraaid.
Ik heb bijna al mijn LP's in de jaren '90 naar de tweede handswinkel gebracht, samen met de platenspeler. Ja ja..zou ik niet meer doen als ik nog eens de keus had, maar the Parkerilla heb ik gehouden, vanwege de mooie hoes, net als Hendrix Electric Ladyland overigens.
Aangezien ik geen platenspeler heb en hem ook nooit meer als cd heb aangeschaft , heb ik hem dus al ongeveer 15 jaar niet meer gehoord.
Toch geef ik er hier 5 sterren voor, want wat ik me herinner is een fantastische, stomende, dampende,rockende,swingende en wringende plaat van een geweldige band, met mooie blazers, en met een zeer intens zingende Parker.

Daarbij heb ik ook de levendige herinnering aan zijn optreden met dezelfde band op Pinkpop, zal ook wel rond 78 zijn geweest. Lord don'st ask me questions was zelfs enige tijd mijn lijfspreuk (vooral ten tijde van mijn studie en tentamens)

En moet ik net als Father de cd eens zien te scoren, of anders misschien lenen bij de bieb.

Ja!!!, hey lord don't ask me questions

Graham Parker and The Rumour sloot af een tijdperk bij zijn platenmaatschappij Mercury met dubbelaar The Parkerilla. Drie livekanten plus op kant 4 slechts één nummer, een studio-heropname van single Hey Lord (Don't Ask the Questions) uit 1976, op deze vierde plaatkant Hey Lord, Don't Ask Me Questions geworden, geproduceerd door Robert "Mutt" Lange, dezelfde die vanaf 1979 grote successen zou vieren met zijn werk voor AC/DC en Def Leppard.

De single verscheen in Nederland met wéér een andere titel, als Don't Ask Me Questions werd het nog een hitje ook: juni 1978 #28 in de Nationale Hitparade en #30 in de Top 40. In eigen land #32 in april. Het jaar ervoor maakte ik al kennis met New York Shuffle, de single die van album Stick to Me de Tipparade haalde. In de liveversie één van de hoogtepunten van The Parkerilla.

The Rumour wordt hierop vergezeld door een blazersgroep, hetgeen resulteert in een luide versie van soul en r&b, wat met de felle zangstijl van Parker leidt tot een energieke versie van pubrock, passend bij 1978 waarin luide punk en new wave de nodige aandacht vroegen. De opnamen zijn van ten minste vier diverse concerten, drie in het VK en één in New York. Wie iets weet van producer Lange, zal beseffen dat deze uitgebreid aan het mixen is geweest en wie weet of één en ander achteraf heeft gerepareerd. Desalniettemin klinkt het puur, alsof je erbij bent, maar dan wel met alle details goed hoorbaar.
Daarbij lijkt Tear Your Playhouse Down een alternatieve take van Miss You van de Rolling Stones, waarbij de eenvoudige maar effectieve pianolijn van Bob Andrews verraadt dat The Rumour hier speelt; The Rumour Brass tilt het nummer extra omhoog.

De dubbelaar haalde in mei #14 in het Verenigd Koninkrijk. Later in 1978 bracht The Rumour hun tweede plaat uit: Frogs Sprouts Clogs and Krauts.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave & co kwam vanaf het debuut van Talking Heads en vervolgt met een groep die net als Graham Parker and The Rumour vanuit de pubrock kwamen: de tweede van The Motors, waarvan single Airport kort na die van Graham Parker in de hitlijsten stond.