Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet (2006)

Met Harmony in Ultraviolet is Tim Hecker heel dicht in de buurt gekomen van zijn meesterwerk Haunt Me, Haunt Me, Do It Again. Schitterende en hele frisse ambient, met af en toe enkele scherpe geluiden erdoorheen.

Er wordt binnen alle rust toch mooi contrast gemaakt tussen de ultieme rustpunten, en de wat scherpere randjes van het album. Zo zijn de Harmony In Blue nummers puur rust en kalmte, maar schuurt en ruist Radio Spiricom weer wat meer.

Deze gaat hoog in het eindlijstje van 2006 eindigen, en doet voor mij eigenlijk nauwelijks onder voor Haunt Me. 4,5*

Ontzettend goede plaat van meneer Hecker. De link met Fennesz's Endless Summer is er nogsteeds alleen is dit bij vlagen wat luider. Zowiezo een aanrader voor iedereen die Fennesz kan waarderen. Emotioneel een erg aangrijpende plaat zoals bijvoorbeeld op het melancholieke doch opgewekte 'Spring Heeled Jack Flies Tonight', daarom 4,5*. Het beste is echter om deze plaat gewoon volledig te luisteren ipv van losse nummers.

Tijdens het luisteren ontsponnen zich al hele ingewikkelde verwensingen die ik zou richten aan het adres van Hecker. De plaat wilde maar niet werken en er kwam meer noise naar mijn oren dan herkenbare melodieen of iets anders herkenbaar als muziek. Tot de voorlaatste track eraan kwam. Die klikte plots. Alles rond me werd stil, ik sloot mijn ogen en het portrait van de plaat werd zichtbaar voor mijn ogen. Waarom gebeurde dat nu niet vroeger? Ligt het aan de erbarmelijke kwaliteit van mijn mp3 versie of is het gewoon niet mijn ding? Ik vind trouwens dat het snel opvalt dat het van dezelfde stal komt als Pan American.

mijn tip in dit geval: nog een paar keer luisteren.

Bij Stags, Aircraft, Kings and Secretaries krijg ik al kippenvel. Overigens vind ik dat de CD versie nog een stuk beter klinkt dan de 192kbps mp3 rip.

Gedaan, hard oordeel 2*. Sorry voor de fans.

Net op LP uitgekomen op Conspiracy Records.

eens kijken dan...

Jammer dat binnen het al zeer beperkte segment ambient er vanuit MuM ook maar een zeer beperkte appreciatie is.

En dan nog voor dit soort werk, wat vis nog vlees is. Combinatie van de echt zweverige ambient met duistere elementen, waardoor het uiteindelijk vis nog vlees is en niet veel meer weet te doen dan niet irriteren.

Beetje saaie ambient, zoals wel meer hooggewaardeerde platen binnen het genre. Onmondige muziek.

2.5*

Ik vind dit een hele mooie plaat die na minstens 10 luisterbeurten zich plotselig wist te ontplooien tot iets wat veel mooiers was dan eerst. Verhoogd naar 4*

zo ongeveer heel de ambient wereld vind het werk van deze meneer te gek. Ook binnen veel van de andere electronica genres wordt deze man zeer gewaardeerd vanwege zijn muziek. Maar jij vindt het maar weer helemaal niks...
Altijd maar weer tegendraads heh

Welke ambientplaten mag jij graag draaien? Ben wel benieuwd... En dan bedoel ik eigenlijk naast Idle Sunder en Wilt, want daarvan wist ik al dat je ze goed vindt

Ik heb deze plaat denk ik wat onderschat, of had bij mij op zijn minst wat tijd nodig. Hij wordt beter en beter. Soms emotioneel rustig, soms heerlijk knetterend.

In ieder geval verhogen alvast naar 4 *

Harmony In Ultraviolet vind ik nog (sfeer)voller en klinken dan Haunt Me. Ik houd gewoon van meer dichtheid in dit geval Komt goed in de buurt van Fennesz' Venice

4,5*

Heerlijk ambient album, meeste spul is lekker rustgevend, een enkel nummer vind ik wat minder.

4* is wel op z'n plek vind ik.

Ben wel heel benieuwd wanneer deze kerel met een nieuw werkstuk op de proppen komt.

Paar weken geleden nog. Een 10" EP op Audraglint:
http://www.pitchforkmedia.com/article/download/47150-tim-hecker-atlas-one-stream
http://audraglint.com/

en ook een paar maanden terug een release op Room40.

Ik zit op beide nog steeds te wachten en Audraglint duurt nu toch al ongeveer 2 maanden...

Vandaag maar weer eens gedraaid en geboeid en geroerd achter gebleven. Verhoging van stem dus.

Hemels, stem verhoogd naar 5*.
Absolute must.

Ik kwam op amazon onderstaande tekst tegen. Ik vond het wel mooi beeld:

Imagine the most beautiful music in the world. Then with an old thrift store camera, take a super grainy snapshot of that music. Fold up the photo and place it in an envelope and mail it to an address that no longer exists. 20 years later, happen upon an old abandoned post office, and discover that letter unopened, but browned with age, remove the photo and place it in your pocket. Lose those pants on a camping trip, only to discover them the next summer, all wadded up in a corner, sprinkled with a years worth of dust and cobwebs. Wash the pants, and only afterwards discover the photo. Prop in up in the window of the cabin to dry, where it sits soaking up the sun for the whole summer. Right before you leave, grab the photo of the most beautiful music in the world and place it in your book to mark your place. Place the book back on your shelf and forget all about it. Move several times over the course of the next several years, finally unpacking a dusty old trunk filled with books. Leaf through several of them, when suddenly the most beautiful music in the world flutters to the floor, dusty and tattered, worn and nearly transparent. Finally, tear it up into tiny pieces and drop them one by one into the speaker of an antique victrola, wind it up and what comes out will be Tim Hecker's Harmony In Ultraviolet.

Jammer dat trade winds , white noise niet op de site staat dat is namelijk een heerlijke mellow plaat.

Wat Coltrane op het vlak van jazz voor me heeft betekend, doet Tim Hecker nu over in de ambient. 't Is een prachtig genre, de rust en dromerigheid die in sommige klankentapijten zit verweven doet me altijd zweven en dat is bij momenten erg leuk, ik hou er wel van om eens van de kaart te worden geveegd. Maar soms is het ook gewoon saai, drones waarbij de afwisseling met vergrootglas zelf niet gevonden kan worden... nee dat is minder mijn ding.
Maar wat deze Hecker doet, klinkt me als een hemel op aarde in de oren. De muziek ontspant niet alleen door de prachtige klanken maar weet ook vaak verrassend uit de hoek te komen door de meer noiseachtige elementen die het album dat beetje extra weten te geven, dat beetje extra waardoor ik van seconde 1 tot de allerlaatste zit te luisteren met een interesse die grenst aan het oneindige. Daar waar andere ambientbrouwers vaak afkomen met een mengseltje dat ik vooral op de achtergrond apprecieer, eist Tim Hecker alle aandacht die in mij verscholen zit op. Dit is dan ook muziek met een eigen karakter, er lijkt iets in vervat te zitten dat het laat uitgroeien tot een meesterwerk.
Wat ik vooral zo mooi vindt, is dat er een zekere vorm van vrijheid in vervat zit, de muziek zweeft rond en geeft de indruk ongrijpbaar te zijn, je kan wel proberen te bevatten wat er nu zo goed aan is maar dat hoeft niet, gewoon luisteren en genieten hoort er gedaan te worden.
Soms heb ik het gevoel op een wolk te zitten bij het luisteren hiernaar, alsof je dan naar beneden kunt kijken en de andere bewoners van deze aardkloot kunt bezien, en vooral zien hoe ze zich druk maken, ergeren, elkaar uitkafferen,... En ondertussen zweef jij daar dan vredig rond, los van alle zorgen, problemen en al wat de mensheid tart. Boven op die wolk is er alleen jij en die muziek die werkt als een verdovend middel, iets dat je in een prachtige roes van vrijheid brengt. En dat gevoel krijg ik maar bij weinig anderen, zelden iets gehoord dat me zo kon doen genieten van electronische klanken
Ik ga nog even afwachten maar zoals u kan zien, ben ik tamelijk enthousiast en die 5* zullen niet lang meer uitblijven.

Goede beschrijving, wcs. Ik vind het ook geweldig knap van Hecker dat hij een gevoel van willekeur in de muziek legt zonder de indruk te wekken dat hij maar wat doet. De schijnbare willekeur komt over als iets onvermijdelijks en daarom ongrijpbaars, terwijl het dat toch continu ergens heen gaat.

Blij dat mijn poging om deze muziek onder woorden te brengen je bevalt Ben het ook volledig eens over die schijnbare willekeur : deze muziek leeft, je hebt constant het gevoel dat er iets aan het gebeuren is en dat maakt het erg mooi.

Chimeras.. nooit heeft een stukje muziek van slechts dik drie minuten zo'n mengelmoes aan gevoelens en emoties weten op te wekken. Nostalgie, maar ook vervreemding, desolatie, en zelfs kwaadaardigheid. volledig afhankelijk van de mentale staat waarin de luisteraar zich bevindt bij het luisteren - zoals ook hiervoor al vermeld werd: dit is zeer wendbare muziek. Chimeras is alleszins meteen ook het hoogtepunt van dit sfeervolle luistertripje, dat vooral naar het einde toe opnieuw sterk uithaalt met het schitterende Whitecaps of White Noise I. Daartussenin is het aangenaam luisteren, maar eerder kabbelend dan beklijvend. Soit. 4

Nu Ravedeath heel wat viruele rondjes op mijn MP3 speler draait, trek ik Harmony In Ultraviolet nog eens uit de kast. Dit was mijn eerste kennismaking in het genre, msschien net vooraf gegaan door Endless Summer van Fennesz. En de cd is geen 'jeudgcement' geworden, maar iets veel mooiers en tastbaarders. Ik weet nog heel goed dat ik de cd, of beter de mp3's voor het eerst luisterde. En ik weet wat ik nu ervaar. Zoals bij het meeste werk van Tim hecker, is het verre van een originele manier van muziekmaken, niet in de eerste plaats omdat hijzelf telkens dezelfde truukjes lijkt te herhalen. Wellicht komt het doordat ik er maar geen genoegen van kan krijgen, van die fragmenten, nee flarden aan klanken die in slowmotion elke kant op lijken te gaan maar samen een perfect geheel vormen. Gelukkig weet Tim hecker ook heel goed hoe je ritmes in een beatloze plaat brengt.

genoeg gerateld. Harmony In Ultraviolet is niet origineel, maar wel verdomde goed.

Wat mij betreft de grootmeester van de moderne drone. Met zijn geluidsmanipulatie weet de beste man een wirwar van vreemde emoties op te wekken die soms moeilijk te plaatsen zijn. De tracks met noise elementen zijn alleen behoorlijk ontoegankelijk. Op een track als Spring Heeled Jack Flies Tonight (geweldige titel) kan ik niets meer dan verliefd worden.

Dit is muziek om aandachtig te luisteren. Een euforische mysterieuze oer trip.
Wat deze muziek zo speciaal voor mij maakt is dat de geluiden niet uit elkaar zijn, maar in/door elkaar verweven, er is van alles gaande, en toch is er een eenheid.
Allemaal subtiele details die er om van te smullen zijn, de ene geniaal verbluffende verrassing na de ander, met een speels karakter, en dat op een briljante manier.
Het daagt uit met zijn innovatieve gelaagdheid en structuur, maar verwelkomt ook met zijn schoonheid.

Hypnotiserend.
Het machtige en het zoete zoeken elkaar op.
Wijsheid vertolkt op een muzikale manier.

Het troost, het neemt je even mee op reis door schaduwen en lichten die met elkaar spelen.
Het heeft een beetje een dreigende ondertoon, maar is aan de oppervlakte prachtig.


Ik zei toen bij Gridlock - Trace dat dat het kroonjuweel was voor moderne electronic, die bekroning gaat nu naar deze.


Deze gaat diep, monsterachtig en krachtig, met fluweel eroverheen.

Dikke Dikke 5*