Angel - White Hot (1978)

Vanaf het moment dat ik The Winter Song als jonge puber hoorde, vond ik het een heerlijk nummer en komende december zal ik 48 jaar later constateren dat het nog steeds een grote favoriet van me is. Het is puur hiervoor dat ik onlangs White Hot op elpee kocht, mede omdat voorganger On Earth as It Is in Heaven me vier sterren waard was.
Nou weet ik ook wel dat hun debuut onovertroffen zal zijn, maar daarom zijn de albums daarna niet per se slecht.

De hoes valt op met de realistische schildering van getormenteerde mensen (ook op de achterzijde), waar vijf engelen het licht komen brengen. Het evangelie dat de vijf van Angel komen brengen is dat van hardrock met een enkel symfonisch randje dankzij de toetsen van Gregg Giuffra.
Een prima start met Don't Leave Me Lonely wordt gevolgd door het mindere Ain't Gonna Eat Out my Heart Anymore. Vlotter met snel snaredrumspel (Barry Brandt is in vorm) op Hold Me, Squeeze Me; Over and Over bevat stamprock. Spannender is het slot van kant 1 dankzij het Purpleiaanse Under Suspicion. Frank DiMino zingt hartstochtelijk zoals alleen hij kan en Brandt gaat in het slot kort los met dubbele basdrum. Dat soort details verraden de klasse van de band, die vaak wordt ondergesneeuwd (om maar in de sfeer van de hit te blijven) door de pogingen een hele grote band te worden.

Giuffra probeert de nieuwste generatie synthesizers uit in het intro van Got Love If You Want It, waarna zich een swingend en luid nummer ontpopt dat eveneens van Deep Purple ten tijde van Stormbringer had kunnen zijn. Daarna een mislukte fusie van funk met rock in Stick Like Glue, met blazers en funkgroove plus hoge popkoortjes. In ballade Flying with Broken Wings (Without You) hoor ik warempel iets van het Britse Sweet terug. Jammer genoeg ben ik meestal niet van ballades, ook hier niet. Het stoempende en stevige You Could Lose Me beklijft evenmin.

Het gaat naadloos - zonder stilte - door in The Winter Song, dat mij mede door de inbreng van het California Boys Choir altijd weer tot luid meezingen dwingt, zeker in combinatie met de tweede stem van DiMino. Sorry buren. Oorspronkelijk The Christmas Song liet platenbaas Casablanca er The Winter Song van maken, om zo het hele seizoen te dekken. In Nederland een hit in maart en april '78, zoals Dibbel al in 2012 noteerde. Beide versies zijn te vinden op An Anthology uit 1992.