The Pentangle - Basket of Light (1969)

Het verrast me dat The Pentangle 30 jaar later geen moment gedateerd klinkt, waar dat bijvoorbeeld bij Fairport's Liege & Lief, ook uit 1969, veel meer het geval is.
Innovatieve muziek, inderdaad.

Ook bijzonder is de directe opname zonder poespas.
Toen ik Basket of Light leerde kennen heb ik lang gedacht dat het om een live-opname ging. Als na 46 seconden, in Light Flight, komt Jacqui McShee hoorbaar in ademnood. Ook de 'minder toonvaste' momenten van Bert Jansch zijn gewoon blijven staan.
Het vergroot de charme van dit meesterwerk.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik hoor de jazz echt niet. Pentangle staat (stond) wat mij betreft garant voor folkrock versneden met psychedelica. Dat het 1969 is, hoor je al heel snel aan de sitar die een prominente plaats inneemt. Ook heeft de muziek een progressief karakter, maar dat was het genre in die tijd sowieso wel.

De beste songs zijn wat mij betreft de traditionals die uitstekend bewerkt zijn. Met Once I Had A Sweetheart vrees ik dat we vroeg in deze marathon het hoogtepunt al te pakken hebben. Wat is dit magistraal mooi zeg! Wat zingt Jacqui McShee toch fabelachtig mooi! Met de dromerige klanken, zoals de belletjes, raak ik helemaal in vervoering. Het mysterieuze Lyke-Wake Dirge roept dan weer andere sferen op, maar is ook erg sterk. De eigen nummers doen me langzamerhand denken aan Simon & Garfunkel. Alleen lopen de zangpartijen niet soepel genoeg daarvoor. Jansch valt daarvoor net teveel uit de toon. Het eigen geschreven werk is ook erg de moeite waard. Light Flight en Springtime Promises zijn prachtige songs. Al met al een heerlijke folkrockplaat die mooi eigentijds is (en laat horen dat al die elementen uitstekend te combineren zijn).


Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. The Pentangle

Het werd tijd, maar met Basket Of Light is er eindelijk een album waar ik geen problemen mee heb. Minder gefröbel van de ritmesectie, composities met meer kop en staart en toch voldoende ruimte voor wegdromen. Slechts Train Song heeft nog een beetje een jazzy-improvisatorische vibe, maar verder is het toch meer dromerige folk waarbij vooral de zang van Jacqui McShee zo mooi naar voren komt. Lyke-Wake Dirge is ondanks zijn christelijke insteek vrij psychedelisch en zelfs duister te noemen. Hunting Song is zelfs best opzwepend en The Cuckoo is echt gruwelijk mooi. En het meest interessante is, dat de band ondanks de term 'folk' nooit vervallen in een hoop van de standaard folktrucjes (flauwe refreintjes en kreten bijvoorbeeld) en een flinke link naar meer archaische/Middeleeuwse melodieën. Prachtig werk, zo hoor ik het graag!

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. The Pentangle

The Pentangle, een Britse folk-jazzband opgericht in de late jaren '60, bestond uit vijf uitzonderlijke muzikanten: Bert Jansch, John Renbourn, Jacqui McShee, Danny Thompson en Terry Cox. Elk lid bracht zijn eigen unieke stijl en expertise mee, waardoor een bijzonder en harmonieus geluid ontstond dat moeilijk te categoriseren is.

Hun derde studioalbum, "Basket of Light" uit 1969, wordt vaak gezien als hun magnum opus. Laten we eens dieper ingaan op dit opmerkelijke album en de betoverende nummers die het bevat.

Het album opent met "Light Flight". Even is er een jazzy vibe, maar wat volgt is een dynamisch en ritmisch nummer dat je onmiddellijk meesleept. De complexiteit van de gitaarpartijen van Bert Jansch en John Renbourn is indrukwekkend, terwijl de etherische zang van Jacqui McShee een dromerige sfeer creëert. Dit nummer belichaamt de essentie van The Pentangle: virtuositeit gecombineerd met een ongeëvenaarde muzikaliteit. Een nummer waarbij je niet stil kunt zitten

"Once I Had a Sweetheart" is een traditionele folkballade die prachtig wordt uitgevoerd. De melancholische melodieën en de diepe emotie in McShee's stem brengen de luisteraar terug naar een vervlogen tijdperk van hartstocht en verlies. Het gebruik van de sitar door Renbourn voegt een oosters tintje toe aan deze klassieke ballade, wat het een unieke draai geeft.

"Springtime Promises" is ingetogen en belooft, zoals de titel suggereert, een hoopvolle lente. De mannelijke zang voegt een warme, melancholische laag toe aan het nummer, waardoor het een perfecte soundtrack is voor een rustige lentedag.

"Lyke-Wake Dirge," een traditionele volksballade, wordt op dit album opnieuw geïnterpreteerd met een donkere en sfeervolle twist. De zang van McShee klinkt hier bijna spookachtig, terwijl de instrumentatie een mysterieuze en sombere sfeer creëert. Dit nummer benadrukt de veelzijdigheid van de band en hun vermogen om verschillende muzikale tradities te verkennen en te herdefiniëren. De topmelodie is doordringend en blijft lang in het geheugen hangen.

"Train Song" brengt een jazzy vibe met zich mee, gedreven door de ritmische baslijnen van Thompson en het inventieve drumwerk van Cox. De samensmelting van folk en jazz is hier duidelijk hoorbaar, en de complexe arrangementen laten de technische bekwaamheid van de bandleden zien. Het nummer voelt als een muzikale reis, vol onverwachte wendingen en prachtige muzikale momenten. De psychedelische invloeden zijn subtiel maar effectief.

"Hunting Song" neigt meer naar traditionele folk, levendig en ritmisch, met een bijzondere melodie en grootse zang. De percussie van Terry Cox is dynamisch en stuwend. Het nummer vertelt een verhaal dat diep geworteld is in de folklore en geschiedenis van Groot-Brittannië.

"Sally Go Round the Roses" biedt een fascinerende mix van folk en rock. De dromerige zang van McShee en de melancholische melodieën creëren een sfeer van mysterie en introspectie. Dit nummer onderscheidt zich door zijn balans tussen eenvoud en complexiteit. Het is een wat experimenteel nummer dat de veelzijdigheid van de band perfect illustreert.

"The Cuckoo" heeft een prachtige melodie en zang, en is een fijne meezinger met een aanstekelijk ritme. Het nummer vangt de essentie van folk en voegt er een frisse, moderne draai aan toe.

Het album sluit af met "House Carpenter", een hartverscheurende ballade over liefde en verlies. De diepe emotie en de verhalende kracht van dit nummer maken het tot een passend einde voor een buitengewoon album. "De unieke combinatie van banjo en sitar resulteert in een opzwepend ritme. Het nummer is een perfecte afsluiter die de luisteraar achterlaat met een gevoel van voldoening.

Al met al is "Basket of Light" een album dat niet alleen de veelzijdigheid en virtuositeit van The Pentangle toont, maar ook de rijkdom van folk, een vleugje jazz en psychedelica combineert in een naadloos geheel. Elk nummer biedt een unieke ervaring, en samen vormen ze een tijdloos meesterwerk dat zijn plaats in de muziekgeschiedenis verdient.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Noot: De tekst is gegenereerd met AI op basis van een prompt met daarin:
1- door mij zelf verzamelde gegevens over de band
2- mijn persoonlijke indrukken en sfeerbeleving van de nummers op het album
3- mijn interpretatie van teksten (via Genius.com en Musixmatch.com)

"Basket of Light" betekende de doorbraak voor The Pentangle. op dit album staan 4 door de groep bewerkte traditionals (tracks 2,4,8,9), 1 track 7) van The Jaynetts en een 3-tal eigen nummers van de groep, t.w. 1) "Light Flight", 5) "Train Song en 6) "Hunting Song".

de songs worden in de liner notes als volgt toegelicht:

1. LIght Flight (Theme from "Take Three Girls)
This song evolved from a theme commissioned by BBC 1 TV for their first colour drama series.

2. Once I Had a Sweetheart: a well-known American variant of the English traditional song "A Maid Sat A Weeping" with an additional verse from the West Country song "As Sylvie Was Walking"

3. Springtime Promises: written after a ride on the top of a number 74 bus from Gloucester Road to Greencroft Gardens on an early spring day

4. Lyke-Wake Dirge: an early English poem concerning the progress of the soul in after-life. The imagery predates Christianity by many thousand years.

5. Train Song: a lament for the passing of the steam train. The title of this album is taken from a line in this song.

6. Hunting Song: this is based on the story of a magic drinking horn sent by Morgana the Fay to the court of KIng Arthur and tells of numerous incidents on its journey

7. Sally Go Round the Roses: a song by the Jaynetts, who seem to have disappeared for all time leaving behind some good songs and sad people

8. The Cuckoo: a folk song from Somerset which Bert Jansch learned from his neighbour's children in Sussex

9. House Carpenter: an American Southern ballad derived from the English folk song "The Daemon Lover" in which the lover is the Devil personified

mijn voorkeur gaat naar de traditionele folk van nummers als "Lyke-Wake Dirge", "Sally Go Round the Roses", "The Cuckoo" en "House Carpenter" waarop lead zangeres Jacqui McShee afwisselend de vocalen deelt met John Renbourn en Bert Jansch of beiden deze nummers met prachtige, meerstemmige zang voorzien. deze sound zouden zij voortzetten op de opvolger van dit album "Cruel Sister".

het experiment in nummers als "Train Song" en "Hunting Song" waar de groep om geprezen werd, spreekt mij minder aan, hoewel "Light Flight" met de jazz accenten van de double-bass van Danny Thompson en drummer Terry Cox, die beiden afkomstig waren uit de jazz scene, dit album bijzonder fraai opent.

de foto cover van dit album werd in 1968 genomen tijdens een concert in de Royal Albert Hall, Londen.
wijlen John Renbourn (overleden in 2015) en Bert Jansch (overleden in 2011) maakten een hele reeks solo albums en eveneens samen het duo album "Bert and John".

de band bleef door de jaren heen in wisselende bezettingen bestaan en blijkt nog steeds op te treden gezien de tour dates 2025 die op de site staan.

Album werd geproduceerd door Shel Talby
Recorded at IBC Studios, London
(All the instruments played on this album are acoustic)

de bezetting ten tijde van dit album:
Terry Cox: drums, hand-drum, glockenspiel, vocal
Bert Jansch: banjo, guitar, vocal
Jacqui McShee: vocal
John Renbourn: guitar, sitar, vocal
Danny Thompson: double bass