The Sensational Alex Harvey Band - Next... (1973)

Gamblin' Bar Room Blues past wonderwel op Kasabian"s - The West Ryder Pauper Lunatic Asylum - vooral vergeleken met het nummer Thick as Thieves

Een oude vriend had The Faith Healer ooit voor me opgenomen op cassettebandje ter "uitwisseling" van gave nummers. Een " best of.. van Alex Harvey nu gepindakaast en is nog steeds geweldig. Best pittig om naar te luisteren. (af te raden in de auto, want dan raak je volgens mij helemaal dwaas) maar wel om eens rustig voor te gaan zitten. Telkens weer een heel herkenbare sound. Zeer begeesterde zang. Jammer dat ik deze band nooit live heb gezien.

Harvey's stem doet mij denken aan die gast met die klingelende bierflesjes uit een film eind jaren zeventig over bendes in New York....Warriors Come Out And Playheeeeeee.. Hij heeft wel een prettige gestoordheid over zich en de muziek staat als een huis. Geen echt zwak nummer kunnen ontdekken.

De laatste 5 nummers staan eveneens op de Penthouse Tapes. Vermoedelijk zijn deze tracks later toegevoegd op de CD-versie

Best wel ondergewaardeerde band uit vervlogen tijden. Alex Harvey ( overleden 1982) was een bevlogen uniek artiest en flirtte met zijn sensationele band met allerlei stijlen. Pastte prima in de glamrock traditie, maar het ging feitelijk veel verder. Dat was dan ook uniek in de begin 70's; No limits en net als bands als Queen en The Sparks, had TSAB een theatraal randje, maar kon ook vrij stevig en rauw bluesrocken.
Verwarrend voor het grote publiek, maar toch best gewaardeerd. Live bijv. een attractie van jewelste en zeker één van de betere livebands uit die periode.
De studioalbums kregen pas later de waardering die het verdiende en veel vakbroeders staken de loftrompet uiteindelijk uit. Nick Cave is bijv een groot fan.
Next is een fijne plaat. Soms duister en bedrukkend, maar ook luchtig, cynisch en cabaretachtig. Next, de titelsong is een bewerking van een Brelsong. Geheel in de stijl van de band overigens.
Onberekenbaar en wellicht net niet commercieel genoeg om het grote publiek in de armen te sluiten.
Ik denk dat het Harvey niet echt wat kon schelen. In de UK werden er uiteindelijk wel wat hitjes gescoord.

Na het blues-centrische Framed ruimt Harvey hier gelukkig meer tijd in voor zijn onvoorspelbare kant. Ja, Swampsnake, Gang Bang en Giddy-Up-A-Ding-Dong zijn gedreven bluesrock-songs. Maar echt interessant zijn de opgeblazen gitaarmuren van The Faith Healer, de Bo Diddley-grind van Vambo Marble Eye, rock'n'roll-epos Last of the Teenage Idols en intense Brel-cover Next. Op deze nummers voorspelt Harvey bepaalde ontwikkelingen die nog zouden komen; respectievelijk Killing Joke, Gang of Fours What We All Want, Meat Loafs rockopera en Nick Cave's zondaarscabaret.

Voor zijn cover van Jacques Brels Next heeft hij duidelijk ook naar Scott Walkers versie geluisterd, mocht iemand hier die nog niet kennen.

Als ik naar "The Faith Healer" luister, hoor ik waar Dany Lademacher de inspiratie heeft opgedaan voor de riff in "Saturday Night". Niets mis mee overigens. Heer Brood zei altijd al: beter goed gejat, dan slecht bedacht.

Origineel album van een eigenzinnig artiest.
The Faith Healer blijft ´n geweldig nummer dat het destijds ook goed deed in de alternatieve discotheken.