Mother Tongue - Mother Tongue (1994)

vette vette plaat, vooral seed ben ik erg weg van.. .rrrr

Heel vette plaat indeed. Ook 'Damage' kruipt hier in de kleren...

Hele goede live band met veel energie en rollende funkbas, aanrader en Damage live is echt te gek. Vind je de Peppers te soft, check dan deze plaat.

nu weer een nieuwe uit.. follow the trail

heerlijke lp,
goeie broeierige sfeer,
mooie nummers.
jammer dat ze 6 jaar lieten wachten op de opvolger..

favo's:
broken,
burn baby,
damage

ps. prachtig hoesontwerp!

yep, vooral als je de hoes openklapt.

vette vette vette plaat, persoonlijke favoriet = Burn Baby Burn, maar ook The Seed mag er zijn. Blij dat ze er weer zijn sinds enkele jaren. Echter, dit niveau hebben ze mi nooit meer geevenaard... Ik heb ze in die eerste jaren nog zien spelen op Lowlands en in het voorprogramma van The Cult, erg indrukwekkend. Deze cd blijft een all time favorite

Ik zal dit eens opzoeken.

Echt doen Kronos, dit is (vind ik) een waar meesterwerk!!!!

Beste plaat van de laatste 20 jaar.....

Vandaag tweedehands gekocht.

Nog nooit van gehoord tot ik die vette top tien van Freakey heb gezien.
Fantastisch plaatje man!!
Thanks!

Erg graag gedaan!

Conchita Wurst 20 jaar voor dato..

Mega vette oermuziek met funkbas, beukdrum en soms naar Hendrix ruikende wah gitaar.
Met top-tien-dank aan freakey

Graag gedaan, dit moet gehoord worden!

Nooit begrepen waarom dit niet groot is geworden in de jaren negentig. Qua emotie en zeggingskracht komt dit toch wel in de buurt van Pearl Jam's 'Ten', deze plaat is sowieso beter dan alles wat PJ daarna heeft uitgebracht. Al vermoed ik dat veel PJ fanboys het daar niet mee eens zullen zijn.
En Burn Baby bevat natuurlijk de mooist geschreeuwde 'Burn motherfucker' ooit.

Begrijp de vergelijking niet zo.

Ik doel niet op het soort muziek (de gemeenschappelijke deler 'rock' daargelaten), maar de emotie en bezieling die ik uit Ten en deze plaat vindt spreken.

En dat schreef je ook al...

"...Qua emotie en zeggingskracht komt dit toch wel in de buurt van Pearl Jam's 'Ten'...."

Dankzij een tip van zoppo, die 'm weer had uit de top 10 van freaky, (beiden: veel dank!) vandaag een paar maal beluisterd. Beestachtig goede muziek met opvallend en fantastisch drumwerk (drummer vertrekt na deze CD helaas uit de band; is veel beter in drummen dan in samenwerken).

Zo rond het debuut verkreeg deze band nog enige bekendheid. De media was overwegend positief over de eersteling. De heren vormden ook een interessant collectief, waarbij men niet voor 1 gat te vangen was. Rock, blues, funk, een vleug jazz, een likje folk, werkelijk alles wordt in een blender gegooid. Het songmateriaal klinkt hierdoor veelzijdig en fris maar tevens wisselvallig. Soms zit je te luisteren naar een fraai opgebouwde tracks zoals afsluiter Using Your Guns of het veelzijdige, funky Damage, worden deze nummers afgewisseld met een niemendalletje als So Afraid. The Seed lijkt weliswaar veel om het lijf te hebben maar het jamachtige karakter van de song kan niet verhullen dat het richtingloos klinkt. Dat kenmerk heeft ook altijd wel aan de band gekleefd; veel ideeën, talentvol, aardige invalshoeken maar net zo vaak vloog men uit de bocht en klinkt het allemaal wat stuurloos. Als de mannen hun talent echter in dienst stellen van de song levert dat wel direct fijne momenten op; Burn Baby, Broken en Mad World zijn krakers, de dampende big city funk die van de laatste track afstraalt is te gek. Helaas overtuigd de plaat niet over de hele linie.