Frank Carter & The Rattlesnakes - Modern Ruin (2017)

Dikke 4 van mij gekregen. Frank Carter heeft me helemaal overtuigd met zijn stem en songwriting. Luister (lees) eens naar Snake Eyes waar al zijn aspecten van zijn talent lijken samen te komen: de tekst is waanzinnig goed geschreven, gaat wel degelijk over iets, iets persoonlijks waar sommigen zich er misschien in zullen herkennen. De eerste strofes vóór het eerste refrein zitten er spot on: drankmisbruik. Beeldende taal die plakt op de melodie. Je denkt dat wat hij zingt wel cool en rock'n roll is. Maar dan komt voor de eerste keer het refrein. Hij zingt met heel zijn hebben en houden om hulp. Dat kleine lijfje van hem van 1 meter 50 lijkt wel volgestouwd met longen die van kop tot teen gevuld zijn met wanhoop dat er op dat moment uit moet.
'Ik doe alles om me voor te doen als stoere jongen maar eigenlijk zit ik diep in de shit en heb ik hulp van jou nodig.' Weinig gehoord in rockmuziek, zo'n authenticiteit en kwetsbaarheid. Het contrast met de soms hele zware scheurende en pompende gitaarriffs maakt het eens zo goed. Over de hele lijn van de plaat gáát het ergens over. Vakman.