Pet Shop Boys - Nightlife (1999)

For your own good......lekker weer de stampende beats met de nasale stem van Neil, de ouwe PSB in een '99 jasje.

In Denial trouwens een leuk nummer met Kylie, weer eens wat anders

Het lied 'Muscle Marys' van hun laatste CD 'Nightlife' zal in de musical terugkeren. Dat lied gaat over een vader die zijn dochter vertelt dat hij homo is. Op de CD is het een duet met Kylie Minogue. (AD, 23/10/99)

Ehm.....Muscle Marys? Staat niet op de kaart.

De Pet shop boys klinken misschien een beetje geforceerd hip voor hun leeftijd op dit album, maar goedbeschouwd zijn ze hier gewoon erg goed in (hoewel ik hun rustige en melancholieke kant ook erg waardeer) en is deze lekkere discoplaat niiet te versmaden. 4*

Ik vind dit album toch het minste in het PSB-oeuvre. Maar misschien waren we veel te verwend met de briljante voorgangers Bilingual, Very, Behaviour en Actually

Een beetje cheesy is het van tijd tot tijd toch wel en ik kan me ook wel vinden in de opmerking van titan die het geforceerd hip noemt.
New York City Boy was een grote favoriet van een toenmalige vriend en dat nummer heb ik menigmaal gehoord. Eigenlijk ietwat te veel van het goede.
Verder gewoon een leuk plaatje en dat is iets dat ik wel vaker heb bij de Pet Shop Boys: het is leuk en aardig maar reikt zelden tot zeer grote hoogten wat mij betreft.

Onder het motto 'beter laat dan nooit'... - dat nummer heet "In denial".

Wat is trouwens zo geforceerd hip aan Nightlife? Ik hoor het niet. Ik hoor alleen twee slechte singlekeuzes (I don't know... & NYCB) en die hebben de potentie van het album verpest. Nummers als For your own good, Closer to heaven en Happiness is an option zijn uitstekend.

Wel opmerkelijk dat dit album het beste scoort van alle reguliere PSB albums op MM.

Eén van mijn favoriete PSB-albums, met vooral goede nummers in de eerste helft. Closer to Heaven en You Only Tell Me... zijn mijn favorieten.

Dat is zeker opvallend, ik vind het 1 van de mindere van de mannen.

Het heeft er natuurlijk wel mee te maken dat deze relatief gezien niet erg veel stemmen heeft. wat dat aangaat heeft Yes het beter gedaan met een iets lager gemiddelde maar wel met 3 x zoveel stemmen.

Toch zie je bij veel artiesten dat de best gewaardeerde albums tevens het meeste aantal stemmen hebben.

Dit album is moet je toch wel meerdere keren beluisteren om de kwaliteit ervan te ervaren.
De eerste keer deed het album me niet heel veel. Nu is het een van mijn favoriete PSB albums.
Wat op het eerste gezicht wat oppervlakkig klonk bevat toch meer diepgang en energie dan gedacht. Dit album zit nu al bijna een maand onafgebroken in mijn speler en blijft gewoon steeds beter worden. Naast Behaviour en Fundamental in mijn top drie van beste albums van de heren.

De grootste top 40 hits scoorde de mannen aan het begin van hun carriere, maar hun betere albums begonnen pas toen ze in de jaren 90 terecht kwamen met tijdloze knallers als Very (Relentless!), Bilingual en Nightlife.
Wars van elke vorm van commercieel willen scoren en dan tijdloze documenten maken. Zeer knap.

Het knappe aan de PSB vind ik altijd hun vermogen om een mooie catchy tune te kunnen schrijven.In de jaren 80 hadden ze dit al ,en ze trekken het moeiteloos door in de opvolgende jaren.Ze hebben door het stemgeluid van Neil Tennant een geheel eigen stijl en weten keer op keer te verassen met hun albums die meegaan in de hype van dat moment maar zonder hun eigen opgebouwde identiteit te verliezen.Waar ik soortgelijke bands anno 2013 steeds minder draai komen de PSB toch nog regelmatig voorbij,ook tot groot genoegen van mijn vriendin.New York City Boy en I Don't Know What You Want........... zijn mijn favorieten hier ,maar eigenlijk zijn ze allemaal goed.4 en halve ster

Blij dat ze jou steeds weten te verassen, of bedoel je misschien verrassen.
Voor de rest ben ik het helemaal met je eens.
Knappe prestatie van de heren om zo lang mee te draaien in het pop wereldje. Echt grote hits scoren ze niet meer maar de muziek op zich blijft prima.

Inderdaad een dikke tikfout. Ik geef mijn I-Pad maar de schuld .

I don't know what you want is wel een fraaie single, vooral de Morales remix

Dit album heeft mij altijd gefascineerd, het begint al met de hoes, die naar mijn idee een stijlbreuk vormt met al de meer styliste en grafische covers. Maar hert is een bizarre en vreemde foto, tee discozangers aan hert einde van de nacht op weg naar huis, zoiets stel ik mij erbij voor
Dan de titels van de tracks, vrij naar Morrissey doen de heren hun best om er hele zinnen voor te gebruiken.
Al met al een lekker album, zeker niet hun beste maar een hee stevige voldoende.
De openingstrack zet je weer direct op scherp en voor de kers op de taart heeft Kylie gezorgd door haar bijdrage aan hert mooie In denial. Ook mooi is Happiness is an option.

Het knappe van de Pet Shop Boys is dat ze zonder al teveel knieval relevant kunnen blijven.
Bij dit album klinkt de bekende PSB pop door ondanks dat de produktie van David Morales de heren naadloos op toen populaire filterhouse disco aan laat sluiten. De eerste single I don't know what you want vind ik nog steeds fantastisch en absoluut in mijn psb top 5,dat hele intro en de dramatische vioolsynths die opbouwen naar dat refrein de laatste keer, klasse. Dit album moet wel indalen want op eerste gehoor lijkt het oppervlakkig, maar ik hoor iedere keer weer nieuwe dingen.