The Frames - The Cost (2006)

Dan wieg ik mee, deze band moet ik echt eens live meemaken.

damn wat is deze band sterk live.
Overweldigend, mede dankzij de violist!! Schitterend.

Wie ze live kan zien, ga erheen! Het is het absoluut waard.

The cost is één van hun meest rustige cd's. Heerlijke nummers, waar je lekker bij weg kunt dromen. Mooie teksten ook.

- true - is hartverscheurend mooi tot aan de laatste snik.

Prachtige cd die gemaakt is door mannen die echt perfect weten hoe ze mooie nummers in elkaar moeten knutselen.Song for Someone toont al meteen dat dit een toppertje is, start ingetogen met alleen een stem en een acoustische gitaar en bloeit dan langzaam open. De manier waarop ze dat doen komt ook keer op keer terug, zachtjes starten om dan met behulp van strijkers en nog een elektrische gitaar hogere sferen op te zoeken. En laat mij nu net van dit soort muziek houden. Als professioneel dagdromer doet deze muziek me iets, vaak verveel ik me dood op school en dwalen mijn gedachten af. Deze muziek is daarbij echt ideaal, de zachte melodieen nemen me mee en de zanger heeft een stem die daarbij perfect past. Het geeft me allemaal een week gevoel en ik wordt er een beetje nostalgisch bij. Wanneer dit plaatje gedaan , blijf ik dan ook even verweesd achter en sta versteld van de schoonheid ervan. Mijn stem volgt later nog maar wees maar zeker dat die hoog zal zijn, prachtige muziek.

Lang over nagedacht en ik geef deze gewoon de volle mep, valt echt niks op aan te merken.

Adembenemend mooie cd. Ik vond ze al goed, alleen vond ik dat ze een minpuntje hadden doordat ze bepaalde nummers nogal kunnen verkrachten, zelfs op een album. Voorbeeld is Santa Maria wat een prachtig nummer is alleen waarom er zulke lelijke scheurende gitaren op het eind doorheen moeten komen snap ik dan niet. Niets tegen gitaren maar dit is gewoon zonde die sound.

Met dit album bewijzen ze dat ze ook mooie nummers kunnen maken met een warme sound en een gevoelige snaar ZONDER die muzikale verkrachting. Song for Someone en Rise zijn geweldig maar de rest van de cd luistert ook heerlijk weg.

Live een topband. Charismatische zanger en inderdaad die viool brengt de melodie, de emotie en ook een beetje het Ierse van de band naar boven.

Zoals hierboven al gezegd: Adembenemend en hartverscheurend. Een sterk album vol emotie.

Een album met enkele sterke nummers, maar kan mij tot op heden nog niet echt verleiden om vaak te draaien. Iets wat bij Burn The Maps en For The Birds geen probleem was. 3* voor deze.

De Frames zijn 1 van de weinige bands waardoor ik helemaal meegesleurd kan worden. Daarvan zet ik de cd op en dan is ie heel snel daarna weer afgelopen, omdat ik aan het wegdromen was. Ook is het 1 van de weinige bands wat me echt aangrijpt, als ik er goed naar luister krijg ik er een zwaar gevoel van in mijn buik. Het is allemaal wel wat deprimerend, geen vrolijke cd waar je deze lente dagen mee door komt maar wel een prachtcd vol gevoel.

Schitterend album en een waarvan je gerust kunt stellen, dat je die tekort doet door het alleen op de pc te hebben staan, dit juweeltje wil ik gewoon in mijn handen kunnen houden.
Waar te beginnen met het benoemen van composities die mij raken, het is maar net hoe het binnenkomt. Meeslepend, bewogen, tragiek, energiek. The Cost heeft het allen in zich van Song for Someone tot aan Bad Bone, ben ik geboeid en gekluisterd in hetgeen The Frames mij op tracteren. De zang heeft soms wel wat weg van een Cat Stevens en de zanger van The Hold Steady. Maar is innemend de gehele rit en das toch wel een groot pluspunt. De muziek kan soms nog zo mooi zijn, maar als de zang mij niet aanspreekt, is het hard ploegen, zoals -voor mij- het geval is bij een Eels.
Een te gekke ontdekking, waarvan ik benieuwd ben of dat de andere albums mij ook kunnen verrassen en betoveren, zoals een Madrugada dat ook wist te doen.
Het moge duidelijk zijn welke waardering ik hier aan geef.

Ik draaide deze vanmiddag lekker relaxt met de zon op mijn gezicht. Niet doorheen te komen, ik moest het afzetten.

Nu heb ik een beetje alcohol op, ben geïrriteerd, moe en teleurgesteld. Hij is bijna afgelopen en moet daarna nog een keer op en nog een keer en nog een keer. Heerlijke plaat.

Lang geleden dat bij dit album iets werd gepost. Uit 2011 stampt het laatste bericht. Het album via spotify weer eens beluisterd, en de muziek smaakt nog steeds goed. Zonde dat de band geen nieuw werk meer maakt. De albums onder de naam van Glen Hansard vind ik toch een stuk minder.